Mirjana's Writings

dagelijkse hectiek door de ogen van een vrouw, moeder & social worker.

Tag: cadeaus

Nekkenbrekers en andere speelgoedproblematiek

In ieder gezin met kinderen liggen ze op de loer, de nekkenbrekers. Het speelgoed dat, ondanks het dagelijkse opruimwerk, rondgeslingerd door het huis verspreid ligt. Dat ons huis met de komst van Lynn in een speelgoedwalhalla veranderde was even slikken. Net als het feit dat opruimen een kansloze missie lijkt te zijn. Ruim je één stuk speelgoed op, komen er twee tevoorschijn. Ik heb daarnaast een gave om speelgoed op te willen ruimen waar Lynn dan net mee wilde gaan spelen. Of zij heeft de gave te willen spelen met het speelgoed dat ik dreig op te gaan ruimen.

Dat speelgoed dat is een blijvend en groeiend probleem in ons huis. Want dat het rondslingert is een probleem, maar dat er steeds meer speelgoed bij komt is een nog groter probleem gezien ons huis niet meegroeit met de toename van de hoeveelheid speelgoed. Mijn lief heeft laatst een goede poging gedaan de hoeveelheid in huis in te perken. Met de komst van Milan verhuisde Lynn enkele weken geleden naar haar nieuwe roze, met de nadruk op roze, kamer. Met deze verschuiving ging mijn lief met de bezem door het speelgoed. Een aantal boxen gevuld met knuffels en ander speelgoed waar Lynn nauwelijks mee speelt werden afgevoerd. Weliswaar naar de box beneden, maar het is een begin.

Het voordeel van de nieuwe kamer is de grootte ervan. We hadden een hoop spullen in de woonkamer staan. Boxen speelgoed, het keukentje, een tafeltje met stoeltjes, een tekenbord en ga zo maar door. Nu staat alleen het tekenbord er nog en is de rest verkast naar de nieuwe kamer van Lynn. Heerlijk, minder rotzooi in de woonkamer, althans dat dacht ik. Want ze sleept met hetzelfde gemak de gehele keuken vanuit haar kamer terug naar de woonkamer. Net als de loopfiets, pop en het poppenbed.

clean-house-wasted-coaster

Wel is het handig als je kamers in kunt lopen zonder je nek te breken 🙂

Lees de rest van dit artikel »

Babyshower

De babyshower, een feest voor de zwangere die voordat ze gaat bevallen nog allerlei cadeaus krijgt. Er wordt lekker gegeten en er worden tal van spellen gespeeld. Erg leuk en vooral ook gezellig. Voor de zwangere ook een mooi moment om iedereen nog te zien voordat de baby er is. Afgelopen zondag hadden we de babyshower van mijn schoonzus. Het leukste was dat ze werkelijk tot aan de voordeur niets in de gaten had. Om een babyshower te plannen moeten er best veel gebeuren en het moet vooral niet aan de zwangere verteld worden natuurlijk.

Mijn zwager had haar bezig gehouden met boodschappen doen. Hij wilde opeens om 14.00 uur pas weg terwijl hij normaal nooit een tijd aanhoudt. Mijn schoonzus vond het maar vreemd, maar liet hem maar. Hij moest ook nog even de banden van de auto oppompen en toen gingen ze langs huis voor de boodschappentassen. Helemaal niet natuurlijk, want toen ze de deur open deed stonden wij daar ineens allemaal en knalden twee meiden confettibuizen open. Ze schrok zich helemaal wild, ondanks je zwangere vrouwen niet mag laten schrikken. Maar één ding was zeker, ze was verrast en had niets in de gaten.

Alle auto’s stonden verderop geparkeerd zodat ze die niet kon herkennen. Compleet beetgenomen dus. Bekomen van de schrik liep ze eens een rondje door haar woonkamer die vol hing met slingers. Er stond een prachtige taart van een zwangere buik en twee borsten. Uiteraard met lichtblauw shirt gezien het feit ze een zoon verwacht. Om in de stemming te komen begonnen we met een quiz. Ik ben gek op spelletjes dus was benieuwd wat voor een vragen er gingen komen. We werden in teams verdeeld. Ik zal in het team bij mijn zwangere schoonzus en mijn schoonmoeder, appeltje eitje dacht ik. Maar de vragen waren lastig. Lees de rest van dit artikel »

So this was Christmas

De kerst is voorbij, jammer en heerlijk tegelijk. Geen gestress meer maar de gezellige sfeer ook weg. Het mooie van de kerst is dat als het eenmaal aan de gang is, het allemaal wel meevalt. Ik had afgelopen zondag het kerstmatinee van mijn werk. Het is altijd een drukte van jewelste. Veel mensen, activiteiten, hapjes en drankjes. Zo heb ik dit jaar met 4 collega’s een prachtig doek van Corneille afbeeldingen gemaakt. Ik neig nog eens echt creatief en artistiek te worden op mijn 28e. Er was ook een workshop djembé spelen. Dat vond ik erg leuk. Daarnaast heb ik lekker bij kunnen kletsen met collega’s waar we normaal gesproken niet aan toe komen. Kortom, een zeer geslaagde middag.

Op eerste kerstdag moest ik werken van 9.00 tot 16.00 uur. In de zorg hoort het erbij, dus dan kan je het maar beter zo leuk mogelijk maken. Een gezellig kerstontbijt was het resultaat. Kerstmuziek aan, broodjes afgebakken, eitjes gekookt, sapjes en vleeswaren op tafel. Kerststol, suikerbrood en duivenkater. Met z’n allen aan tafel lekker eten en kletsen. In de middag vertrokken alle bewoners naar hun familie om daar lekker te eten en cadeaus uit te pakken. Ik dus ook.

Ik trok bij thuiskomst een kerstig pak aan, hees Lynn in een kerstjurk en strikte de das van mijn lief. Tas ingepakt, alle cadeaus mee en op naar mijn ouders en zusje. Eenmaal aangekomen eerst de cadeaus allemaal onder de boom en gezellig aan de borrel. Mijn mam had het diner in zijn geheel verzorgd dus ik hoefde helemaal niets te doen. Ja zitten en eten. Laat ik daar nu net een expert in zijn. Mijn moeder had het zogenaamd makkelijk gehouden. Vooraf verschillende vissoorten, heerlijk! Als hoofdgerecht had ze van alles wat gemaakt. Rollade, biefstuk, coquille, groene asperges, tortilla, aardappeltjes, stoofperen en salade. Om mijn vingers bij af te likken zo lekker. Lynn smulde van alles wat mee. Lees de rest van dit artikel »

Decemberpaniek

Druk, druk, druk. Nou zeg maar gerust tegen het hysterische aan. Mijn agenda zit niet vol, hij staat op het punt te ontploffen. Ieder jaar in december is het weer raak, teveel afspraken, teveel werk, teveel kerstborrels en kerstdiners. Dat ik dan tussendoor ook nog wil sporten, boodschappen moet doen en de cadeaus dien te organiseren, dat staat niet eens in de agenda. Ieder jaar dezelfde drukte en na 28 jaar lukt het mij nog altijd niet om dit beter te stroomlijnen. Het komt er feitelijk op neer dat ik vanaf half december als een kip zonder kop rondloop en volhardend blijf roepen dat de kerst zo gezellig is. Maar in werkelijkheid is het toch altijd wel lekker als het weer gewoon januari is, na alle Nieuwjaarsborrelellende.

Die decemberpaniek, waar zit het hem nou in? Dat vroeg ik mij van de week af. Hoe komt het nu dat ik jaar in jaar uit altijd het idee heb achter de feiten aan te lopen? En met een rondlopende Lynn nog meer dan anders. Want als ik dan eenmaal thuis ben, kom ik nog nergens aan toe. Het begint bij mijn werkrooster. In verband met de vakantie, zijn de bewoners allemaal thuis. Hierdoor draai ik geen 16-9 diensten maar 12-12. Voor mijn dienst vind ik het altijd lekker om rustig aan te doen, ik moet dan te slotte nog de hele dag. Maar de volgende dag gaat zo snel. Dan is het al 12.30 als ik thuis kom en dus de halve dag verdwenen.

Naast dat werkrooster, zijn er natuurlijk de kerstdiners. Deze zijn in twee categorieën te verdelen. De kerstdiners op de twee officiële kerstdagen en de kerstdiners die buiten deze dagen vallen. Ik heb dit jaar 3 kerstachtige diners die buiten de kerstdagen om gepland staan. Waarvan ik er inmiddels al eentje heb gehad. Het nadeel van deze dagen is dat een ieder, ik dus ook, iets mee dien te nemen naar zo’n kerstdiner. En dat is waar het mis gaat. Ik ben te enthousiast, roep te snel en creëer uiteindelijk een klap werk voor mezelf. Alsof ik het nog niet druk genoeg had. Lees de rest van dit artikel »

All I want for Christmas is…

Over precies 16 dagen is het zover, 1e kerstdag is dan een feit. Wij vieren 1e kerstdag bij mijn ouders. Daar liggen traditiegetrouw cadeaus onder de boom. Omdat mijn zusje op 3 december jarig is, schoven mijn ouders zodra de Sint niet meer in beeld was, de cadeaus door naar de kerst. Vooral omdat er anders op 3 en 5 december zoveel cadeaus aan te pas kwamen dat mijn zusje niet meer wist van wie ze wat had gekregen. De cadeaus dus uit de zak en onder de boom. Ieder jaar weer is het een feest. Toen ik nog thuis woonde, inmiddels 9 jaar geleden, stookten we de boel altijd op.

Zodra de boom stond lagen er een aantal pakjes onder. De dagen voor kerst rammelden we ons een slag in de rondte met de pakjes. Kon je iets horen? Of was het juist een zacht pakje? En voor wie zou het dan zijn? Zo spannend vond ik dat altijd, niet weten wat je krijgt. En ik moet eerlijk bekennen dat ik dit nog steeds vind. Niet weten wat er onder die boom ligt en dus dagen lang proberen te ontfutselen wat er nu in dat pakje zit. Ik roep dan altijd: ‘wat leuk dat je dat horloge/jurkje/armbandje hebt gekocht’, in de hoop dat mijn lief erin tuint. Dit gebeurt overigens zelden. Hij kan zijn lippen stijf op elkaar houden. Dus het is altijd wachten tot 25 december en dat duurt nog heeeel lang.

De kerstcadeaus kopen, het is ieder jaar weer een heel karwei om voor iedereen het juiste cadeau te bedenken. En als ik het dan eenmaal bedacht heb, dan is het nog knap lastig om het ook daadwerkelijk te vinden. Ik ben degene die de cadeaus verzorgt. Ik struin doorgaans een aantal dagen allerlei winkels af. Mijn vaders cadeau vind ik altijd moeilijk, die wil nooit iets en heeft alles al. Heel lief natuurlijk maar totaal onmogelijk om een cadeau voor de bedenken. Mijn zusje koopt steevast de Quote 500 voor hem. Ik denk dat ik dit jaar een opa-cadeau koop. Iets wat hij met Lynn kan gebruiken of als Lynn bij mijn ouders is. Maar wat dit precies moet worden weet ik nog niet.

Lees de rest van dit artikel »

A few days after

Zo’n eerste verjaardag gaat je niet in de koude kleren zitten. Lynn lag voor het feest losbrak nog heerlijk te slapen. Dus aan slaapgebrek kon het niet liggen. Vanaf 13.00 druppelden de eerste mensen binnen. Na ruim drie kwartier werd Lynn wakker. In haar nieuwe blauwe feestjurk met stippen gehesen, ik kon het toch niet laten, en de leuke broche met het cijfer 1 opgespeld betraden we de huiskamer. Iedereen was enthousiast, behalve Lynn. Die vond die drukte maar niets.

Bij het zien van haar prachtige Nijntje-taart liet ze een lach zien. We bliezen samen de kaars uit. Maar zodra ik poogde haar even uit handen te geven begon ze paniekerig te huilen. Mijn lief en ik wisselden dus af met Lynn. Het is ten slotte niet echt gezellig als het feestvarken de hele middag loopt te brullen. We hebben samen lekker een stukje taart gegeten. Wat verder in de middag at ze nog een banaantje in haar stoel. Maar zodra mijn lief of ik hier meer dan drie stappen vandaan zetten, begon ze te huilen. Cadeaus uitpakken vond ze ook niet echt heel leuk, wat toch voor teleurstelling leek te zorgen bij sommige mensen. Maar een kleintje van 1 ziet dat simpelweg niet.

Halverwege de middag liep ons huis helemaal vol. Mega-gezellig, maar jemig wat een drukte. Op zo’n middag heb je altijd een hoogtepunt van hoeveelheid mensen. Tussen 14.30-15.00 kwamen de meeste mensen tegelijk binnen. Voordat iedereen dan een drankje en taart heeft ben je alleen al weer een half uur verder. Gelukkig vielen alle taarten in de smaak. De Nijntjetaart was heerlijk met botercrème en banketbakkersroom, gemaakt door Miranda. Mijn eigen gemaakte appeltaart en vruchtentaart werden ook gewaardeerd.

Lees de rest van dit artikel »

%d bloggers liken dit: