Mirjana's Writings

dagelijkse hectiek door de ogen van een vrouw, moeder & social worker.

Tag: ouders

Nachtouders

Je hebt er vast wel één gezien deze week. Zo’n volwassen persoon die er op het oog normaal uitziet, maar van dichtbij door de mand valt door de bleke huid en donkere kringen in het gezicht. Zo eentje waarvan je denkt, die voelt zich vast niet lekker. Waarvan je denkt, mijn hemel die heeft een slechte nacht gehad of moet wel de griep hebben…

Nou zo zie ik er dagelijks uit. Één tot twee keer per nacht wordt ik gewekt door de kleinste man in huis. Logisch, want hij is hongerig en wenst gevoed te worden. Dat ik er hierdoor uitzie als een geest interesseert hem natuurlijk niets. Ik zou een iets gezonder kleurtje geen overbodige luxe vinden. Als die zon nu eens wat vaker zou schijnen zou ik het wat beter kunnen verbergen.

De grootste dooddoener vind ik altijd dat mensen zeggen ‘Ja, je hebt er zelf voor gekozen’. Dat begrijp ik zelf ook nog wel maar dat betekent niet dat ik die nachten een feestje vind. Ik ben blij als Lynn rond 20.30 in bed ligt en slaapt. Dit duurt regelmatig wat langer waardoor mijn avond ook wat korter wordt. Als Lynn dan slaapt, dan gooit Milan roet in het eten. Hij wenst vaak in de avonden ieder uur gevoed te worden of weigert gewoon te gaan slapen. juni 2015 001 Lees de rest van dit artikel »

Ouders

Ouders, het meest lastige type mens dat er bestaat. Ouders zijn hevig beschermend, fanatiek, eigenwijs, betweterig, volhardend, vechtend en vol liefde als het gaat om hun kind(eren). Alleen het beste is goed genoeg voor hun kroost en de eerste de beste die dat in gevaar dreigt te brengen wordt direct aangepakt. Ik kan het weten want ik heb ouders, ik werk met ouders en ik ben zelf een ouder. Je zou mij best een ouderexpert kunnen noemen. Of ik er blij van word is een tweede, maar dit terzijde.

Om te beginnen met mijn ouders. Ik heb lieve ouders. Mijn vader ietwat bepalend aanwezig als hij de kans krijgt. Ik woonde al drie jaar op mijzelf en nog altijd belde hij om de dag. ‘Even horen hoe het gaat’. Na drie dagen geen contact belde hij altijd en zei dan: ‘Ik heb al drie dagen niets van je gehoord, dus dacht ik ga even bellen’. Als je bezorgd dan wel beschermend opzoekt in het woordenboek zal je een foto van mijn vader vinden. Heel lief, maar af en toe een tikkeltje aan de vermoeiende kant. Dit vond ik vooral toen ik 18 was. Jaha ik deed voorzichtig en neehee ik zou niets doen wat mijn vader ook niet gedaan zou hebben. Een onhandige uitspraak overigens gezien de ongein die mijn vader vroeger uithaalde.

Maar nog altijd, als hij de kans krijgt, maakt hij zich zorgen of beschermt hij zich een slag in de rondte. Dat is een vader-dochter-ding denk ik. Dat eeuwige zorgelijke. Maar wij meiden kunnen best onze eigen boontjes doppen. Papa’s daarentegen kunnen niet loslaten. Mama’s lijken hier beter in te zijn, althans, als het om dochters gaat. Want er zijn zat moeders die hun lieftallige zoon nooit los laten. De navelstreng eeuwig laten bestaan. Mijn moeder heeft nooit overdreven moeilijk gedaan toen ik op kamers wilde. Ze vond het vooral leuk voor mij en goed dat ik de wereld ging ontdekken. Ik zie daarentegen mijn vader nog wit wegtrekken, arme man.

Lees de rest van dit artikel »

Voetbalvrouw

Lang, lang geleden, voordat Lynn geboren was, stond ik stipt elke week om 14.00 uur langs de lijn om mijn lief te bewonderen bij voetbal. Ik ben nu eenmaal, aangestoken door mijn vader, gek op het spelletje. Mijn lief kan een aardig balletje trappen wat dus doorgaans heerlijk is om naar te kijken. Het liefst kijk ik natuurlijk met een zonnetje in mijn gezicht bij aangename temperaturen, maar ook als het koud is, of als het regent sta ik braaf langs de lijn. Voetbalgek, voetbalvrouw, ik vind het simpelweg een leuk spelletje en ik kijk graag naar mijn lief.

Maar sinds Lynn bestaat is het een ander verhaal. Stond ik hoogzwanger nog langs de lijn op mijn mooiste pumps. Ben ik nu überhaupt blij als ik het terrein van de club haal voordat de wedstrijd afgelopen is. En als ik het al haal, dat ik er nog soort van florissant uitzie. Hiermee bedoel ik dan vooral dat mijn kleding niet onder de hagelslag, banaan of brood zit. Want er gestyled bijlopen in gezelschap van een éénjarige is absoluut onbegonnen werk.

Ik ben blij als ik een tas gevuld met de juiste spullen in de auto heb, inclusief de kinderwagen en Lynn zelf. Boterham, fruit, koekje, water, luiers, billendoekjes en wat speeltjes. Bij de voetbalclub aangekomen hetzelfde ritueel uitvoeren maar dan alles weer uit de auto. Voordat de wedstrijd begint, als deze niet al begonnen is tegen de tijd dat ik aankom, heb ik er gevoelsmatig al een hele dag op zitten. Maar dan gaat het pas beginnen.

Lees de rest van dit artikel »

%d bloggers liken dit: