Blokjestrauma

Het is alweer even geleden dat ik een blog schreef. Het komt vooral door hysterische drukte dat ik hier simpelweg niet aan toe kwam. Volop werk, boeken schrijven en een buitengewoon actieve peuter. Daarnaast redactiewerk voor een expertisecentrum, sporten en dan rest nog het sociale leven. Kortom, zat te doen waardoor het schrijven er een beetje bij inschoot.

Lynn groeit gestaag door tot een lieve, zorgzame, eigenwijze dame. Rennen, kletsen en lachen zijn doorgaans haar drie voornaamste bezigheden. Ze tettert aan één stuk door en ik word daar op mijn beurt weer helemaal gelukkig van. Als ze met een vette frons zegt ‘brood oud, bah’ moet ik altijd mijn lachen inhouden. Het is dé manier om haar korstjes niet op te hoeven eten natuurlijk want dat brood is helemaal niet oud.

Grapjes maken kan ze ook op peuterlevel, en ik moet heel eerlijk bekennen dat ik hier vreselijk om moet lachen. Als ze in haar stoel met een gek gezicht uit haar ooghoeken naar papa probeert te kijken. Vervolgens in de slappe lach schiet als ze in de gaten heeft dat papa haar allang door heeft. Dan smelt ik, zo aandoenlijk is het. Of als ze net doet alsof ze gaat slapen en dan opspringt als ik zeg dat het fijn is dat Lynn in slaap is gevallen. Bij die groei hoort uiteraard een bezoek aan het consultatiebureau. Lees de rest van dit artikel »