Mirjana's Writings

dagelijkse hectiek door de ogen van een vrouw, moeder & social worker.

Tag: kinderen

Gelukkig weet je wat het wordt!

Het geslacht van de baby is doorgaans een hot item als je zwanger bent. Men vroeg toen ik nog in een pril stadium zat of we ‘het’ wilden weten. En toen ik eenmaal de 20 weken gepasseerd was werd vooral gevraagd of we wisten wat het zou worden. Hoe vaak de vraag ‘En wat wordt het?’ voorbij is gekomen durf ik niet te zeggen, maar wel echt heeeel vaak. Dat geslacht is echt een ‘dingetje’ geworden. En zowel bij Lynn als bij Milan wisten we het niet. Een gesprekje gaat dan ongeveer zo:

Ik:          Hoi

GP         (gesprekspartner): Hé, zwanger hoorde/zie ik?

Ik:          Ja zwanger.

GP:        En, weten jullie wat het wordt?/Willen jullie weten wat het wordt?

Ik:          Nee, dat wisten we bij Lynn ook niet, blijft het mooi een verrassing.

GP:        O………. (bijna ongemakkelijke stilte) nou dat hoor je ook niet vaak he?

Ik:          Nee?

GP:       Nee want iedereen weet toch wat het wordt. Is ook handig met kopen van kleding en inrichten van de kamer enz.

Ik:         O, nou Lynn had een gele kamer en voor deze baby hebben we een grijze kamer.

GP:       Ja…..(weer zo’n stilte) dat kan natuurlijk ook. Maar ben je dan niet nieuwsgierig? Ik zou het niet kunnen hoor. En Lynn dan? Dat is voor haar toch goed om te weten?

Ik:          Natuurlijk ben ik nieuwsgierig, maar ik vind het vooral interessant dat de baby gezond is. Tegenwoordig is alles altijd bekend en te achterhalen. Wat in mijn groeit is dus een verrassing, het heeft zelfs wel iets magisch.

GP:       (Kijkt met totale verbijstering, alsof ik zojuist beweerde dat ik een goede zangeres ben of zei dat er wel degelijk ruimtewezens bestaan). Ja, heel bijzonder ja.

Ik:           Met de baby zelf is overigens alles goed hoor. Nou leuk je gezien te hebben.

GP:        Ja, dat is natuurlijk het belangrijkste hè. Nou we horen het wel als de baby er is.

Ik heb bovenstaand gesprek wekelijks gevoerd tijdens mijn zwangerschap van Milan. Mensen totaal gefocust op het geslacht. Een logischer item lijkt mij de gezondheid van de baby, want dat alles goed gaat is zeker niet vanzelfsprekend. Maar dat geslacht, dat is belangrijk om te weten. Misschien ligt het aan mijn dwarsigheid, maar ik vond het juist leuk om het niet te weten. De verrassing was des te groter bij zowel Lynn als Milan. En het maakte mij oprecht helemaal niets uit. Je hebt mensen met een voorkeur, ik had dat helemaal niet. Mijn lief ook niet.front

Lees de rest van dit artikel »

De speelgroep

Lynn gaat niet naar de crèche, simpelweg omdat mijn lief en ik ons werk op elkaar kunnen afstemmen. Als dit dan onverhoopt een keertje niet lukt dan heb ik een hysterisch enthousiaste vader die met alle liefde op zijn kleindochter past. Mijn ouders passen samen ook regelmatig op zondagmorgen op als ik uit mijn werk moet komen en mijn lief naar voetbal gaat. Voorheen had ik ook mijn schoonzus die altijd klaar stond om op onze kleine draak te passen. Maar dit lukt nu niet meer aangezien haar uitgerekende datum inmiddels al voorbij is en ze zelf bijna mama is. Voor de avonden hebben we oppas S.

Lynn is dus niet dagelijks met andere kinderen.Ik heb wel vriendinnen die ook kleine kinderen hebben, allemaal uit hetzelfde bouwjaar als Lynn. Maar het lukt niet altijd om af te spreken in mijn vrij drukke programma. Als dit dan wel lukt is Lynn meestal wel een goede speelpartner. Ze kan, in tegenstelling tot haar moeder, vrij goed delen. Dit maakt samen spelen natuurlijk een stuk makkelijker. Daar waar een gemiddeld kind bij alles ‘mij’ roept, geeft Lynn haar gehele inboedel weg. En dan hoeven ze er niet eens vriendelijk voor te kijken.

Mijn vader zou laatst op een maandagmorgen oppassen omdat ik een vergadering had. Mijn vader is op zich wel een doener. Hij gaat met Lynn aan de wandel naar de kinderboerderij of het speeltuintje in het park. Ik had gezien dat letterlijk bij ons om de hoek er een speelochtend was voor kinderen tot 2,5 jaar. Dus ik opperde bij mijn vader dat hij daar ook heen zou kunnen gaan. Mijn vader is een makkelijke prater, ik heb het niet van een vreemde natuurlijk, dus zo’n speelgroep met zo’n juf en allemaal moeders kon hij vast wel aan.

Lees de rest van dit artikel »

Het geheime genootschap van tuttige moeders

Een man die zijn vrouw verweet dat zij zich zonder overleg had aangesloten bij het geheime genootschap van tuttige moeders. Ik las een artikel waar dit in stond er moest er zo ontzettend om lachen. De man in kwestie was overigens bloedserieus, want er was niet overgebleven van zijn wilde stoere vrouw sinds de twee kinderen geboren waren. Dus voor hem is dit geheime genootschap een doorn in het oog, hij heeft er dagelijks mee te maken en ergert zich er enorm aan. Op het moment dat ik het lees vraag ik mij af of ik hier ook bij hoor, bij die tuttige moeders.

In het artikel zegt de man dat zijn vrouw alleen nog in verkleinwoorden praat. Zo is alles goed voor de kindjes in hun perfect bij elkaar gezochte kleertjes met hun fijn gekamde haartjes. Ik heb zelf een hekel aan verkleinwoorden, tenzij het een functie heeft of in een spreekwoord of gezegde voorkomt. Een balletje opgooien zeg ik regelmatig. Ook heb ik het over stukjes fruit of brood, boekjes (ze zijn toch kleiner dan die van mij), doekjes en koekjes. Maar ik heb het nooit over een paar daagjes, kindertjes, luiertjes, oogjes, armpjes, knuffeltjes, bekertjes en flesjes. Als je simpelweg het meervoud zegt dekt dit toch ook de lading en klinkt het vele malen minder truttig. Tot zover snap ik de man.

Meneer uit het verhaal ergert zich ook aan de manier waarop zijn vrouw praat. Als je op normale toon praat komt de boodschap toch ook over is het argument. Ik snap de man volkomen, dat hysterische hoge gepiep tegen kinderen. Alsof ze je niet begrijpen als je op jouw eigen toon spreekt. Het klinkt ook nog eens volkomen kinderachtig. Ik kom er alleen wel achter dat ik datzelfde hysterische hoge gepiep produceer als ik tegen Lynn praat. Ongelooflijk dat ik zo enorm truttig doe terwijl ik hier een hekel aan heb. Maar het gaat vanzelf. Als ik haar uit bed haal en ‘Goedemorgen lievie’ zeg, klinkt mijn stem zachter en hoger als normaal. Bizar en bijzonder tegelijk. Lees de rest van dit artikel »

%d bloggers liken dit: