Mirjana's Writings

dagelijkse hectiek door de ogen van een vrouw, moeder & social worker.

Tag: moeder

Lappenmand

Altijd vervelend, ziek zijn. Nu ben ik regelmatig verkouden, maar dat valt niet onder de noemer ziek zijn. Ziek zijn is koorts hebben, spugen of je dusdanig beroerd voelen dat je in je bed wilt blijven liggen. Twee weken na Milan’s geboorte had ik een keelontsteking. Nog nooit eerder gehad en geen idee hoe ik eraan kwam. Mijn hemel wat deed dat pijn, hoe kwam ik hier zo snel mogelijk vanaf? Ik vond keelontsteking altijd zo’n overdreven fenomeen. Nu ik het heb ervaren zal ik plechtig beloven dit nooit meer te vinden.

Ik weet echt niet wat pijnlijker is, een bevalling of een keelontsteking. Laat ik om te beginnen zeggen dat ik wat betreft pijn geen zeurkous ben. Ik kan best wat hebben. Die bevalling was pijnlijk en heftig, maar die keelontsteking… Tranen-over-de-wangen-lopen-pijn. Niet kunnen slikken, dus niet drinken en eten, maar wel een hongerige baby voeden. Het enige voordeel was dat ik in 4 dagen tijd 3,5 kilo kwijt was. Ook kon ik amper praten van de pijn.

Laat praten nu net één van mijn hobby’s zijn. Ik merkte toen pas hoe vaak en veel ik normaal gesproken praat. Om Lynn iets te vragen of zeggen. Om mijn katten in het gareel te houden. Om Milan te troosten of om gewoon lekker met mijn lief te praten. Na een kuur nam de pijn af, maar ruim een week was ik volledig uit het veld geslagen. Irritant vooral omdat ik zo afhankelijk was van mijn lief en omdat ik me niet goed voelde.sick Lees de rest van dit artikel »

Jongensmoeder

Zoals ik van de week al schreef ben ik ruim 2,5 jaar moeder van een meisje. Een meisjesmoeder op mijn manier van mijn stoere meid. Sinds ruim 5 weken ben ik ook moeder van een jongen. Een jongensmoeder, dat dacht ik altijd te zijn. Een no nonsense, recht voor z’n raap geen getut moeder. Maar eigenlijk verschilt het niet vreselijk veel, op een aantal zaken na. Want meisjes zijn nu eenmaal niet helemaal hetzelfde als jongens.

Het grootste verschil is wel het geslachtsdeel, en dan vooral bij het verschonen van de luier. Iemand zei dat jongens zo makkelijk te verschonen zijn. Nou dat vind ik niet. Bij Lynn kan ik prima zien waar de vuiligheid zit, bij Milan moet ik allerlei plooien checken waar het onder gaat zitten. Als Lynn plaste tijdens het verschonen liep het keurig naar beneden, bij Milan spuit het omhoog en met een beetje pech alle kanten op. Zo kreeg ik de tip altijd iets over de piemel heen te leggen, als Milan dan plast, dan kan het niet alle kanten op spuiten. Dus dat doe ik braaf bij iedere verschoonbeurt. Hij poepte laatst echter tijdens het verschonen waarbij het doekje verschoof en hij alsnog alles onder plaste. Je kan niet alle risico’s ondervangen blijkt.

De knalgele spuitpoep is overigens hetzelfde. Lynn had ook die ellendige dunne derrie. Het komt er bij Milan met dezelfde rotgang uit. Een gevaar voor witte muren en de gordijnen. Vooralsnog hebben we weinig poepincidenten gehad, op één mooi momentje na waarbij Milan mijn lief flink te pakken had en er een douche aan de pas kwam om alles schoon te krijgen. Ik had al dagen steeds de vieze luiers om te verschonen, mijn lief enkel de plasluiers. Tot dat moment dat Milan het lekker liet gaan en in blote kont was. Ik heb er vreselijk om moeten lachen. Eindelijk ook viezigheid voor mijn lief.

Kleine boefjes

Kleine boefjes

Lees de rest van dit artikel »

Meisjesmoeder

Eerst een dochter, nu een zoon. The best of both worlds. Maar ik ben slechts bekend met één wereld, die van de dames. Nu ben ik niet per definitie een meisjesmoeder. Toen ik zwanger was van Lynn was ik ervan overtuigd dat het een jongen zou worden, al was het alleen maar om het feit dat ik zelf geen meisje-meisje ben. Meer eentje van het rechttoe rechtaan, geen geneuzel, gefröbel en getut. Ik zag mezelf al langs de lijn staan bij voetbal, kleding waar de gaten in zouden vallen en stapels boterhammen met pindakaas. Maar daar was Lynn, een prachtige dame. Hoe ik dit nu aan moest gaan pakken?

Een meisjesmoeder betekent voor mij dat je over een aantal kwaliteiten dient te beschikken en een aantal interesses moet hebben. Fantastisch al die vooroordelen die ik zelf had over de meisjesmoeder. Je moet om te beginnen een voorliefde hebben voor al wat met haar, speldjes, vlechten en make-up te maken heeft. Iets waar ik in de afgelopen 30 jaar nog nooit interesse in heb gehad. Heel leuk als mensen hun haren in de meest prachtige vlechten weten te knutselen, ik ben al blij als die ene vlecht gewoon recht zit. De vlecht mislukt bij mij dus ook regelmatig en ik eindig altijd met lamme armen van het omhoog houden en eindeloos proberen. Bij Lynn ben ik überhaupt al blij als er een speldje blijft zitten, een staartje maken kan ik nog net.

Make-up is ook meisjesmoedermateriaal, een gegeven waar ik al net zo handig in ben als met het stylen van mijn haar. Ook ik begon ooit met mascara, oogschaduw, oogpotlood en niet te vergeten lippenstift. Maar na meerdere mascara-oog-prik-incidenten besloot ik dat make-up voor mij simpelweg niet was weggelegd. Ik gooide er nog wel eens een mascaraatje tegenaan voor een verjaardag of feestje, maar ik moet doorgaans concluderen dat de mascara volledig is uitgedroogd tegen de tijd dat ik hem nodig heb. Zo wrijf ik ook steevast in mijn ogen waarbij ik de mascara uitsmeer dan wel verpruts. Als ik praat over make-up, bedoel ik overigens mascara. Ik heb nog nooit een foundation in mijn bezit gehad, laat staan poederdozen en kwasten. De juiste combinatie van geduld, talent en fijne motoriek ontbreekt als het gaat om make-up.

marilyn-monroe-quotes-girl-power-marilyn-showbix-celebrity-quotes-7 Lees de rest van dit artikel »

Time management

Tijd is doorgaans een gegeven waar ik niet genoeg van heb. Een chronisch tekort kan je het wel noemen. Naast het chronische tekort aan tijd, vliegt de tijd die ik wel tot mijn beschikking heb voorbij. Het is inmiddels alweer april 2014. Lynn is ruim anderhalf en ik ben bijna jarig. 29 word ik, mijn laatste jaar als twintiger gaat bijna in. Zonder er nu een enorm sentimenteel verhaal van te maken verbaast het mij wel dat het zo snel gaat. Onder het motto ‘uitspraken van oude mensen’ weet ik nog zo goed dat ik op mijzelf ging wonen, dat ik mijn lief leerde kennen, dat ik mijn diploma haalde, dat ik in Afrika zat en dat ik zwanger was en moeder werd. Stuk voor stuk prachtige prestaties en gebeurtenissen. Maar dat time-management heb ik na ruim 28 jaar nog altijd niet onder de knie.

Voor time-management moet je beschikken over een aantal kwaliteiten en bijbehorende attributen. Om te beginnen is een stukje organisatiedrang nooit weg. Dit is toevallig één van mijn specialiteiten. Als ik kan organiseren en regelen ben ik een gelukkig mens. Het overzicht bewaren is ook een belangrijk gegeven bij het managen van tijd. En hier gaat het bij mij regelmatig mis. Ik denk een uurtje kwijt te zijn aan iets om vervolgens een hele ochtend of middag bezig te zijn. En daar gaat de planning van de dag. Ik ben mij hier wel altijd bewust van dus ik plan mijn afspraken ruimer in. Dan kan het altijd iets uitlopen.

Naast organiseren, plannen, regelen en overzicht bewaren is het bijhouden van mijn afspraken ook belangrijk. Sinds mijn zwangerschap zijn mijn hersenen week. In eerste instantie verkeerde ik in de ontkenningsfase. Ik onthield namelijk alles. Ik ben dol op boekjes dus had mijn agenda puur voor de vorm en om erin de schrijven, kliederen en tekenen. Volgeplakt met foto’s en leuke spreuken maar totaal nutteloos, want ik wist uit mijn hoofd wanneer ik welke afspraken had staan. Dit is dus een typisch geval van verleden tijd. Als ik niet in mijn agenda kijk, weet ik niets. Ik vergeet afspraken, werkdiensten, vergaderingen. Ik ben ook blij dat collega’s dan zeggen ‘ik zie je dan en dan bij de vergadering he’, dan denk ik tegenwoordig, vergadering? O ja, vergadering.

Lees de rest van dit artikel »

Moeders voor Moeders

Meestal let ik niet op de reclame die ik voorbij zie komen op Facebook. Niet interessant, te veel of te vaak gezien. Vaak vind ik de reclames en advertenties zelfs irritant. Die vitaminepillen met natuurlijke extracten waar je in 4 weken tijd 20 kilo mee afvalt, die ken ik nu wel. Zo ook al die Zalando-ellende. Maar zo af en toe kom je iets leuks tegen. Of herken je iets in een advertentie. Dat gebeurde mij dus van de week. Ik opende mijn Facebookpagina en herkende het logo met de druppel in het paars. Moeders voor Moeders. Ik was bijna vergeten dat ik daaraan mee heb gedaan.

Een aantal weken, van de 8e tot en met de 16e week, van mijn zwangerschap heb ik urine opgevangen en dat in flessen gedaan. Het gaat niet om de urine, maar de stof die erin zit. Tijdens de zwangerschap maak je hCG-hormoon aan. Dit hormoon wordt dan uit de urine gewonnen en verwerkt in medicatie die gebruikt wordt bij vruchtbaarheidsbehandelingen. Kortom, je helpt er een vrouw mee die minder makkelijk zwanger kan raken. Niet één op één, maar je kan toch bijdragen aan dat proces. Een proces dat je niemand gunt omdat het betekent dat zwangerschap geen vanzelfsprekend iets is. Maar een proces waarvan het o zo belangrijk is dat het bestaat. En zonder natuurlijk hCG-hormoon is de kans van slagen aanzienlijk minder.

Dus ik heb geplast voor mijn leven. Nu is dat tijdens de zwangerschap geen probleem, ik moest bij elke 5 druppels zeker naar het toilet. Opvangen in een beker, beker overgooien in een fles. Na een week de flessen buiten zetten. Die werden dan keurig opgehaald en ik kreeg daarvoor in de plaats weer een kratje lege flessen. In het begin durfde ik nog te denken, wat een gedoe. Maar het is pas een gedoe als je niet zwanger wordt en je erachter komt dat je andermans hormonen nodig hebt. Niet zeuren dus dacht ik, en plassen voor een heel goed doel.

Lees de rest van dit artikel »

%d bloggers liken dit: