Mirjana's Writings

dagelijkse hectiek door de ogen van een vrouw, moeder & social worker.

Tag: baby

Spuug en nog meer vuiligheid 

Spuug, je hebt het in allerlei soorten maar ik heb momenteel vooral van doen met de melkvariant. Want Milan drinkt uiteraard melk, en dus spuugt hij dit ook weer uit als het hem uit komt. Vooral dat laatste gebeurt dagelijks. 

Alsof er een wet der spuug bestaat, spuugt hij ook altijd als ik net geen doekje over mijn schouder heb hangen. Nu is mijn favoriete kledingkleur zwart, wat met twee kleine kinderen dan weer niet echt praktisch is. Wel voor het afkledende effect natuurlijk, maar niet voor alles wat met brood, koekjes en melk te maken heeft. Witte spuugplekken en plakkerige koek- en broodresten zijn dus dagelijkse kost. Want net als iedere tweeënhalfjarige houdt Lynn het meest van alles dat plakt. 

Pindakaas, jam, chocoladepasta en honing zijn de meest gegeten broodbeleggen in huis. Kortom, succesverzekerd als het gaat om vieze plekken. Lynn geeft het liefst knuffels en kusjes als ze net een danoontje gegeten heeft. Alles onder die zoete witte smurrie na zo’n liefdesuiting. En morsen met drinken doet ze het liefst met yogidrink. 

De Swaddles, mijn favoriete hydrofieldoeken met leuke prints.

Ik probeer het altijd te voorkomen uiteraard, die vieze plekken. Zo houd ik Milan na het voeden altijd rechtop en wacht geduldig op een boer. Die gaat eigenlijk altijd goed, maar soms komt er wat mee aan melk. Ik vraag me überhaupt af of hij niets breekt tijdens het laten van zo’n boer want jemig wat een kracht en geluid zit daarin. Na een langere voeding pak ik er altijd een doek bij. Dan lijkt het risico het grootst, de buik is het volst. 

Dit is echter niet altijd zo. Zo dronk hij laatst maar kort en spuugde, alsof hij erop mikte, recht mijn decolleté in. Nu al gevoel voor humor de jongeman. Het spuug is tot daaraantoe, dat hebt je zo weggeveegd. Die lucht daarentegen is minder aangenaam. Gister raakte hij mijn haren, lekker van die samengepakte plukken haar de rest van de dag, want douchen had ik natuurlijk al gedaan. 

Spuugdoekjes en hydrofiele luiers wassen is mijn nieuwste hobby en dagtaak. Voor Lynn gebruiken we het liefst de vochtige doekjes of snoetenpoetsers, die zijn praktischer met plakkerige plekken. Ze wil tegenwoordig ook alles ‘zelluf’ doen, wat met een natte doek beter gaat. Niet echt milieuvriendelijk maar wel heel doeltreffend. Voor Milan gebruiken we wel de wasbare varianten die minstens één was per dag opleveren.

Een typisch geval van ‘het hoort erbij he!’ al die vlekken en vuiligheid. Met een beetje mazzel zijn we er met een paar jaar vanaf. Met een beetje pech duurt het nog een jaar of 18, als ze mijn genen mee hebben gekregen. Iets tussen mijn fijne motoriek en coördinatie is niet helemaal lekker afgestemd dus als mijn kids die gave ook hebben dan gaat de wasmachine nog vele jaren op volle toeren draaien :). 

Nekkenbrekers en andere speelgoedproblematiek

In ieder gezin met kinderen liggen ze op de loer, de nekkenbrekers. Het speelgoed dat, ondanks het dagelijkse opruimwerk, rondgeslingerd door het huis verspreid ligt. Dat ons huis met de komst van Lynn in een speelgoedwalhalla veranderde was even slikken. Net als het feit dat opruimen een kansloze missie lijkt te zijn. Ruim je één stuk speelgoed op, komen er twee tevoorschijn. Ik heb daarnaast een gave om speelgoed op te willen ruimen waar Lynn dan net mee wilde gaan spelen. Of zij heeft de gave te willen spelen met het speelgoed dat ik dreig op te gaan ruimen.

Dat speelgoed dat is een blijvend en groeiend probleem in ons huis. Want dat het rondslingert is een probleem, maar dat er steeds meer speelgoed bij komt is een nog groter probleem gezien ons huis niet meegroeit met de toename van de hoeveelheid speelgoed. Mijn lief heeft laatst een goede poging gedaan de hoeveelheid in huis in te perken. Met de komst van Milan verhuisde Lynn enkele weken geleden naar haar nieuwe roze, met de nadruk op roze, kamer. Met deze verschuiving ging mijn lief met de bezem door het speelgoed. Een aantal boxen gevuld met knuffels en ander speelgoed waar Lynn nauwelijks mee speelt werden afgevoerd. Weliswaar naar de box beneden, maar het is een begin.

Het voordeel van de nieuwe kamer is de grootte ervan. We hadden een hoop spullen in de woonkamer staan. Boxen speelgoed, het keukentje, een tafeltje met stoeltjes, een tekenbord en ga zo maar door. Nu staat alleen het tekenbord er nog en is de rest verkast naar de nieuwe kamer van Lynn. Heerlijk, minder rotzooi in de woonkamer, althans dat dacht ik. Want ze sleept met hetzelfde gemak de gehele keuken vanuit haar kamer terug naar de woonkamer. Net als de loopfiets, pop en het poppenbed.

clean-house-wasted-coaster

Wel is het handig als je kamers in kunt lopen zonder je nek te breken 🙂

Lees de rest van dit artikel »

Toewijzen babynamen

Op nieuwspaal was van de week te lezen dat de overheid babynamen gaat toewijzen aan duizenden baby’s om te voorkomen dat Oudhollandse namen verdwijnen. De ouders zullen per brief op de hoogte gebracht worden. Dit is natuurlijk hilarisch. Ik zie het al helemaal voor me dat die brief bij ons in de bus zou liggen. Beste ouders, bij deze heeft de overheid besloten uw zoon de naam Lammert te geven. Hij is op dit moment één van de drie Lammert’s die ons land nog telt. Wij wensen u en Lammert een fijn leven toe. Met vriendelijke groet, de Rijksoverheid.

Ik heb vreselijk gelachen om deze post, en nog harder om de mensen die erop reageerden alsof het een serieus bericht was. Die dan zeggen toch zeker zelf wel te bepalen welke naam hun ongeboren kind zal krijgen. Ha, volgens mij heb je dan als schrijver van dit stuk je doel bereikt. Dat er daadwerkelijk mensen zijn die denken dat ze straks een brief op de mat hebben liggen met een Oudhollandse naam. Erg goed bedacht.

Nu is het toewijzen van babynamen natuurlijk kul, maar er zijn zat mensen die hun kind vernoemen. Dit doen ze omdat ze het leuk vinden of omdat dit verwacht wordt door de familie en dan vooral ouders. Vernoemen is, als het van je verwacht wordt, nog best een item. Want hoe zorg je dat je kind een leuke naam krijgt en je ook jouw (schoon)ouders te vriend houdt? Kies je voor traditioneel vernoemen of geef je een andere roepnaam? En wat als je eigenlijk helemaal niet wilt vernoemen?

baby-verbaasd Lees de rest van dit artikel »

Jongensmoeder

Zoals ik van de week al schreef ben ik ruim 2,5 jaar moeder van een meisje. Een meisjesmoeder op mijn manier van mijn stoere meid. Sinds ruim 5 weken ben ik ook moeder van een jongen. Een jongensmoeder, dat dacht ik altijd te zijn. Een no nonsense, recht voor z’n raap geen getut moeder. Maar eigenlijk verschilt het niet vreselijk veel, op een aantal zaken na. Want meisjes zijn nu eenmaal niet helemaal hetzelfde als jongens.

Het grootste verschil is wel het geslachtsdeel, en dan vooral bij het verschonen van de luier. Iemand zei dat jongens zo makkelijk te verschonen zijn. Nou dat vind ik niet. Bij Lynn kan ik prima zien waar de vuiligheid zit, bij Milan moet ik allerlei plooien checken waar het onder gaat zitten. Als Lynn plaste tijdens het verschonen liep het keurig naar beneden, bij Milan spuit het omhoog en met een beetje pech alle kanten op. Zo kreeg ik de tip altijd iets over de piemel heen te leggen, als Milan dan plast, dan kan het niet alle kanten op spuiten. Dus dat doe ik braaf bij iedere verschoonbeurt. Hij poepte laatst echter tijdens het verschonen waarbij het doekje verschoof en hij alsnog alles onder plaste. Je kan niet alle risico’s ondervangen blijkt.

De knalgele spuitpoep is overigens hetzelfde. Lynn had ook die ellendige dunne derrie. Het komt er bij Milan met dezelfde rotgang uit. Een gevaar voor witte muren en de gordijnen. Vooralsnog hebben we weinig poepincidenten gehad, op één mooi momentje na waarbij Milan mijn lief flink te pakken had en er een douche aan de pas kwam om alles schoon te krijgen. Ik had al dagen steeds de vieze luiers om te verschonen, mijn lief enkel de plasluiers. Tot dat moment dat Milan het lekker liet gaan en in blote kont was. Ik heb er vreselijk om moeten lachen. Eindelijk ook viezigheid voor mijn lief.

Kleine boefjes

Kleine boefjes

Lees de rest van dit artikel »

Borstvoedingschandaal

Borstvoeding, een heel natuurlijk gegeven. Waar mogelijk en als het lukt een zeer makkelijke manier op je kind te voeden. Laat ik voorop stellen dat ik voorstander ben. Onder het motto ‘het wordt niet voor niets aangemaakt’, vind ik dat ik de voeding moet benutten om mijn kleine man groot te krijgen. Nu heb ik makkelijk praten want het ging en gaat nog altijd van een leien dakje. Toen ik Milan de eerste keer aanlegde was het raak. Hij hapte goed en dronk meteen met flinke teugen. Bij Lynn was dit overigens niet anders. Die dronk ook makkelijk en direct van de borst.

Je hebt tegenwoordig een aantal groepen als het gaat om borstvoeding. Je hebt de tegenstanders, die vinden dat de man ook bij dient te dragen in het voeden van de baby. De wel-geprobeerd-maar-wil-niet-lukken-groep. Dat zijn de dames die afhaken omdat ze kloven krijgen tot daar waar je ze niet wilt hebben, waarbij het simpelweg niet wil lukken of de dames waarbij het medisch gezien niet kan. Die zouden misschien wel willen, maar dat gaat dus niet. In mijn ogen een gevalletje van ‘jammer maar helaas’. Zo had Lynn spruw (een witte aanslag op haar tong) waardoor het drinken van de borst niet meer lukte. Ik heb nog een aantal weken gekolfd, maar uiteindelijk werd de productie minder en ging Lynn over op flesvoeding. Ook prima.

Naast de tegenstanders en de wel-geprobeerd-maar-wil-niet-lukken-groep, heb je de voorstanders. Die zijn voor borstvoeding, als het lukt, met de nadruk op ‘als het lukt’. Want als het niet wil vlotten en je baby honger heeft zou ik daar flink zenuwachtig van worden. De voorstander zal uitspreken vóór borstvoeding te zijn maar er niet in doorslaan. Tot slot heb je de borstvoeding-brigade. Deze groepering is fanatiek en onverbiddelijk als het gaat om het geven van borstvoeding. Hier vallen ook de dames onder die kinderen van 5 nog altijd de borst geven onder de noemer ‘het is het beste voor je kind’. Ieder zijn eigen ding.

Hier is wat mij betreft niets mis mee.

Hier is wat mij betreft niets mis mee. Overigens zit ik er niet zo florissant bij 😉

Lees de rest van dit artikel »

Gelukkig weet je wat het wordt!

Het geslacht van de baby is doorgaans een hot item als je zwanger bent. Men vroeg toen ik nog in een pril stadium zat of we ‘het’ wilden weten. En toen ik eenmaal de 20 weken gepasseerd was werd vooral gevraagd of we wisten wat het zou worden. Hoe vaak de vraag ‘En wat wordt het?’ voorbij is gekomen durf ik niet te zeggen, maar wel echt heeeel vaak. Dat geslacht is echt een ‘dingetje’ geworden. En zowel bij Lynn als bij Milan wisten we het niet. Een gesprekje gaat dan ongeveer zo:

Ik:          Hoi

GP         (gesprekspartner): Hé, zwanger hoorde/zie ik?

Ik:          Ja zwanger.

GP:        En, weten jullie wat het wordt?/Willen jullie weten wat het wordt?

Ik:          Nee, dat wisten we bij Lynn ook niet, blijft het mooi een verrassing.

GP:        O………. (bijna ongemakkelijke stilte) nou dat hoor je ook niet vaak he?

Ik:          Nee?

GP:       Nee want iedereen weet toch wat het wordt. Is ook handig met kopen van kleding en inrichten van de kamer enz.

Ik:         O, nou Lynn had een gele kamer en voor deze baby hebben we een grijze kamer.

GP:       Ja…..(weer zo’n stilte) dat kan natuurlijk ook. Maar ben je dan niet nieuwsgierig? Ik zou het niet kunnen hoor. En Lynn dan? Dat is voor haar toch goed om te weten?

Ik:          Natuurlijk ben ik nieuwsgierig, maar ik vind het vooral interessant dat de baby gezond is. Tegenwoordig is alles altijd bekend en te achterhalen. Wat in mijn groeit is dus een verrassing, het heeft zelfs wel iets magisch.

GP:       (Kijkt met totale verbijstering, alsof ik zojuist beweerde dat ik een goede zangeres ben of zei dat er wel degelijk ruimtewezens bestaan). Ja, heel bijzonder ja.

Ik:           Met de baby zelf is overigens alles goed hoor. Nou leuk je gezien te hebben.

GP:        Ja, dat is natuurlijk het belangrijkste hè. Nou we horen het wel als de baby er is.

Ik heb bovenstaand gesprek wekelijks gevoerd tijdens mijn zwangerschap van Milan. Mensen totaal gefocust op het geslacht. Een logischer item lijkt mij de gezondheid van de baby, want dat alles goed gaat is zeker niet vanzelfsprekend. Maar dat geslacht, dat is belangrijk om te weten. Misschien ligt het aan mijn dwarsigheid, maar ik vond het juist leuk om het niet te weten. De verrassing was des te groter bij zowel Lynn als Milan. En het maakte mij oprecht helemaal niets uit. Je hebt mensen met een voorkeur, ik had dat helemaal niet. Mijn lief ook niet.front

Lees de rest van dit artikel »

Update

Zo’n maand of vijf geleden blogde ik voor het laatst. Te druk, te weinig tijd en rust. Werken, dochterlief, vriendlief maar vooral de zwangerschap die ditmaal meer energie vergde. Weinig tot geen rust in hoofd en lijf. De onrustige benen speelden weer op dus stilzitten was niet één van mijn favoriete houdingen. Uren heb ik doorgebracht op mijn blauwe gymbal, heen en weer wiegend om dat irritante gevoel tegen te gaan. Op zich niet het einde van de wereld natuurlijk, maar bloggen kwam er dus niet van.

Het kwam overigens niet door gebrek aan onderwerpen. Want met een peuterpuber, vreselijk woord maar het is écht zo, in huis gebeurt er elke dag wel iets. Of dit nu valt binnen de categorie hilarisch of doffe ellende, er is altijd reuring in huis. Ook als zwangere had ik genoeg om over te bloggen. De zwangerschapsbingo kwam regelmatig voorbij. Nee het is geen tweeling, ja ik weet ook wel dat mijn buik enorme vormen aanneemt en nee we weten niet wat het wordt. Maar ik had er simpelweg te kracht niet voor om het te schrijven.

In de afgelopen vijf maanden heb ik best een aantal mijlpalen bereikt. Mijn tweede boek ‘Pieter en Sofie wonen (begeleid) zelfstandig’ kwam 27 februari uit. Een boek met ervaringsverhalen voor mensen met een verstandelijke beperking. Ik ben trots op het resultaat en hoop natuurlijk dat het veel gelezen wordt. Daarnaast heb ik de respectabele leeftijd van 30 weten te bereiken op 17 april. Geen twintiger meer maar dertiger. Ik heb wel nog even getwijfeld of ik niet gewoon voor altijd 29 blijf, maar ach 30 is het nieuwe 20 toch?!

Lees de rest van dit artikel »

Baby in buik

Ik ben 12 weken zwanger van ons tweede kindje. Erg spannend natuurlijk, maar de belangrijke 12 wekengrens ben ik door. Een aantal mensen was al eerder op de hoogte. Mijn ouders, schoonouders, zus en schoonzussen vertelden we het direct. Vriendinnen en vrienden waren de volgende stap, collega’s en uiteindelijk de rest van de wereld. Ik ben ook absoluut geen kei in het geheim houden van dit soort nieuws. Als iemand al langer dan 3 seconden naar me kijkt heb ik het idee dat ze het zien.

Zo zei van de week nog een bewoner dat het tijd werd dat ik weer eens zwanger raakte zodat hij lekker 4 maanden rust had. Die had ik twee dagen later dus mooi te pakken, de grapjas. Maar ik blijf het bijzonder vinden om te mogen zeggen dat ik zwanger ben. Anders als bij de eerste is natuurlijk het cruciale verschil dat er al eentje rondloopt die alles nauwlettend in de gaten houdt. Mijn lief en ik waren dan ook naar Lynn nog wat terughoudend als het ging om de aankomende baby.

Op mijn werk heb ik het gister aan bewoners verteld en de reacties waren leuk. Eentje zei ‘alweer?’. Een ander zei ‘wow een tweede kindje wat leuk’. Nu verwerkt de doelgroep waar ik mee werk informatie doorgaans iets langzamer waardoor de echte reacties vaak wat later komen. Zo zei het eentje dat het ‘onverwacht’ kwam. Hij had liever geweten dat ik er mee bezig was. Een ander vond dat zij als bewoners toch echt eerder op de hoogte gebracht hadden moeten worden dan mijn collega’s. En dit is dan ook precies de reden dat ik zo van mijn vak houd. Lees de rest van dit artikel »

De fiets

De fiets, het pronkstuk van Nederland, een eeuwenoud vervoersmiddel. Fietsen is iets wat ik vroeger, zo’n 16 jaar geleden, elke dag deed. Van huis naar school en weer terug. Pakweg 30 minuten fietsen heen en ook weer terug. Met een beetje onmazzel had ik twee keer wind tegen, want hij draaide altijd. Als ik wind mee had, draaide de wind overigens nooit. Zo’n gegeven dat wetenschappelijk nog nooit bewezen is, maar ik ben ervan overtuigd dat mijn dubbele-wind-tegen-theorie klopt.

Met een hele club fietste ik naar school, dus de tijd vloog voorbij en het was altijd gezellig. We hebben wat valpartijen meegemaakt omdat we net te dicht op elkaar fietsten of het glad was van de ijzel. Dit leverde enorme lachbuien op en briefjes halen bij mevrouw Rijkelijkhuizen omdat we dan te laat waren op school. Toen ik 16 jaar werd kreeg ik een scooter. Een Yamaha Neos, een blauwe. Vanaf dat moment werd mijn fiets minder interessant. Ik scooterde overal naartoe. Met 18 jaar werd dit de auto. Ik bleef mijn scooter nog veel gebruiken want ik had geen eigen auto dus was afhankelijk van mijn ouders.

Op mijn 19e verjaardag kreeg ik een kanariegele Fiat Cinquecento. Hier heb ik heel wat kilometers in gereden. Ik sjeesde er overal mee naartoe. Zelfs een keer naar Duitsland voor een weekend weg van mijn studie Duits toentertijd en een weekendje naar Maastricht met een vriendin. Ik reed eigenlijk altijd auto. Ik had wel een fiets maar die werd gestolen. Bij mijn tweede huis werd mijn Cinquecentootje verruild voor een Ford Ka. Hier heb ik tot een maand geleden met veel plezier in gereden. Toen ik verhuisde naar de binnenstad van Haarlem leek mij een fiets wel weer op zijn plaats. Ik kon de fiets alleen niet binnen stallen, dus ook die werd gejat. Net als fiets twee die ik er neerzette.

Lees de rest van dit artikel »

Time management disaster

Mijn laatste blog schreef ik ruim een maand geleden. Typerend dat die laatste over time-management ging. Ik schreef toen al dat het niet mijn sterkste punt is, maar in mijn bestaan als blogger heb ik nog nooit zo lang geen blog geschreven. Ik werd er laatst door iemand op gewezen, dat ze mijn blogs miste. Maar ik had het simpelweg te druk om nog tijd te vinden om te schrijven. Ik heb het op mijn werk doorgaans druk, ook met afspraken naast mijn gewone begeleidingsdiensten. Maar dat is niet waar het hem in zat, want dat was altijd al zo. Het had denk ik ook te maken met prioriteiten stellen.

Lynn heeft in korte tijd haar vocabulaire uitgebreid. Zei ze een maand geleden alleen maar ‘op’, ‘ja’ en ‘die’. Kletst ze nu de oren van je hoofd. Boe, oma, mama, poes, mauw, woef, open, wat(water), mooi en buit(buiten). Vooral dat laatste woord is bepalend. We brengen buitenshuis veel tijd door. Boodschappen doen, lopend of met de wagen. Een wandeling maken. Even naar het park de eendjes brood geven. In onze gezamenlijke achtertuin staan wat kleine speeltoestellen waar Lynn dol op is. Hier bivakkeren we dan ook regelmatig de middag als het weer een beetje mee zit.

Ik ga ook vaak met Lynn naar de kinderboerderij. De Schoterhoeve in het park bij ons achter. Naar de Zorgvrij-boerderij in Spaarnwoude of naar kinderboerderij ’t Molentje in Heemstede. De laatste is wat mij betreft de mooiste en heeft verreweg de meeste geiten. En Lynn houdt van geiten. En vooralsnog houden de geiten ook van Lynn. Ze propt zich er keurig tussen om ze stro te geven of te aaien. Ook als ze heel dichtbij komen vindt ze het erg leuk. De kinderboerderij is gegarandeerd plezier, en ik vind het ook leuk. Lees de rest van dit artikel »

%d bloggers liken dit: