Mirjana's Writings

dagelijkse hectiek door de ogen van een vrouw, moeder & social worker.

Tag: nijntje

Lappenmand

Altijd vervelend, ziek zijn. Nu ben ik regelmatig verkouden, maar dat valt niet onder de noemer ziek zijn. Ziek zijn is koorts hebben, spugen of je dusdanig beroerd voelen dat je in je bed wilt blijven liggen. Twee weken na Milan’s geboorte had ik een keelontsteking. Nog nooit eerder gehad en geen idee hoe ik eraan kwam. Mijn hemel wat deed dat pijn, hoe kwam ik hier zo snel mogelijk vanaf? Ik vond keelontsteking altijd zo’n overdreven fenomeen. Nu ik het heb ervaren zal ik plechtig beloven dit nooit meer te vinden.

Ik weet echt niet wat pijnlijker is, een bevalling of een keelontsteking. Laat ik om te beginnen zeggen dat ik wat betreft pijn geen zeurkous ben. Ik kan best wat hebben. Die bevalling was pijnlijk en heftig, maar die keelontsteking… Tranen-over-de-wangen-lopen-pijn. Niet kunnen slikken, dus niet drinken en eten, maar wel een hongerige baby voeden. Het enige voordeel was dat ik in 4 dagen tijd 3,5 kilo kwijt was. Ook kon ik amper praten van de pijn.

Laat praten nu net één van mijn hobby’s zijn. Ik merkte toen pas hoe vaak en veel ik normaal gesproken praat. Om Lynn iets te vragen of zeggen. Om mijn katten in het gareel te houden. Om Milan te troosten of om gewoon lekker met mijn lief te praten. Na een kuur nam de pijn af, maar ruim een week was ik volledig uit het veld geslagen. Irritant vooral omdat ik zo afhankelijk was van mijn lief en omdat ik me niet goed voelde.sick Lees de rest van dit artikel »

Boeken van de bieb

De bibliotheek bezoek ik regelmatig sinds Lynn boeken leuk vindt. Ik ben eigenlijk altijd al gek geweest van de bibliotheek, simpelweg omdat ik gek ben op boeken en vooral als er wanden en kasten vol van zijn. Dan ben je bij de bieb natuurlijk aan het goede adres. Ik had vroeger zelf ook een lidmaatschap. Maar toen ik op mijzelf ging wonen, bijna tien jaar geleden, verhuisde ik van woonplaats en nam ik geen nieuw abonnement. Dit was overigens nog in het tijdperk dat je informatie voor werkstukken en spreekbeurten alleen in boeken bij de bieb kon vinden. Internet was er, toen ik op basisschool zat, nog niet. Op de middelbare school begon dat pas echt.

Dat ik nooit een abonnement heb genomen toen ik naar Haarlem verhuisde had tal van redenen. Ik ging studeren dus had geen tijd om ‘ontspannen’ boeken te lezen. Of dit nu met studeren te maken had of juist met het studieontwijkende stapgedrag weet ik niet precies meer. Alle boeken die ik nodig had voor mijn studie hadden ze niet bij de bibliotheek dus daar hoefde ik het niet voor te doen. En natuurlijk kostenbesparende redenen om goed rond te kunnen komen van mijn studiefinanciering en mijn bijbaan. Ik zie net dat een lidmaatschap voor een jaar €37,- kost, dus ook weer niet de grootste kostenpost.

Maar voor Lynn is de bieb gratis totdat ze 18 wordt. En zolang ik er invloed op kan uitoefenen, zal ik dat zeker doen. Lezen is leuk en opvoedkundig buitengewoon verantwoord. Lynn vindt uiteraard Nijntje erg leuk. Maar ze is ook dol op de boekjes met dieren en voorwerpen waar stukjes vacht of rubber in zitten zodat ze het ook kan voelen. Als we vragen de poes of hond aan te wijzen kan ze dat prima. Ze wrijft dan ook altijd hevig over het stukje stof dat op de poes of hond zit. Lekker zacht. Maar de biebboeken moeten natuurlijk na drie weken ook weer terug. En dat is altijd even stressen.

Lees de rest van dit artikel »

Telefee

Televisie kijken, iets wat mijn lief en ik dagelijks doen. Ik ben gek op crime-series als Monk, NCIS en Criminal Minds. Mijn lief houdt van real crime-series, Opsporing verzocht, sport en Penoza. We kijken regelmatig documentaires over allerlei onderwerpen. Zo zag ik laatst een tweeluik over dementie en keken we vorige week nog een docu over de gebroeders Anker. Ook documentaires over artiesten als Beyoncé en Michael Jackson hebben we pas geleden nog gekeken. We hebben grotendeels dezelfde smaak als het gaat om series en programma’s. Heerlijk, want we vechten nooit om de afstandbediening.

We hebben er echter een gezinslid bij dat denkt te mogen beslissen wat er gekeken wordt. Zo pakt Lynn, zodra ze ook maar even de kans krijgt de afstandbediening. Ik zat laatst een serie te kijken toen ik ineens het nieuws zag verschijnen op mijn scherm. Stond mevrouw met een brede grijns op haar gezicht met de afstandsbediening in haar lieve kleine handjes. Had ze mooi mijn serie weggezapt. Ik pakte de afstandbediening weer af met de woorden dat die niet van haar is en ze die niet mag hebben.

Hierop knikt Lynn dan altijd zeer aandoenlijk ‘nee’. Mijn lief vindt het dan doorgaans nodig om op zeer zielige wijze te zeggen ‘pakt mama nou zomaar de afstandsbediening van je af Lynn?’ Ja dat doet mama, want anders denkt Lynn dat ze alles maar kan pakken. Lekker pedagogisch onverantwoord zo’n vervelende vader die de op het oog strenge moeder eens even flink tegenwerkt. Ik roep dan ook steevast ‘daar gaat mijn opvoeding’. Met een big smile, dat wel. Vind je het gek dat ze een papa’s kindje is. Lees de rest van dit artikel »

A few days after

Zo’n eerste verjaardag gaat je niet in de koude kleren zitten. Lynn lag voor het feest losbrak nog heerlijk te slapen. Dus aan slaapgebrek kon het niet liggen. Vanaf 13.00 druppelden de eerste mensen binnen. Na ruim drie kwartier werd Lynn wakker. In haar nieuwe blauwe feestjurk met stippen gehesen, ik kon het toch niet laten, en de leuke broche met het cijfer 1 opgespeld betraden we de huiskamer. Iedereen was enthousiast, behalve Lynn. Die vond die drukte maar niets.

Bij het zien van haar prachtige Nijntje-taart liet ze een lach zien. We bliezen samen de kaars uit. Maar zodra ik poogde haar even uit handen te geven begon ze paniekerig te huilen. Mijn lief en ik wisselden dus af met Lynn. Het is ten slotte niet echt gezellig als het feestvarken de hele middag loopt te brullen. We hebben samen lekker een stukje taart gegeten. Wat verder in de middag at ze nog een banaantje in haar stoel. Maar zodra mijn lief of ik hier meer dan drie stappen vandaan zetten, begon ze te huilen. Cadeaus uitpakken vond ze ook niet echt heel leuk, wat toch voor teleurstelling leek te zorgen bij sommige mensen. Maar een kleintje van 1 ziet dat simpelweg niet.

Halverwege de middag liep ons huis helemaal vol. Mega-gezellig, maar jemig wat een drukte. Op zo’n middag heb je altijd een hoogtepunt van hoeveelheid mensen. Tussen 14.30-15.00 kwamen de meeste mensen tegelijk binnen. Voordat iedereen dan een drankje en taart heeft ben je alleen al weer een half uur verder. Gelukkig vielen alle taarten in de smaak. De Nijntjetaart was heerlijk met botercrème en banketbakkersroom, gemaakt door Miranda. Mijn eigen gemaakte appeltaart en vruchtentaart werden ook gewaardeerd.

Lees de rest van dit artikel »

Bijna jarig

Nog een paar nachtjes en dan is het zover. Lynn wordt 1 jaar. Ongelooflijk! En met dat ene jaar wordt er direct een blik clichés open getrokken. De tijd is werkelijk omgevlogen, en dat is ook echt zo. Nog nooit ging een jaar zo snel als het eerste levensjaar van Lynn. Geniet van elke dag want voordat je het weet studeert ze af, nou ja bij wijze van spreken dan. Maar jemig wat gaat het hard. Kon ze vorige week net los staan voor een paar tellen en een stap, zet ze deze week gericht een aantal stappen en doet ze dit de hele dag door. Al maanden proberen we haar zelf haar fles vast te laten houden, staat ze gister ineens quasi nonchalant met één hand los te drinken.

En met die eerste verjaardag in het zicht, begint stukje bij beetje de organisatorische planning. Want zo’n eerste verjaardag is natuurlijk niet niks. De slingers zijn inmiddels opgehaald en aangeschaft. De taart wordt gemaakt. Nu hoef ik alleen nog maar zelf twee taarten te maken, alle boodschappen in huis te halen, het huis op te ruimen en vooral blijven ademen. Wat door de verkoudheid die Lynn mij cadeau deed nog best een uitdaging is. Die taarten kan ik natuurlijk ook gewoon bij de Hema halen, zoals mijn collega opperde. Maar ik vind een eigengemaakte appeltaart toch het lekkerst.

De uitnodiging heb ik ruim van tevoren de deur uit gedaan. Uiteraard met een leuke foto van Lynn en afbeelding van Nijntje. Want zonder Nijntje geen verjaardag. We zullen de dag feestelijk openen met ‘Nijn is jarig’. Wel leuk dat we het woord Nijn kunnen overschreeuwen met ‘Lynn’. Dat is tenslotte ook de echte jarige. Niet iedereen kan komen helaas. Maar misschien ook wel prettig, want zo groot wonen we nu ook weer niet. En met alle kinderen die meekomen wordt het sowieso wel een drukke bedoening ben ik bang. Overigens vind ik 4 tot 5 kinderen al een drukke bedoening. Dus dat wordt nog lachen.

Mijn motto de komende dagen!

Van de afdeling versiering en accessoires moet ik nog ballonnen aanschaffen. Ik heb wel al het cijfer 1 gekocht voor op de taart. Hoedjes hoef ik niet te kopen, want Lynn trekt alles wat op haar hoofd wordt gezet er met een sneltreinvaart weer af. Ik heb wel een speld met het cijfer, net als de slinger ook van Viebels. Die kan ik mooi op haar shirt of jurk spelden. Want ik heb nog geen speciale outfit aangeschaft. Nu heeft Lynn een uitgebreide garderobe, dus ik ga eerst even spitten in de kast. Maar misschien toch nog last minute iets van een jurkje.

Ik zit daarnaast nog met het dilemma eten en drinken. We hebben bewust de verjaardag in de middag gepland omdat Lynn anders tussendoor ook zou moeten slapen. Als het een te lange dag is, is dat voor niemand leuk maar vooral niet voor Lynn. Maar wat serveer je naast koffie, thee, limonade en drie soorten taart? Moet je ook zorgen voor een wijntje en bier? Een blokje kaas en worst? Ik wil niet de hele dag in de keuken staan, maar wil ook niet dat er buiten de taart om niets anders is. Zo’n verjaardag is niet één twee drie geregeld, dat blijkt maar weer.

Mijn lief begint dan altijd te roepen dat ik mij niet zo druk moet maken. Komt allemaal wel goed en maak het jezelf niet moeilijk. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want hoe je het ook went of keert, zo’n verjaardag is toch spannend. De allereerste echte verjaardag. Ik kan mij van mijn eigen eerste verjaardag werkelijk niets meer herinneren. Dus ik denk ook niet dat Lynn dat zal hebben. Maar ik hoop dat ze een leuke dag heeft. De cadeaus zijn binnen. Dat was ook nog zo’n puntje, wat geef je een éénjarige cadeau terwijl ze in principe nu al meer bezit dan ze mee kan spelen. We hebben wel iets leuks gevonden gelukkig.

Nog een paar dagen en dan is het een jaar geleden dat ik moeder werd. Ook zoiets bijzonders, want ik kan me geen leven zonder Lynn meer voorstellen. Terwijl ik het toch echt 27 jaar zonder heb gedaan. Al een jaar heb ik samen met mijn lief de verantwoording voor onze kleine dame. Bijzonder hoe dat er ineens is, en niet meer weg te denken is. En nu dus blinde paniek voor de eerste verjaardag. Ik moet natuurlijk zorgen voor goed fotomateriaal zodat ik later haarfijn kan laten zien hoe leuk het wel niet was. Zolang de tent niet wordt afgebroken zal dat best in orde komen denk ik zo. In het ergste geval zit de taart tegen het plafond en houdt Lynn niet van alle drukte. Keep calm and sparkle on lijkt mij de beste remedie.

%d bloggers liken dit: