Mirjana's Writings

dagelijkse hectiek door de ogen van een vrouw, moeder & social worker.

Tag: consultatiebureau

Blokjestrauma

Het is alweer even geleden dat ik een blog schreef. Het komt vooral door hysterische drukte dat ik hier simpelweg niet aan toe kwam. Volop werk, boeken schrijven en een buitengewoon actieve peuter. Daarnaast redactiewerk voor een expertisecentrum, sporten en dan rest nog het sociale leven. Kortom, zat te doen waardoor het schrijven er een beetje bij inschoot.

Lynn groeit gestaag door tot een lieve, zorgzame, eigenwijze dame. Rennen, kletsen en lachen zijn doorgaans haar drie voornaamste bezigheden. Ze tettert aan één stuk door en ik word daar op mijn beurt weer helemaal gelukkig van. Als ze met een vette frons zegt ‘brood oud, bah’ moet ik altijd mijn lachen inhouden. Het is dé manier om haar korstjes niet op te hoeven eten natuurlijk want dat brood is helemaal niet oud.

Grapjes maken kan ze ook op peuterlevel, en ik moet heel eerlijk bekennen dat ik hier vreselijk om moet lachen. Als ze in haar stoel met een gek gezicht uit haar ooghoeken naar papa probeert te kijken. Vervolgens in de slappe lach schiet als ze in de gaten heeft dat papa haar allang door heeft. Dan smelt ik, zo aandoenlijk is het. Of als ze net doet alsof ze gaat slapen en dan opspringt als ik zeg dat het fijn is dat Lynn in slaap is gevallen. Bij die groei hoort uiteraard een bezoek aan het consultatiebureau. Lees de rest van dit artikel »

Het DUPLO-kind

Het DUPLO-kind. Tot afgelopen maandag had ik hier nog nooit van gehoord. Nee, het is geen kind gemaakt van DUPLO. Ook is het geen poppetje van de DUPLO-serie. Mijn eigen kind is een DUPLO-kind. We waren namelijk bij het consultatiebureau. Het was alweer drie maanden geleden, dus tijd voor een APK. Lynn is anderhalf en moet nu van alles kunnen. De wijkverpleegkundige vertelde allerlei testjes te willen doen om te zien hoe het met de motoriek van Lynn gesteld was. Zolang ze niet teveel van die van mij heeft meegekregen zit dat wel goed denk ik.

Lynn keek, zoals ze altijd doet, eerst de kat uit de boom. Of Lynn nog ziek was geweest, was een vraag. Ik meldde dat ze nu enorm verkouden is. Ze krijgt aan alle kanten (hoek)tanden door. Ze sliep de afgelopen dagen niet heel goed. Ze heeft in de afgelopen drie maanden nog eens een paar dagen koorts gehad, maar gelukkig geen ernstige griep. De wijkverpleegkundige knikt vriendelijk en zegt dat we dan vandaag wel zullen zien wat er wel en niet lukt.

Hoe is het gesteld met de woorden die Lynn zegt, was vraag twee. Kon ze buiten mama, papa en dierengeluiden al drie woorden zeggen? Nou dat lukt haar wel. Ze zegt ‘ja’, ‘op’ en ‘kaas’. Niet gek voor een anderhalf-jarige zou je zeggen. Hebben we de afgelopen weken geoefend op ‘woef’ en ‘waf’, tellen dierengeluiden niet mee. ‘Voof’ en ‘Oofan’ tellen ook niet mee gezien niet iedereen meteen zal snappen dat het om een vogel en olifant gaat.  Maar ze kwebbelt een slag in de rondte, dus dat komt wel goed. Tip was wel de speen in bed te houden zodat ze haar woorden goed kan uitspreken, zonder speen in haar mond. Als ze hem alleen nodig heeft bij het slapen. Prima plan dacht ik zo.

Lees de rest van dit artikel »

%d bloggers liken dit: