Mirjana's Writings

dagelijkse hectiek door de ogen van een vrouw, moeder & social worker.

Happy challenge

‘Happy challenge’, een initiatief van drie vrouwen (LisanneKelly en Marieke) die bewuster willen stilstaan bij wat ze willen en wat hen gelukkig maakt. Ik ben niet perse een enorme dromer, maar een opsomming maken van wat ik de komende jaren wens te bereiken is nooit weg natuurlijk. De happy challenge bestaat uit opdrachten die je aan het denken dienen te zetten. De eerste opdracht was het uitkiezen van drie waarden die bij mij passen. Die omvatten wie ik ben en waar ik echt voor sta. Een lange lijst met waarden die allemaal wel iets met mij te maken hebben of waar ik mijzelf in herken. Maar het mogen er maar drie zijn. Wie ben ik nu echt? Wat is voor mij belangrijk. Het was even flink denken en wegstrepen maar ik ben er tot drie en een half gekomen.

De eerste die er bij mij uit sprong was onafhankelijkheid. Ik vind het al zo’n jaar of tien genieten, klinkt alsof ik al heel oud en wijs ben, dat ik op mijzelf woon. Van deze tien jaar woon ik alweer zo’n negen jaar samen met mijn lief. Ik kon niet wachten om mijn eigen potje te koken, mijn eigen leven te organiseren en niet afhankelijk te zijn van anderen. Dit hield het eerste jaar in dat ik minimaal twee keer per week in mijn knalgele cinquecento naar mijn ouders croste om daar lekker te eten. Maar dat ik daarna naar ‘mijn’ plekje reed deed mij geloven dat ik het helemaal voor elkaar had. En dat gevoel heb ik nog altijd als ik naar huis rijd. Inmiddels is ‘mijn’ plek ‘onze’ plek geworden.

De tweede waarde die ik belangrijk vind is persoonlijke groei. Niet dat ik ieder boek uitpluis om maar bezig te zijn met mijn eigen ontwikkeling. Maar ik vind het leuk om nieuwe dingen te ondernemen en onderzoeken. Ik ben altijd in voor iets nieuws en heb altijd wel ideeën waar ik ooit nog iets mee wil. Persoonlijke groei zie ik ook in mijn rol als moeder. Want ondanks dat dit oermoedergevoel hevig aanwezig was vanaf de seconde dat Lynn werd geboren, moest ik wel even wennen aan het ‘moeder’ zijn. Wat voor een moeder wil ik zijn, maar belangrijker is of dit ook haalbaar is. Lees de rest van dit artikel »

Babyshower

De babyshower, een feest voor de zwangere die voordat ze gaat bevallen nog allerlei cadeaus krijgt. Er wordt lekker gegeten en er worden tal van spellen gespeeld. Erg leuk en vooral ook gezellig. Voor de zwangere ook een mooi moment om iedereen nog te zien voordat de baby er is. Afgelopen zondag hadden we de babyshower van mijn schoonzus. Het leukste was dat ze werkelijk tot aan de voordeur niets in de gaten had. Om een babyshower te plannen moeten er best veel gebeuren en het moet vooral niet aan de zwangere verteld worden natuurlijk.

Mijn zwager had haar bezig gehouden met boodschappen doen. Hij wilde opeens om 14.00 uur pas weg terwijl hij normaal nooit een tijd aanhoudt. Mijn schoonzus vond het maar vreemd, maar liet hem maar. Hij moest ook nog even de banden van de auto oppompen en toen gingen ze langs huis voor de boodschappentassen. Helemaal niet natuurlijk, want toen ze de deur open deed stonden wij daar ineens allemaal en knalden twee meiden confettibuizen open. Ze schrok zich helemaal wild, ondanks je zwangere vrouwen niet mag laten schrikken. Maar één ding was zeker, ze was verrast en had niets in de gaten.

Alle auto’s stonden verderop geparkeerd zodat ze die niet kon herkennen. Compleet beetgenomen dus. Bekomen van de schrik liep ze eens een rondje door haar woonkamer die vol hing met slingers. Er stond een prachtige taart van een zwangere buik en twee borsten. Uiteraard met lichtblauw shirt gezien het feit ze een zoon verwacht. Om in de stemming te komen begonnen we met een quiz. Ik ben gek op spelletjes dus was benieuwd wat voor een vragen er gingen komen. We werden in teams verdeeld. Ik zal in het team bij mijn zwangere schoonzus en mijn schoonmoeder, appeltje eitje dacht ik. Maar de vragen waren lastig. Lees de rest van dit artikel »

Who needs sleep anyway?

Slaap, het is een begrip waar ieder mens mee te maken heeft in meer of mindere mate. Ik momenteel vooral in mindere mate. Ieder mens slaapt dagelijks een aantal uren. Het maakt eigenlijk niet zo gek veel uit wat voor een beroep je uitoefent, slapen doe je elke dag. De gemiddelde mens slaapt ’s nachts, een nachtzuster slaapt overdag. Ik denk dat Lynn, gezien haar ritme mogelijk een nachtzuster zal worden. Want ’s nachts slapen zat er van de week niet in. En dat vindt deze overdag en avondwerker niet zo fijn.

Het leek al een aantal weken goed te gaan. Tussen 20.30 en 21.00 naar bed. In de nacht een keertje wakker om de speen te zoeken. Maar daarna weer lekker verder slapen tot een uur of 8.00. Dat klinkt schappelijk, en dat is het ook. Een prima ritme waar ik al redelijk aan begon te wennen. Maar toen was daar ineens, vanuit het niets, een hysterisch doorbroken nacht waar geen eind aan leek te komen. Dat was een dikke vette tegenvaller, want ik ben zo gesteld op mijn nachtrust.

Ik slaap gemiddeld 2 keer per week op mijn werk. Drie keer als ik een weekenddienst heb. De nachten zijn kort. Mijn slaapdienst begint om 23.00 uur. Maar ik ben van huis uit geen vroege slaper. Ik rommel eerst nog was, lees een tijdschrift en speel nog een potje Candy Crush voordat ik ga slapen. Tegen 00.00 gooi ik het licht uit, en tegen 00.01 ben ik in zeer diepe slaap. Hier word ik dan altijd abrupt uitgetrokken door de wekker die om 05.30 uur afgaat. Want de eerste bewoner staat om 6.00 voor mijn neus. Zonder een flinke straal water op mijn hoofd ben ik nergens, dus altijd eerst even douchen voor ik begin. Lees de rest van dit artikel »

Getting back in shape again

Na mijn zwangerschap, alweer bijna 17 maanden geleden, vond ik het belangrijk om mijn figuur weer enigszins in het oude te herstellen. Het streefgewicht was het gewicht van voor mijn zwangerschap. Die klus bleek minder snel geklaard dan ik vooraf had gedacht. Het duurde lang, bijna een jaar, en was van korte duur. Ik ben gestopt met roken wat toch ook voor stiekeme extra kilo’s zorgde tijdens mijn zwangerschap. Erna waren dat de meest hardnekkige om eraf te krijgen. Maar ik moest en zou ze eraf krijgen. Want als ze er nu niet af zouden gaan, dan zou dat nooit meer lukken.

Ik ging fanatiek sporten en anders eten. Het zandloperdieet wat niet perse een dieet is, maar een eetwijze. Dit lukte aardig en ging mij goed af, totdat ik in mijn eetpatroon achteruit ging. Geen brood eten was toch lastiger dan ik dacht. Want als je druk bent met een rondrennende dreumes dan is een boterhammetje snel gemaakt en opgegeten. De salades die ik als lunch maakte waren een stuk bewerkelijker. Ik at uiteindelijk minder van wat gezond is en meer van wat ongezond is. Elke dag wel een stuk chocolade en ’s avonds een nootje of wat chips.

Vorige week was ik het zat. Ik was begin van de maand ziek geweest. Hierdoor heb ik niet kunnen sporten en raakte het ritme dat ik met sporten nog wel had ook kwijt. Van drie keer per week sporten naar niets. Die week dat ik ziek was, een niet geheel onlogisch gevolg. Maar toen ik weer beter was vond ik het moeilijk om het weer op te pakken. Ik was lang verkouden waardoor ik doorgaans weinig puf had. Lynn werd ook ziek wat dan weer voor korte nachten zorgde met weinig nachtrust. Het was een fijne vicieuze cirkel waar ik in beland was, mede door eigen toedoen.

Lees de rest van dit artikel »

Boeken van de bieb

De bibliotheek bezoek ik regelmatig sinds Lynn boeken leuk vindt. Ik ben eigenlijk altijd al gek geweest van de bibliotheek, simpelweg omdat ik gek ben op boeken en vooral als er wanden en kasten vol van zijn. Dan ben je bij de bieb natuurlijk aan het goede adres. Ik had vroeger zelf ook een lidmaatschap. Maar toen ik op mijzelf ging wonen, bijna tien jaar geleden, verhuisde ik van woonplaats en nam ik geen nieuw abonnement. Dit was overigens nog in het tijdperk dat je informatie voor werkstukken en spreekbeurten alleen in boeken bij de bieb kon vinden. Internet was er, toen ik op basisschool zat, nog niet. Op de middelbare school begon dat pas echt.

Dat ik nooit een abonnement heb genomen toen ik naar Haarlem verhuisde had tal van redenen. Ik ging studeren dus had geen tijd om ‘ontspannen’ boeken te lezen. Of dit nu met studeren te maken had of juist met het studieontwijkende stapgedrag weet ik niet precies meer. Alle boeken die ik nodig had voor mijn studie hadden ze niet bij de bibliotheek dus daar hoefde ik het niet voor te doen. En natuurlijk kostenbesparende redenen om goed rond te kunnen komen van mijn studiefinanciering en mijn bijbaan. Ik zie net dat een lidmaatschap voor een jaar €37,- kost, dus ook weer niet de grootste kostenpost.

Maar voor Lynn is de bieb gratis totdat ze 18 wordt. En zolang ik er invloed op kan uitoefenen, zal ik dat zeker doen. Lezen is leuk en opvoedkundig buitengewoon verantwoord. Lynn vindt uiteraard Nijntje erg leuk. Maar ze is ook dol op de boekjes met dieren en voorwerpen waar stukjes vacht of rubber in zitten zodat ze het ook kan voelen. Als we vragen de poes of hond aan te wijzen kan ze dat prima. Ze wrijft dan ook altijd hevig over het stukje stof dat op de poes of hond zit. Lekker zacht. Maar de biebboeken moeten natuurlijk na drie weken ook weer terug. En dat is altijd even stressen.

Lees de rest van dit artikel »

Inspiratie

Inspiratie, een woord met zoveel inhoud en voor ieder een andere betekenis. Inspiratie vindt ook op zoveel verschillende plekken en manieren plaats. De inspiratiebron voor het werk dat je doet kan wel heel anders zijn de inspiratiebron die je hebt als sporter, ouder, muzikant of blogger. Wordt de één geïnspireerd door zijn overgrootvader die ooit ook hoog voetbalde wordt de ander juist geïnspireerd omdat nog niet eerder iemand in de familie topsporter was.

Inspiratie is niet noodzakelijk om dagelijkse taken uit te voeren. Ik kan prima mijn baan uitvoeren zonder inspiratie. Maar dat ik mijn baan vele malen leuker vind omdat ik dit doe met een achterliggende gedachte is voor mij wel belangrijk. Mijn baan maakt mij ook tot wie ik ben als social worker, maar ook als mens. Ik ben nu eenmaal een zorger en dat is wat ik in mijn baan kan doen. Ik werk met een doelgroep die prima is opgewassen tegen mijn flauwe grappen en humor. Ik werk met mensen die wel degelijk dingen kunnen leren en kunnen groeien. Een doelgroep die mij in de maling neemt en mij een spiegel voorhoudt. Een doelgroep die mij weet te inspireren en mij bewust maakt van het geluk dat soms in de kleinste hoeken schuilt.

Ik vergeet nooit dat mijn lief zijn achillespees afscheurde en met zijn been in het gips moest. Los van het feit dat dit natuurlijk enorm onhandig was, zeker omdat we op het huis van mijn ouders pasten met de honden en katten erbij, was het voor mijn lief heel vervelend dat hij een periode uitgeschakeld was voor zijn geliefde voetbal. Toen ik op mijn werk aan de bewoners vertelde dat mijn lief in het gips zat kwam één van de jongens met een oplossing. Omdat mijn lief nu ook ‘gehandicapt’ was, mocht hij wel met zijn G-voetbalteam meespelen, totdat hij weer bij zijn eigen club terecht kon en genezen was. Dat is nu precies waarom ik mijn werk zo leuk vind! Lees de rest van dit artikel »

Jeugd van tegenwoordig

‘De jeugd van tegenwoordig’. Dat vind ik toch wel één van de leukste uitspraken die er bestaan. Het liefst op een flink gepikeerde toon gezegd door een ouder (lees een ieder boven de 65) persoon. Ik vergeet nooit meer de opa van een vriendje die ooit zei echt niet bang te zijn voor die bijdehante rotventjes. Want die jeugd van tegenwoordig, die wist niet meer wat respect voor ouderen inhield. Er werd niet meer opgestaan in de bus of trein en met ‘u’ aangesproken worden zat er al helemaal niet meer in. Een schande was het.

Laat ik nu net zo’n ouderwets opgevoed geval zijn dat dus wel voor oude mensen opstaat in de bus of trein. Ik ben altijd als de dood dat zo’n oud mens door de bus vliegt als de chauffeur niet het geduld heeft om even te wachten totdat ze gaan zitten. Maar ik ben dus ook iemand die de buschauffeur keurig gedag zegt bij het in- en uitstappen. Net zoals ik, als ik een winkel binnen loop, ook goedemorgen dan wel middag zeg. Simpelweg manieren zou je zeggen, maar zo vanzelfsprekend is het groeten van een buschauffeur niet meer.

Ik word wel eens vreemd aangekeken als ik bij mij in de buurt passanten groet. Niet meer dan normaal denk ik dan. Maar ook ik zie wel dat men tegenwoordig weinig oog heeft voor de buurt en mensen om zich heen. Eigen gezin en het eigen drukke bestaan maken het lastig om nog te letten op de omgeving. Ik maak mij hier ook schuldig aan, al probeer ik met man en macht te voorkomen dat ik geen flauw idee heb wie mijn buren zijn en vervreemd van de buurt. Mijn lief is een kei in het opmerken van veranderingen. Als de buren een nieuwe auto hebben ziet hij dat meteen. Ik heb daar een maand of drie voor nodig bij wijze van spreken. Lees de rest van dit artikel »

Bloglovin

<a href=”http://www.bloglovin.com/blog/11653937/?claim=vcewy86gumj”>Follow my blog with Bloglovin</a>

Oppas gezocht… en gevonden.

Plaatste ik vorige week maandag mijn oproep op oppassen.nl, had ik hier dinsdagochtend al 12 reacties op. En er bleven maar reacties komen. Ik had zelf intussen al drie meiden een bericht gestuurd of ze beschikbaar waren en die reageerden ook allemaal. Helaas waren er twee inmiddels niet meer beschikbaar dan wel niet beschikbaar op dinsdag. Maar hoe moest ik nu tussen al deze meiden, en één jongen, de juiste oppas zien te plukken? Zoveel namen, leeftijden, beroepen en foto’s.

Ik begon bij het reageren op één van de meiden die ik zelf een bericht had gestuurd. Ze is 24 jaar, heeft veel ervaring met oppassen en heeft een PW (pedagogisch medewerker) diploma. Ze heeft eindeloos geduld en is ook voor losse avonden beschikbaar. Ik maakte een afspraak om kennis te maken. Toen we, Lynn en ik, de deur open deden kreeg Lynn een big smile op haar gezicht, dat was het eerste pluspunt. J. vertelt vier dagen per week op te passen bij een gezin met drie kinderen waarvan ook een kindje van net 1 jaar.

Tijdens het gesprek haalt Lynn alle trucs die ze kent tevoorschijn. Tong uitsteken, klappen, oren en neus aanwijzen, dansen en lachen. Maar na een half uur is ze moe en begint ze lekker te drammen. Lynn liet zich theatraal vallen en begonnen te huilen. Slaande bewegingen naar de grond voorgegaan door de stervende zwaan. En J. bleef rustig zitten kijken en meldde dat het van die leuke fases zijn waar ze doorheen gaan. Ze verzekerde mij dat het ook wel weer over ging en verlegde de aandacht van Lynn naar mij. Kijk dat moet ik hebben. Een oppas die opgewassen is tegen het dwarse brein van mijn kleine meid. Lees de rest van dit artikel »

Een ongeluk zit in een klein hoekje

Dat mijn motoriek niet helemaal 100% is, dat heb ik altijd al geweten. Altijd struikelen, vallen, dingen laten vallen, stoten, omstoten en botsen. Mijn ouders hebben het overigens nooit onder stoelen of banken geschoven. Je motoriek is licht gestoord werd altijd gezegd. Dus dat is een kwestie van accepteren en doorgaan. Als ik weer eens iets laat vallen dan wordt er vaak ‘verrassend’ geroepen. Onhandig ben ik altijd geweest en dat ben ik nog steeds. Ik knoei ook altijd en sta hierom bekend. Op mijn werk zeggen ze dat ik het meeste knoei van alle begeleiders, maar wel heel lekker kook.

De mate van mijn onhandigheid is wisselend. Zo laat ik dagelijks, vaak meerdere keren per dag, dingen vallen. Mijn telefoon laat ik regelmatig glippen, wat mij dan ook meteen een hartverzakking oplevert. Zo vervelend als dat scherm te barsten valt. Bij het ontbijt laat ik vaak de hagelslag vallen, gelukkig wel vaak met het lipje naar binnen. Ik stoot mijn glazen om, laat tassen vallen en schop regelmatig tegen het waterbak van de katten. Ik stoot altijd overal mijn grote tenen en knal vaak met mijn hoofd tegen openstaande keukenkastjes.

Ik struikel dagelijks over alles dat ook maar even afwijkt van het gewone pad. Een opstaande tegel, een oneffenheid in de vloer, een simpele drempel die ik over het hoofd zie, ik vlieg er altijd overheen. En als dat alles niet gebeurt kan ik ook over mijn eigen voeten struikelen. Naast struikelen ben ik ook steengoed in botsen. Vooral deurposten moeten het vaak ontzien. Dan neem ik de bocht net te kort en dan loop ik er tegenaan.Ik rende ooit heel hard tegen een paal aan omdat ik achterom keek tijdens het rennen. Ook trachtte ik ooit een takje dat tussen mijn wiel zat eruit te schoppen. Dit resulteerde in een enorme smak omdat mijn voet tussen mijn spaken bleef haken. Lees de rest van dit artikel »

%d bloggers liken dit: