Mirjana's Writings

dagelijkse hectiek door de ogen van een vrouw, moeder & social worker.

Tag: jongen

Toewijzen babynamen

Op nieuwspaal was van de week te lezen dat de overheid babynamen gaat toewijzen aan duizenden baby’s om te voorkomen dat Oudhollandse namen verdwijnen. De ouders zullen per brief op de hoogte gebracht worden. Dit is natuurlijk hilarisch. Ik zie het al helemaal voor me dat die brief bij ons in de bus zou liggen. Beste ouders, bij deze heeft de overheid besloten uw zoon de naam Lammert te geven. Hij is op dit moment één van de drie Lammert’s die ons land nog telt. Wij wensen u en Lammert een fijn leven toe. Met vriendelijke groet, de Rijksoverheid.

Ik heb vreselijk gelachen om deze post, en nog harder om de mensen die erop reageerden alsof het een serieus bericht was. Die dan zeggen toch zeker zelf wel te bepalen welke naam hun ongeboren kind zal krijgen. Ha, volgens mij heb je dan als schrijver van dit stuk je doel bereikt. Dat er daadwerkelijk mensen zijn die denken dat ze straks een brief op de mat hebben liggen met een Oudhollandse naam. Erg goed bedacht.

Nu is het toewijzen van babynamen natuurlijk kul, maar er zijn zat mensen die hun kind vernoemen. Dit doen ze omdat ze het leuk vinden of omdat dit verwacht wordt door de familie en dan vooral ouders. Vernoemen is, als het van je verwacht wordt, nog best een item. Want hoe zorg je dat je kind een leuke naam krijgt en je ook jouw (schoon)ouders te vriend houdt? Kies je voor traditioneel vernoemen of geef je een andere roepnaam? En wat als je eigenlijk helemaal niet wilt vernoemen?

baby-verbaasd Lees de rest van dit artikel »

Jongensmoeder

Zoals ik van de week al schreef ben ik ruim 2,5 jaar moeder van een meisje. Een meisjesmoeder op mijn manier van mijn stoere meid. Sinds ruim 5 weken ben ik ook moeder van een jongen. Een jongensmoeder, dat dacht ik altijd te zijn. Een no nonsense, recht voor z’n raap geen getut moeder. Maar eigenlijk verschilt het niet vreselijk veel, op een aantal zaken na. Want meisjes zijn nu eenmaal niet helemaal hetzelfde als jongens.

Het grootste verschil is wel het geslachtsdeel, en dan vooral bij het verschonen van de luier. Iemand zei dat jongens zo makkelijk te verschonen zijn. Nou dat vind ik niet. Bij Lynn kan ik prima zien waar de vuiligheid zit, bij Milan moet ik allerlei plooien checken waar het onder gaat zitten. Als Lynn plaste tijdens het verschonen liep het keurig naar beneden, bij Milan spuit het omhoog en met een beetje pech alle kanten op. Zo kreeg ik de tip altijd iets over de piemel heen te leggen, als Milan dan plast, dan kan het niet alle kanten op spuiten. Dus dat doe ik braaf bij iedere verschoonbeurt. Hij poepte laatst echter tijdens het verschonen waarbij het doekje verschoof en hij alsnog alles onder plaste. Je kan niet alle risico’s ondervangen blijkt.

De knalgele spuitpoep is overigens hetzelfde. Lynn had ook die ellendige dunne derrie. Het komt er bij Milan met dezelfde rotgang uit. Een gevaar voor witte muren en de gordijnen. Vooralsnog hebben we weinig poepincidenten gehad, op één mooi momentje na waarbij Milan mijn lief flink te pakken had en er een douche aan de pas kwam om alles schoon te krijgen. Ik had al dagen steeds de vieze luiers om te verschonen, mijn lief enkel de plasluiers. Tot dat moment dat Milan het lekker liet gaan en in blote kont was. Ik heb er vreselijk om moeten lachen. Eindelijk ook viezigheid voor mijn lief.

Kleine boefjes

Kleine boefjes

Lees de rest van dit artikel »

Gelukkig weet je wat het wordt!

Het geslacht van de baby is doorgaans een hot item als je zwanger bent. Men vroeg toen ik nog in een pril stadium zat of we ‘het’ wilden weten. En toen ik eenmaal de 20 weken gepasseerd was werd vooral gevraagd of we wisten wat het zou worden. Hoe vaak de vraag ‘En wat wordt het?’ voorbij is gekomen durf ik niet te zeggen, maar wel echt heeeel vaak. Dat geslacht is echt een ‘dingetje’ geworden. En zowel bij Lynn als bij Milan wisten we het niet. Een gesprekje gaat dan ongeveer zo:

Ik:          Hoi

GP         (gesprekspartner): Hé, zwanger hoorde/zie ik?

Ik:          Ja zwanger.

GP:        En, weten jullie wat het wordt?/Willen jullie weten wat het wordt?

Ik:          Nee, dat wisten we bij Lynn ook niet, blijft het mooi een verrassing.

GP:        O………. (bijna ongemakkelijke stilte) nou dat hoor je ook niet vaak he?

Ik:          Nee?

GP:       Nee want iedereen weet toch wat het wordt. Is ook handig met kopen van kleding en inrichten van de kamer enz.

Ik:         O, nou Lynn had een gele kamer en voor deze baby hebben we een grijze kamer.

GP:       Ja…..(weer zo’n stilte) dat kan natuurlijk ook. Maar ben je dan niet nieuwsgierig? Ik zou het niet kunnen hoor. En Lynn dan? Dat is voor haar toch goed om te weten?

Ik:          Natuurlijk ben ik nieuwsgierig, maar ik vind het vooral interessant dat de baby gezond is. Tegenwoordig is alles altijd bekend en te achterhalen. Wat in mijn groeit is dus een verrassing, het heeft zelfs wel iets magisch.

GP:       (Kijkt met totale verbijstering, alsof ik zojuist beweerde dat ik een goede zangeres ben of zei dat er wel degelijk ruimtewezens bestaan). Ja, heel bijzonder ja.

Ik:           Met de baby zelf is overigens alles goed hoor. Nou leuk je gezien te hebben.

GP:        Ja, dat is natuurlijk het belangrijkste hè. Nou we horen het wel als de baby er is.

Ik heb bovenstaand gesprek wekelijks gevoerd tijdens mijn zwangerschap van Milan. Mensen totaal gefocust op het geslacht. Een logischer item lijkt mij de gezondheid van de baby, want dat alles goed gaat is zeker niet vanzelfsprekend. Maar dat geslacht, dat is belangrijk om te weten. Misschien ligt het aan mijn dwarsigheid, maar ik vond het juist leuk om het niet te weten. De verrassing was des te groter bij zowel Lynn als Milan. En het maakte mij oprecht helemaal niets uit. Je hebt mensen met een voorkeur, ik had dat helemaal niet. Mijn lief ook niet.front

Lees de rest van dit artikel »

Update

Zo’n maand of vijf geleden blogde ik voor het laatst. Te druk, te weinig tijd en rust. Werken, dochterlief, vriendlief maar vooral de zwangerschap die ditmaal meer energie vergde. Weinig tot geen rust in hoofd en lijf. De onrustige benen speelden weer op dus stilzitten was niet één van mijn favoriete houdingen. Uren heb ik doorgebracht op mijn blauwe gymbal, heen en weer wiegend om dat irritante gevoel tegen te gaan. Op zich niet het einde van de wereld natuurlijk, maar bloggen kwam er dus niet van.

Het kwam overigens niet door gebrek aan onderwerpen. Want met een peuterpuber, vreselijk woord maar het is écht zo, in huis gebeurt er elke dag wel iets. Of dit nu valt binnen de categorie hilarisch of doffe ellende, er is altijd reuring in huis. Ook als zwangere had ik genoeg om over te bloggen. De zwangerschapsbingo kwam regelmatig voorbij. Nee het is geen tweeling, ja ik weet ook wel dat mijn buik enorme vormen aanneemt en nee we weten niet wat het wordt. Maar ik had er simpelweg te kracht niet voor om het te schrijven.

In de afgelopen vijf maanden heb ik best een aantal mijlpalen bereikt. Mijn tweede boek ‘Pieter en Sofie wonen (begeleid) zelfstandig’ kwam 27 februari uit. Een boek met ervaringsverhalen voor mensen met een verstandelijke beperking. Ik ben trots op het resultaat en hoop natuurlijk dat het veel gelezen wordt. Daarnaast heb ik de respectabele leeftijd van 30 weten te bereiken op 17 april. Geen twintiger meer maar dertiger. Ik heb wel nog even getwijfeld of ik niet gewoon voor altijd 29 blijf, maar ach 30 is het nieuwe 20 toch?!

Lees de rest van dit artikel »

Baby in buik

Ik ben 12 weken zwanger van ons tweede kindje. Erg spannend natuurlijk, maar de belangrijke 12 wekengrens ben ik door. Een aantal mensen was al eerder op de hoogte. Mijn ouders, schoonouders, zus en schoonzussen vertelden we het direct. Vriendinnen en vrienden waren de volgende stap, collega’s en uiteindelijk de rest van de wereld. Ik ben ook absoluut geen kei in het geheim houden van dit soort nieuws. Als iemand al langer dan 3 seconden naar me kijkt heb ik het idee dat ze het zien.

Zo zei van de week nog een bewoner dat het tijd werd dat ik weer eens zwanger raakte zodat hij lekker 4 maanden rust had. Die had ik twee dagen later dus mooi te pakken, de grapjas. Maar ik blijf het bijzonder vinden om te mogen zeggen dat ik zwanger ben. Anders als bij de eerste is natuurlijk het cruciale verschil dat er al eentje rondloopt die alles nauwlettend in de gaten houdt. Mijn lief en ik waren dan ook naar Lynn nog wat terughoudend als het ging om de aankomende baby.

Op mijn werk heb ik het gister aan bewoners verteld en de reacties waren leuk. Eentje zei ‘alweer?’. Een ander zei ‘wow een tweede kindje wat leuk’. Nu verwerkt de doelgroep waar ik mee werk informatie doorgaans iets langzamer waardoor de echte reacties vaak wat later komen. Zo zei het eentje dat het ‘onverwacht’ kwam. Hij had liever geweten dat ik er mee bezig was. Een ander vond dat zij als bewoners toch echt eerder op de hoogte gebracht hadden moeten worden dan mijn collega’s. En dit is dan ook precies de reden dat ik zo van mijn vak houd. Lees de rest van dit artikel »

%d bloggers liken dit: