Mirjana's Writings

dagelijkse hectiek door de ogen van een vrouw, moeder & social worker.

Tag: woezel en pip

Blokjestrauma

Het is alweer even geleden dat ik een blog schreef. Het komt vooral door hysterische drukte dat ik hier simpelweg niet aan toe kwam. Volop werk, boeken schrijven en een buitengewoon actieve peuter. Daarnaast redactiewerk voor een expertisecentrum, sporten en dan rest nog het sociale leven. Kortom, zat te doen waardoor het schrijven er een beetje bij inschoot.

Lynn groeit gestaag door tot een lieve, zorgzame, eigenwijze dame. Rennen, kletsen en lachen zijn doorgaans haar drie voornaamste bezigheden. Ze tettert aan één stuk door en ik word daar op mijn beurt weer helemaal gelukkig van. Als ze met een vette frons zegt ‘brood oud, bah’ moet ik altijd mijn lachen inhouden. Het is dé manier om haar korstjes niet op te hoeven eten natuurlijk want dat brood is helemaal niet oud.

Grapjes maken kan ze ook op peuterlevel, en ik moet heel eerlijk bekennen dat ik hier vreselijk om moet lachen. Als ze in haar stoel met een gek gezicht uit haar ooghoeken naar papa probeert te kijken. Vervolgens in de slappe lach schiet als ze in de gaten heeft dat papa haar allang door heeft. Dan smelt ik, zo aandoenlijk is het. Of als ze net doet alsof ze gaat slapen en dan opspringt als ik zeg dat het fijn is dat Lynn in slaap is gevallen. Bij die groei hoort uiteraard een bezoek aan het consultatiebureau. Lees de rest van dit artikel »

Telefee

Televisie kijken, iets wat mijn lief en ik dagelijks doen. Ik ben gek op crime-series als Monk, NCIS en Criminal Minds. Mijn lief houdt van real crime-series, Opsporing verzocht, sport en Penoza. We kijken regelmatig documentaires over allerlei onderwerpen. Zo zag ik laatst een tweeluik over dementie en keken we vorige week nog een docu over de gebroeders Anker. Ook documentaires over artiesten als Beyoncé en Michael Jackson hebben we pas geleden nog gekeken. We hebben grotendeels dezelfde smaak als het gaat om series en programma’s. Heerlijk, want we vechten nooit om de afstandbediening.

We hebben er echter een gezinslid bij dat denkt te mogen beslissen wat er gekeken wordt. Zo pakt Lynn, zodra ze ook maar even de kans krijgt de afstandbediening. Ik zat laatst een serie te kijken toen ik ineens het nieuws zag verschijnen op mijn scherm. Stond mevrouw met een brede grijns op haar gezicht met de afstandsbediening in haar lieve kleine handjes. Had ze mooi mijn serie weggezapt. Ik pakte de afstandbediening weer af met de woorden dat die niet van haar is en ze die niet mag hebben.

Hierop knikt Lynn dan altijd zeer aandoenlijk ‘nee’. Mijn lief vindt het dan doorgaans nodig om op zeer zielige wijze te zeggen ‘pakt mama nou zomaar de afstandsbediening van je af Lynn?’ Ja dat doet mama, want anders denkt Lynn dat ze alles maar kan pakken. Lekker pedagogisch onverantwoord zo’n vervelende vader die de op het oog strenge moeder eens even flink tegenwerkt. Ik roep dan ook steevast ‘daar gaat mijn opvoeding’. Met een big smile, dat wel. Vind je het gek dat ze een papa’s kindje is. Lees de rest van dit artikel »

%d bloggers liken dit: