Mirjana's Writings

dagelijkse hectiek door de ogen van een vrouw, moeder & social worker.

Tag: peuter

De plaskaart (DIY)

Je hebt vele varianten van kaarten waarmee ik bekend ben. De gele en rode kaart, de bus of treinkaart, de strippenkaart, de OV-chipkaart, de tegoedkaart, de bonuskaart, de menukaart, de bingokaart en klantenkaart. Waar ik nog niet bekend was, was de plaskaart. Logisch, want de laatste keer dat ik er zelf mee te maken heb gehad is een jaar of 27 geleden. En of hij toen ook die naam had kan ik mij echt niet meer herinneren.

De plaskaart is al dan niet zelfgemaakt en heeft een X aantal vakjes. Ik maakte er zelf eentje voor Lynn. Iedere keer als Lynn een plas op het toilet of potje doet, mag ze een sticker plakken in één van de vakjes. Een volle plaskaart is bij ons een klein kadootje waard. Lynn zag overigens niet het nut van de oplopende cijfers dus na 1,2 en 3 plakte ze op 10. Maar dat telt natuurlijk niet. Alle vakjes moesten vol geplakt zijn.

Ik begon hoopvol met 10 vakjes. Het duurde een flinke periode voordat ze hem vol had. Ook omdat wij er niet de nadruk op legden. Maar afgelopen week begon ze hem te snappen. Ze vertelde trots met de juf een dikke vette plas gedaan te hebben op de wc bij de peuterspeelzaal. Van 0 naar 3 plassen op één dag op de wc, toen ging het hard met de kaart. Eindresultaat was een volle kaart en dus een kadootje.

Lees de rest van dit artikel »

Spuug en nog meer vuiligheid 

Spuug, je hebt het in allerlei soorten maar ik heb momenteel vooral van doen met de melkvariant. Want Milan drinkt uiteraard melk, en dus spuugt hij dit ook weer uit als het hem uit komt. Vooral dat laatste gebeurt dagelijks. 

Alsof er een wet der spuug bestaat, spuugt hij ook altijd als ik net geen doekje over mijn schouder heb hangen. Nu is mijn favoriete kledingkleur zwart, wat met twee kleine kinderen dan weer niet echt praktisch is. Wel voor het afkledende effect natuurlijk, maar niet voor alles wat met brood, koekjes en melk te maken heeft. Witte spuugplekken en plakkerige koek- en broodresten zijn dus dagelijkse kost. Want net als iedere tweeënhalfjarige houdt Lynn het meest van alles dat plakt. 

Pindakaas, jam, chocoladepasta en honing zijn de meest gegeten broodbeleggen in huis. Kortom, succesverzekerd als het gaat om vieze plekken. Lynn geeft het liefst knuffels en kusjes als ze net een danoontje gegeten heeft. Alles onder die zoete witte smurrie na zo’n liefdesuiting. En morsen met drinken doet ze het liefst met yogidrink. 

De Swaddles, mijn favoriete hydrofieldoeken met leuke prints.

Ik probeer het altijd te voorkomen uiteraard, die vieze plekken. Zo houd ik Milan na het voeden altijd rechtop en wacht geduldig op een boer. Die gaat eigenlijk altijd goed, maar soms komt er wat mee aan melk. Ik vraag me überhaupt af of hij niets breekt tijdens het laten van zo’n boer want jemig wat een kracht en geluid zit daarin. Na een langere voeding pak ik er altijd een doek bij. Dan lijkt het risico het grootst, de buik is het volst. 

Dit is echter niet altijd zo. Zo dronk hij laatst maar kort en spuugde, alsof hij erop mikte, recht mijn decolleté in. Nu al gevoel voor humor de jongeman. Het spuug is tot daaraantoe, dat hebt je zo weggeveegd. Die lucht daarentegen is minder aangenaam. Gister raakte hij mijn haren, lekker van die samengepakte plukken haar de rest van de dag, want douchen had ik natuurlijk al gedaan. 

Spuugdoekjes en hydrofiele luiers wassen is mijn nieuwste hobby en dagtaak. Voor Lynn gebruiken we het liefst de vochtige doekjes of snoetenpoetsers, die zijn praktischer met plakkerige plekken. Ze wil tegenwoordig ook alles ‘zelluf’ doen, wat met een natte doek beter gaat. Niet echt milieuvriendelijk maar wel heel doeltreffend. Voor Milan gebruiken we wel de wasbare varianten die minstens één was per dag opleveren.

Een typisch geval van ‘het hoort erbij he!’ al die vlekken en vuiligheid. Met een beetje mazzel zijn we er met een paar jaar vanaf. Met een beetje pech duurt het nog een jaar of 18, als ze mijn genen mee hebben gekregen. Iets tussen mijn fijne motoriek en coördinatie is niet helemaal lekker afgestemd dus als mijn kids die gave ook hebben dan gaat de wasmachine nog vele jaren op volle toeren draaien :). 

Nekkenbrekers en andere speelgoedproblematiek

In ieder gezin met kinderen liggen ze op de loer, de nekkenbrekers. Het speelgoed dat, ondanks het dagelijkse opruimwerk, rondgeslingerd door het huis verspreid ligt. Dat ons huis met de komst van Lynn in een speelgoedwalhalla veranderde was even slikken. Net als het feit dat opruimen een kansloze missie lijkt te zijn. Ruim je één stuk speelgoed op, komen er twee tevoorschijn. Ik heb daarnaast een gave om speelgoed op te willen ruimen waar Lynn dan net mee wilde gaan spelen. Of zij heeft de gave te willen spelen met het speelgoed dat ik dreig op te gaan ruimen.

Dat speelgoed dat is een blijvend en groeiend probleem in ons huis. Want dat het rondslingert is een probleem, maar dat er steeds meer speelgoed bij komt is een nog groter probleem gezien ons huis niet meegroeit met de toename van de hoeveelheid speelgoed. Mijn lief heeft laatst een goede poging gedaan de hoeveelheid in huis in te perken. Met de komst van Milan verhuisde Lynn enkele weken geleden naar haar nieuwe roze, met de nadruk op roze, kamer. Met deze verschuiving ging mijn lief met de bezem door het speelgoed. Een aantal boxen gevuld met knuffels en ander speelgoed waar Lynn nauwelijks mee speelt werden afgevoerd. Weliswaar naar de box beneden, maar het is een begin.

Het voordeel van de nieuwe kamer is de grootte ervan. We hadden een hoop spullen in de woonkamer staan. Boxen speelgoed, het keukentje, een tafeltje met stoeltjes, een tekenbord en ga zo maar door. Nu staat alleen het tekenbord er nog en is de rest verkast naar de nieuwe kamer van Lynn. Heerlijk, minder rotzooi in de woonkamer, althans dat dacht ik. Want ze sleept met hetzelfde gemak de gehele keuken vanuit haar kamer terug naar de woonkamer. Net als de loopfiets, pop en het poppenbed.

clean-house-wasted-coaster

Wel is het handig als je kamers in kunt lopen zonder je nek te breken 🙂

Lees de rest van dit artikel »

Blokjestrauma

Het is alweer even geleden dat ik een blog schreef. Het komt vooral door hysterische drukte dat ik hier simpelweg niet aan toe kwam. Volop werk, boeken schrijven en een buitengewoon actieve peuter. Daarnaast redactiewerk voor een expertisecentrum, sporten en dan rest nog het sociale leven. Kortom, zat te doen waardoor het schrijven er een beetje bij inschoot.

Lynn groeit gestaag door tot een lieve, zorgzame, eigenwijze dame. Rennen, kletsen en lachen zijn doorgaans haar drie voornaamste bezigheden. Ze tettert aan één stuk door en ik word daar op mijn beurt weer helemaal gelukkig van. Als ze met een vette frons zegt ‘brood oud, bah’ moet ik altijd mijn lachen inhouden. Het is dé manier om haar korstjes niet op te hoeven eten natuurlijk want dat brood is helemaal niet oud.

Grapjes maken kan ze ook op peuterlevel, en ik moet heel eerlijk bekennen dat ik hier vreselijk om moet lachen. Als ze in haar stoel met een gek gezicht uit haar ooghoeken naar papa probeert te kijken. Vervolgens in de slappe lach schiet als ze in de gaten heeft dat papa haar allang door heeft. Dan smelt ik, zo aandoenlijk is het. Of als ze net doet alsof ze gaat slapen en dan opspringt als ik zeg dat het fijn is dat Lynn in slaap is gevallen. Bij die groei hoort uiteraard een bezoek aan het consultatiebureau. Lees de rest van dit artikel »

%d bloggers liken dit: