Mirjana's Writings

dagelijkse hectiek door de ogen van een vrouw, moeder & social worker.

Tag: fles

Nachtouders

Je hebt er vast wel één gezien deze week. Zo’n volwassen persoon die er op het oog normaal uitziet, maar van dichtbij door de mand valt door de bleke huid en donkere kringen in het gezicht. Zo eentje waarvan je denkt, die voelt zich vast niet lekker. Waarvan je denkt, mijn hemel die heeft een slechte nacht gehad of moet wel de griep hebben…

Nou zo zie ik er dagelijks uit. Één tot twee keer per nacht wordt ik gewekt door de kleinste man in huis. Logisch, want hij is hongerig en wenst gevoed te worden. Dat ik er hierdoor uitzie als een geest interesseert hem natuurlijk niets. Ik zou een iets gezonder kleurtje geen overbodige luxe vinden. Als die zon nu eens wat vaker zou schijnen zou ik het wat beter kunnen verbergen.

De grootste dooddoener vind ik altijd dat mensen zeggen ‘Ja, je hebt er zelf voor gekozen’. Dat begrijp ik zelf ook nog wel maar dat betekent niet dat ik die nachten een feestje vind. Ik ben blij als Lynn rond 20.30 in bed ligt en slaapt. Dit duurt regelmatig wat langer waardoor mijn avond ook wat korter wordt. Als Lynn dan slaapt, dan gooit Milan roet in het eten. Hij wenst vaak in de avonden ieder uur gevoed te worden of weigert gewoon te gaan slapen. juni 2015 001 Lees de rest van dit artikel »

Borstvoedingschandaal

Borstvoeding, een heel natuurlijk gegeven. Waar mogelijk en als het lukt een zeer makkelijke manier op je kind te voeden. Laat ik voorop stellen dat ik voorstander ben. Onder het motto ‘het wordt niet voor niets aangemaakt’, vind ik dat ik de voeding moet benutten om mijn kleine man groot te krijgen. Nu heb ik makkelijk praten want het ging en gaat nog altijd van een leien dakje. Toen ik Milan de eerste keer aanlegde was het raak. Hij hapte goed en dronk meteen met flinke teugen. Bij Lynn was dit overigens niet anders. Die dronk ook makkelijk en direct van de borst.

Je hebt tegenwoordig een aantal groepen als het gaat om borstvoeding. Je hebt de tegenstanders, die vinden dat de man ook bij dient te dragen in het voeden van de baby. De wel-geprobeerd-maar-wil-niet-lukken-groep. Dat zijn de dames die afhaken omdat ze kloven krijgen tot daar waar je ze niet wilt hebben, waarbij het simpelweg niet wil lukken of de dames waarbij het medisch gezien niet kan. Die zouden misschien wel willen, maar dat gaat dus niet. In mijn ogen een gevalletje van ‘jammer maar helaas’. Zo had Lynn spruw (een witte aanslag op haar tong) waardoor het drinken van de borst niet meer lukte. Ik heb nog een aantal weken gekolfd, maar uiteindelijk werd de productie minder en ging Lynn over op flesvoeding. Ook prima.

Naast de tegenstanders en de wel-geprobeerd-maar-wil-niet-lukken-groep, heb je de voorstanders. Die zijn voor borstvoeding, als het lukt, met de nadruk op ‘als het lukt’. Want als het niet wil vlotten en je baby honger heeft zou ik daar flink zenuwachtig van worden. De voorstander zal uitspreken vóór borstvoeding te zijn maar er niet in doorslaan. Tot slot heb je de borstvoeding-brigade. Deze groepering is fanatiek en onverbiddelijk als het gaat om het geven van borstvoeding. Hier vallen ook de dames onder die kinderen van 5 nog altijd de borst geven onder de noemer ‘het is het beste voor je kind’. Ieder zijn eigen ding.

Hier is wat mij betreft niets mis mee.

Hier is wat mij betreft niets mis mee. Overigens zit ik er niet zo florissant bij 😉

Lees de rest van dit artikel »

Like the cup song

Iedereen heeft inmiddels ‘The cup song’ wel eens voorbij zien komen. Het officiële nummer is van Anna Kendrick. Maar ik vind persoonlijk deze variant met dit kwartet geweldig. Heerlijke stemmen, handgeklap en het geluid van die bekers, het klopt en ik ben er gek op. Ik ben, zoals sommigen al een tijdje weten, dol op alles wat klinkt als klappen. Het kippenvel staat torenhoog zodra ik een koor hoor klappen en zingen.  Het geluid van de bekers komt in de buurt.

Dat klappen is iets wat er bij mij al jaren in zit. Zo roep ik al jaren dat ik zo graag in een koor zou willen staan. Ik weet dat mijn stemgeluid in geen honderd jaar in aanmerking zal komen voor een koor. Maar dan zou ik graag zo’n prachtig gewaad willen dragen en meeklappen. Want ik heb gelukkig wel ritmegevoel. Mijn lief denkt daar overigens anders over, maar dat is niet eerlijk want die heeft Zuid-Amerikaans bloed en dus een bijbehorend ritmegevoel. Daar kom ik bij lange na niet in de buurt. Voor Hollandse begrippen kan ik best een maat aanhouden vind ik zelf.

Ik ben logischerwijs dol op films als Sister Act en The Fighting Temtations. Ik word daar niet blij van, ik word daar gelukkig van. Het geluk dat afspat van de mensen in zo’n gospelkoor maken dat ik er ook tussen wil staan. Lynn lijkt dit gevoel te delen. Al vanaf dat ze dit kan wiegt ze heen en weer op muziek. Het maakt eigenlijk niet uit op welke muziek, als het maar muziek is of klinkt als een ritme. Zo danste ze gisteren op het geluid wat de boormachine van de buren maakte. Laatst stond ze compleet gefocust op de televisie te kijken naar de clip van Michael Jackson, dat heeft ze van haar vader. Die is er ook fan van.

Lees de rest van dit artikel »

%d bloggers liken dit: