Stop verhuftering

Ik lig wakker, wat met mijn chronische slaaptekort sinds de geboorte van de jongste best een prestatie is. Het gebeurt me zelden, dat ik de slaap niet kan vatten. Maar het blijft maar malen in mijn hoofd. ‘Hoe kan een land dusdanig verhufteren dat je mensen liever dood ziet dan ze opvang biedt?’

De tranen schieten in mijn ogen als ik de post van Eva Siebelink lees. In eerste instantie snap ik het niet. Is haar man met de noorderzon vertrokken? Maar zodra ik lees dat anderen haar liever rechtsomkeert zien maken valt het kwartje. Er staan ook foto’s bij, van een moeder die haar kind boven water houdt. Echt of niet? Het feit dat het een reëel beeld is raakt me. Het raakt me dusdanig dat de tranen over mijn wangen lopen. Ik moet er niet aan denken dat ik met Lynn, Milan en Her in hetzelfde schuitje zou zitten. Letterlijk en figuurlijk.

Het zet me aan het denken. Sinds wanneer hebben mensenlevens geen waarde meer? Sinds wanneer haalt men de schouders op als er vluchtelingen zijn omgekomen tijdens een boottocht of rit met een vrachtwagen? Sinds wanneer is de verhuftering in dit land zo groot dat mensen en kinderen in nood een last zijn? Ik begrijp het niet en weet niet of ik het wel wil begrijpen. Lees de rest van dit artikel »