Mirjana's Writings

dagelijkse hectiek door de ogen van een vrouw, moeder & social worker.

Tag: luiers

Jongensmoeder

Zoals ik van de week al schreef ben ik ruim 2,5 jaar moeder van een meisje. Een meisjesmoeder op mijn manier van mijn stoere meid. Sinds ruim 5 weken ben ik ook moeder van een jongen. Een jongensmoeder, dat dacht ik altijd te zijn. Een no nonsense, recht voor z’n raap geen getut moeder. Maar eigenlijk verschilt het niet vreselijk veel, op een aantal zaken na. Want meisjes zijn nu eenmaal niet helemaal hetzelfde als jongens.

Het grootste verschil is wel het geslachtsdeel, en dan vooral bij het verschonen van de luier. Iemand zei dat jongens zo makkelijk te verschonen zijn. Nou dat vind ik niet. Bij Lynn kan ik prima zien waar de vuiligheid zit, bij Milan moet ik allerlei plooien checken waar het onder gaat zitten. Als Lynn plaste tijdens het verschonen liep het keurig naar beneden, bij Milan spuit het omhoog en met een beetje pech alle kanten op. Zo kreeg ik de tip altijd iets over de piemel heen te leggen, als Milan dan plast, dan kan het niet alle kanten op spuiten. Dus dat doe ik braaf bij iedere verschoonbeurt. Hij poepte laatst echter tijdens het verschonen waarbij het doekje verschoof en hij alsnog alles onder plaste. Je kan niet alle risico’s ondervangen blijkt.

De knalgele spuitpoep is overigens hetzelfde. Lynn had ook die ellendige dunne derrie. Het komt er bij Milan met dezelfde rotgang uit. Een gevaar voor witte muren en de gordijnen. Vooralsnog hebben we weinig poepincidenten gehad, op één mooi momentje na waarbij Milan mijn lief flink te pakken had en er een douche aan de pas kwam om alles schoon te krijgen. Ik had al dagen steeds de vieze luiers om te verschonen, mijn lief enkel de plasluiers. Tot dat moment dat Milan het lekker liet gaan en in blote kont was. Ik heb er vreselijk om moeten lachen. Eindelijk ook viezigheid voor mijn lief.

Kleine boefjes

Kleine boefjes

Lees de rest van dit artikel »

Diaper loading

Luiers, je kent ze wel. Met van de leuke plaatjes op de buitenkant, maar vaak gevuld met ellende. Volgens mij versieren de luierfabrikanten de luiers niet voor de baby’s, maar voor de ouders. Dan worden ze afgeleid van wat zich in de luier zelf afspeelt. De baby zelf kan de plaatjes op de luier toch niet zien. Maar van mijn leven had ik niet kunnen bedenken dat ik een blog over luiers zou kunnen schrijven. Sterker nog, ik had nooit kunnen bedenken dat er zoveel valt te vertellen over luiers. Want werkelijk waar het is een wereld op zich.

Ik kan mij nog heel goed herinneren dat ik mij voor Lynn’s geboorte niet verheugde op de luiers. Ik ergerde mij mateloos aan de ‘diaper loading’ rompers en vroeg mij af of ik überhaupt een poepluier zou kunnen verschonen zonder meteen enorm te kokhalzen. Overigens kreeg ik als wraak, omdat ik het zo vaak gezegd had, een romper met héél veel plaatjes waaronder ‘diaper loading’, ‘Hollands nieuwe’ en ‘100% Lynne’ van mijn collega’s. De mooiste was ‘ik knoeien, dan heb je mijn moeder nog niet gezien’. Absoluut de waarheid.

Maar dat vooruitzicht op die luiers, ik kon nou niet zeggen dat ik mij erop verheugde. Mijn lief maakte zich er geen seconde zorgen om. Die stond tenslotte ook met een glimlach de luier van zijn neefje te schonen terwijl ik toch echt liever in een andere kamer wachtte totdat de ellende voorbij was. De compleet ingepakte vaders bij funniest home videos waren het andere uiterste. Maar wat heb ik samen met mijn lief in een deuk gelegen om deze taferelen.

Lees de rest van dit artikel »

%d bloggers liken dit: