Mirjana's Writings

dagelijkse hectiek door de ogen van een vrouw, moeder & social worker.

Tag: respect

Stop verhuftering

Ik lig wakker, wat met mijn chronische slaaptekort sinds de geboorte van de jongste best een prestatie is. Het gebeurt me zelden, dat ik de slaap niet kan vatten. Maar het blijft maar malen in mijn hoofd. ‘Hoe kan een land dusdanig verhufteren dat je mensen liever dood ziet dan ze opvang biedt?’

De tranen schieten in mijn ogen als ik de post van Eva Siebelink lees. In eerste instantie snap ik het niet. Is haar man met de noorderzon vertrokken? Maar zodra ik lees dat anderen haar liever rechtsomkeert zien maken valt het kwartje. Er staan ook foto’s bij, van een moeder die haar kind boven water houdt. Echt of niet? Het feit dat het een reëel beeld is raakt me. Het raakt me dusdanig dat de tranen over mijn wangen lopen. Ik moet er niet aan denken dat ik met Lynn, Milan en Her in hetzelfde schuitje zou zitten. Letterlijk en figuurlijk.

Het zet me aan het denken. Sinds wanneer hebben mensenlevens geen waarde meer? Sinds wanneer haalt men de schouders op als er vluchtelingen zijn omgekomen tijdens een boottocht of rit met een vrachtwagen? Sinds wanneer is de verhuftering in dit land zo groot dat mensen en kinderen in nood een last zijn? Ik begrijp het niet en weet niet of ik het wel wil begrijpen. Lees de rest van dit artikel »

Ik vind…

Ik vind van alles en heb een duidelijke mening over een flink aantal onderwerpen. Ook ben ik niet te beroerd om mijn mening te uiten. Ik ben vrij direct van aard wat soms onvriendelijk over kan komen als ik mijn mening geef. Maar beter direct dan achterbaks denk ik dan maar. Je kan het niet met mij eens zijn, maar duidelijk en fair is het wel. Ik vind dan ook dat een ieder zijn mening moet kunnen hebben en deze moet kunnen uiten. Want we leven ten slotte met z’n allen in een vrij land met de wel bekende vrijheid van meningsuiting.

Echter bestaat er ook nog iets dat normen en waarden heet. Respect hebben voor je medemensen en als het even kan voor mensen die zich professioneel inzetten om anderen te helpen. Ik doel hiermee uiteraard op personeel van ambulances, ziekenhuizen en de brandweer. Ook valt de politie onder deze groep, die zich inzet voor mensen die direct hulp nodig hebben. En wat ben ik blij dat deze mensen er zijn. Dat er mensen zijn die vakken uitoefenen die ik in geen 100 jaar zou willen uitoefenen. Niet omdat het niet dankbaar is, of het niet goed genoeg zou zijn. Nee simpelweg omdat deze groep mensen met zaken te maken krijgt waar ik totaal niet mee om zou kunnen gaan.

Neem nu een verpleegkundige, ongeacht welke afdeling van een ziekenhuis. Buiten het feit dat ik al duizelig word bij de gedachte aan een naald, zou ik het niet kunnen. Niet mijn vak. Ik zou het niet op kunnen brengen om dag in dag uit te maken te krijgen met zieke mensen, mensen die helemaal niet meer beter worden en mensen die komen te overlijden. Ditzelfde geldt voor ambulancepersoneel, doodeng lijkt mij het al die gewonden. Bij de brandweer en politie zou ik ook niet op mijn plek zijn denk ik. Teveel gevaar en agressie voor mij. Ik zou het niet durven. Dus ik ben blij dat er mensen zijn die dit wel doen en durven.

%d bloggers liken dit: