Mirjana's Writings

dagelijkse hectiek door de ogen van een vrouw, moeder & social worker.

Tag: kleding

Postorderbedrijf

Verzamelwoede, iedereen heeft wel iets wat hij of zij graag bewaart of moeilijk weg kan gooien. Dit is een normaal gegeven. Als je, doordat je dingen niet weg kunt gooien je huis niet in kan of verzamelt tot aan plafonds dan wordt het zorgelijk. Maar een box, eentje waar je toch bijna nooit komt, is ideaal om je verzamelwoede in stand te kunnen houden.

Ik gooi zelf niet makkelijk zaken weg. Ja poepluiers en ander afval mik ik met liefde in de vuilnisbak, maar met schoenen, kleding en tassen gaat mij een stuk minder goed af. Vriendlief daarentegen dreigt eens in de zoveel tijd mijn kleding door te lopen als ik het zelf niet doe. Een vrij angstaanjagende gedachte gezien het feit ik normaal gesproken nachtdiensten draai en hij dus tijd zat heeft om dit ook daadwerkelijk te doen.

Eens per, laten we zeggen half jaar, loop ik dus mijn kast door. Alles wat ik niet draag of niet meer pas gaat in een grote zak. Het probleem was vooral dat ik die zak dan niet weg gooide, of naar een textielcontainer bracht, maar in de box neerzette. Resultaat, een box met heel veel vuilniszakken gevuld met kleding en schoenen.

De werkwijze van mijn brein!

De werkwijze van mijn brein!

Lees de rest van dit artikel »

Jongensmoeder

Zoals ik van de week al schreef ben ik ruim 2,5 jaar moeder van een meisje. Een meisjesmoeder op mijn manier van mijn stoere meid. Sinds ruim 5 weken ben ik ook moeder van een jongen. Een jongensmoeder, dat dacht ik altijd te zijn. Een no nonsense, recht voor z’n raap geen getut moeder. Maar eigenlijk verschilt het niet vreselijk veel, op een aantal zaken na. Want meisjes zijn nu eenmaal niet helemaal hetzelfde als jongens.

Het grootste verschil is wel het geslachtsdeel, en dan vooral bij het verschonen van de luier. Iemand zei dat jongens zo makkelijk te verschonen zijn. Nou dat vind ik niet. Bij Lynn kan ik prima zien waar de vuiligheid zit, bij Milan moet ik allerlei plooien checken waar het onder gaat zitten. Als Lynn plaste tijdens het verschonen liep het keurig naar beneden, bij Milan spuit het omhoog en met een beetje pech alle kanten op. Zo kreeg ik de tip altijd iets over de piemel heen te leggen, als Milan dan plast, dan kan het niet alle kanten op spuiten. Dus dat doe ik braaf bij iedere verschoonbeurt. Hij poepte laatst echter tijdens het verschonen waarbij het doekje verschoof en hij alsnog alles onder plaste. Je kan niet alle risico’s ondervangen blijkt.

De knalgele spuitpoep is overigens hetzelfde. Lynn had ook die ellendige dunne derrie. Het komt er bij Milan met dezelfde rotgang uit. Een gevaar voor witte muren en de gordijnen. Vooralsnog hebben we weinig poepincidenten gehad, op één mooi momentje na waarbij Milan mijn lief flink te pakken had en er een douche aan de pas kwam om alles schoon te krijgen. Ik had al dagen steeds de vieze luiers om te verschonen, mijn lief enkel de plasluiers. Tot dat moment dat Milan het lekker liet gaan en in blote kont was. Ik heb er vreselijk om moeten lachen. Eindelijk ook viezigheid voor mijn lief.

Kleine boefjes

Kleine boefjes

Lees de rest van dit artikel »

Meisjesmoeder

Eerst een dochter, nu een zoon. The best of both worlds. Maar ik ben slechts bekend met één wereld, die van de dames. Nu ben ik niet per definitie een meisjesmoeder. Toen ik zwanger was van Lynn was ik ervan overtuigd dat het een jongen zou worden, al was het alleen maar om het feit dat ik zelf geen meisje-meisje ben. Meer eentje van het rechttoe rechtaan, geen geneuzel, gefröbel en getut. Ik zag mezelf al langs de lijn staan bij voetbal, kleding waar de gaten in zouden vallen en stapels boterhammen met pindakaas. Maar daar was Lynn, een prachtige dame. Hoe ik dit nu aan moest gaan pakken?

Een meisjesmoeder betekent voor mij dat je over een aantal kwaliteiten dient te beschikken en een aantal interesses moet hebben. Fantastisch al die vooroordelen die ik zelf had over de meisjesmoeder. Je moet om te beginnen een voorliefde hebben voor al wat met haar, speldjes, vlechten en make-up te maken heeft. Iets waar ik in de afgelopen 30 jaar nog nooit interesse in heb gehad. Heel leuk als mensen hun haren in de meest prachtige vlechten weten te knutselen, ik ben al blij als die ene vlecht gewoon recht zit. De vlecht mislukt bij mij dus ook regelmatig en ik eindig altijd met lamme armen van het omhoog houden en eindeloos proberen. Bij Lynn ben ik überhaupt al blij als er een speldje blijft zitten, een staartje maken kan ik nog net.

Make-up is ook meisjesmoedermateriaal, een gegeven waar ik al net zo handig in ben als met het stylen van mijn haar. Ook ik begon ooit met mascara, oogschaduw, oogpotlood en niet te vergeten lippenstift. Maar na meerdere mascara-oog-prik-incidenten besloot ik dat make-up voor mij simpelweg niet was weggelegd. Ik gooide er nog wel eens een mascaraatje tegenaan voor een verjaardag of feestje, maar ik moet doorgaans concluderen dat de mascara volledig is uitgedroogd tegen de tijd dat ik hem nodig heb. Zo wrijf ik ook steevast in mijn ogen waarbij ik de mascara uitsmeer dan wel verpruts. Als ik praat over make-up, bedoel ik overigens mascara. Ik heb nog nooit een foundation in mijn bezit gehad, laat staan poederdozen en kwasten. De juiste combinatie van geduld, talent en fijne motoriek ontbreekt als het gaat om make-up.

marilyn-monroe-quotes-girl-power-marilyn-showbix-celebrity-quotes-7 Lees de rest van dit artikel »

%d bloggers liken dit: