Mirjana's Writings

dagelijkse hectiek door de ogen van een vrouw, moeder & social worker.

Time management

Tijd is doorgaans een gegeven waar ik niet genoeg van heb. Een chronisch tekort kan je het wel noemen. Naast het chronische tekort aan tijd, vliegt de tijd die ik wel tot mijn beschikking heb voorbij. Het is inmiddels alweer april 2014. Lynn is ruim anderhalf en ik ben bijna jarig. 29 word ik, mijn laatste jaar als twintiger gaat bijna in. Zonder er nu een enorm sentimenteel verhaal van te maken verbaast het mij wel dat het zo snel gaat. Onder het motto ‘uitspraken van oude mensen’ weet ik nog zo goed dat ik op mijzelf ging wonen, dat ik mijn lief leerde kennen, dat ik mijn diploma haalde, dat ik in Afrika zat en dat ik zwanger was en moeder werd. Stuk voor stuk prachtige prestaties en gebeurtenissen. Maar dat time-management heb ik na ruim 28 jaar nog altijd niet onder de knie.

Voor time-management moet je beschikken over een aantal kwaliteiten en bijbehorende attributen. Om te beginnen is een stukje organisatiedrang nooit weg. Dit is toevallig één van mijn specialiteiten. Als ik kan organiseren en regelen ben ik een gelukkig mens. Het overzicht bewaren is ook een belangrijk gegeven bij het managen van tijd. En hier gaat het bij mij regelmatig mis. Ik denk een uurtje kwijt te zijn aan iets om vervolgens een hele ochtend of middag bezig te zijn. En daar gaat de planning van de dag. Ik ben mij hier wel altijd bewust van dus ik plan mijn afspraken ruimer in. Dan kan het altijd iets uitlopen.

Naast organiseren, plannen, regelen en overzicht bewaren is het bijhouden van mijn afspraken ook belangrijk. Sinds mijn zwangerschap zijn mijn hersenen week. In eerste instantie verkeerde ik in de ontkenningsfase. Ik onthield namelijk alles. Ik ben dol op boekjes dus had mijn agenda puur voor de vorm en om erin de schrijven, kliederen en tekenen. Volgeplakt met foto’s en leuke spreuken maar totaal nutteloos, want ik wist uit mijn hoofd wanneer ik welke afspraken had staan. Dit is dus een typisch geval van verleden tijd. Als ik niet in mijn agenda kijk, weet ik niets. Ik vergeet afspraken, werkdiensten, vergaderingen. Ik ben ook blij dat collega’s dan zeggen ‘ik zie je dan en dan bij de vergadering he’, dan denk ik tegenwoordig, vergadering? O ja, vergadering.

Lees de rest van dit artikel »

Super-OER-Zandloper-Schijfvanvijf-foodingspatroon

Voeding, het is wat. Vroeger, twee jaar geleden, hield ik mij niet zo bezig met voeding. Ik at gewoon wat ik lekker vond, had altijd dezelfde maat en sportte weinig. Toen ik zwanger was mocht ik logischerwijs van alles niet eten in verband met de kwetsbaarheid van de baby. Toen Lynn eenmaal geboren was, kon ik alles weer eten, maar mijn vorm was ver te zoeken. Mijn zelfde maatje lag vast verstopt bij mijn figuur, onvindbaar waren ze. Ik was ook gestopt met roken, dus misschien ook daardoor aangekomen. Maar ik wilde van die kilo’s af en mijn figuur terug, al was het maar voor een deel. Dus besloot ik dat er iets moest gebeuren. Sporten en gezonder eten.

Nu ruim 1,5 jaar na Lynn’s geboorte weet ik het niet zo goed meer met al die voeding. Wat mag nu wel en wat mag nu niet. Voor mij, maar ook voor Lynn. Je leest, hoort en ziet zo enorm veel dat ik langzaamaan de draad een beetje kwijtraak. Lynn kreeg de eerste weken van haar bestaan borstvoeding. Toen mijn borstvoeding verdween ging ze over op de poedermelk. Met de eerste hapjes at Lynn potjes maar ook verse groenten. Ditzelfde geldt voor fruit. Je hebt mensen die dan steevast roepen dat hun kind nooit eten uit een potje kreeg. Ik ben een fulltime werkende moeder die het af en toe heel praktisch vond dat mijn kind beide at. Lynn eet tegenwoordig met ons mee, dus het potjesconflict is daarmee verdwenen.

Het volgende ontstaat echter. Want wat geef je je kind nu wel en niet? En wat eten mijn lief en ik zelf? Ik eet al een aantal maanden gedeeltelijk volgens de voedselzandloper. Een eetwijze, geen dieet, die beoogt dat mensen langer en gezonder leven. Een mooi uitgangspunt lijkt mij. Je mag eigenlijk alles eten, alleen adviseren ze minder te nemen van bijvoorbeeld rood vlees en koolhydraten. Mijn lief begint echter al te stuiteren als ik iets roep ik de trant van biologisch, verantwoordelijke voeding en volkoren producten. Ik moet dan altijd denken aan Marcus uit ‘About a boy’ die per ongeluk een eend dood gooit met een zelfgemaakt verantwoord brood van zijn moeder. Hoe combineer ik dit alles tot een verantwoord voedzaam maar vooral niet hysterisch eetpatroon waarbij zelfs mijn lief akkoord gaat?

Lees de rest van dit artikel »

Morning person

Tussen 6.15 en 7.15 uur gebeurt het tegenwoordig. Lynn wordt wakker. Onmenselijke tijdstippen vind ik het. Op mijn werk sta ik twee keer per week met flinke tegenzin om 5.30 uur op. Maar thuis vind ik dit echt veel te vroeg. Nu was ik, in het tijdperk voor Lynn, een absolute uitgesproken fanatieke uitslaper. Echt zo eentje van het kaliber ‘de dag begint pas na 12.00 uur’. En ik heb mij er nooit ene seconde voor geschaamd. Het probleem is nu vooral dat ik nog altijd die uitslaper ben, alleen nooit, met de nadruk op NOOIT, meer de kans krijg om uit te slapen.

Het hoort erbij natuurlijk, de vroege wakker worden en opstaan. Toen Lynn net geboren was,was ik überhaupt blij met een paar uur slaap in de nacht. Maar toen had ik verlof, iets wat overigens klinkt alsof het een eeuw geleden is. Toen mijn werkende leven weer begon probeerde ik met de middagslaapjes van Lynn mee te slapen. Maar tegenwoordig doe ik dan dingen waar ik met een actieve rond rennende Lynn niet aan toe kom. Alvast wat voorwerk doen voor de avondmaaltijd, mijn administratie doen of simpelweg zonder oponthoud de was ophangen of vouwen.

Als het echt mee zit, en ik alles vrij vlot klaar heb, kijk ik een opname van één van mijn favoriete series. The Blacklist of The Following. Heerlijk even 50 minuten van mysteries en moorden. Is toch net even anders dan een bezoekje aan de speeltuin. ’s Middags wordt Lynn soms zelf wakker. Maar als ik haar wakker moet maken dan heeft ze altijd even een tijdje nodig om bij te komen. Dat vaste slapen heeft ze zonder twijfel van mij. Zo’n duf hoofd waar meestal een paar flinke plooien in staan. En chagrijnig dat ze wordt als je haar opjut. Lees de rest van dit artikel »

Die-die-die

Dat onze kleine dame een pittig dwingelandje kan zijn weten we al een tijdje. Er zit een flinke kop op. Ik moet er vaak om lachen. Ze is niet in de maling te nemen. Als ze bijvoorbeeld een doosje rozijnen heeft gezien, dat ik dan snel opberg, is ze echt niet af te leiden tot iets anders. Of ik geef eraan toe, of Lynn zet het op een oorverdovend krijsen en voert de stervende zwaan uit. Wat ze in haar kop heeft, heeft ze niet in haar kont. Een spreekwoord dat haar op het lijf is geschreven. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik er zelf ook handje van heb.

Het vragen om iets begon eerst met geluidjes. Het klonk als ‘hu’ en dan heel vaak achter elkaar. Logischerwijs ging ze er daarna bij wijzen. Vaak in het wilde weg. Maar tegenwoordig weet ze precies wat ze wil hebben. Lynn komt glimlachend aanlopen en pakt vastberaden je hand vast. Je moet dan meelopen naar de plek waar ligt wat zij wil hebben. Eenmaal op de plaats van bestemming reikt ze haar armen naar me toe. Een kleine hint dat ik haar op dien te pakken.

Eenmaal ruim 11 kilo op mijn arm wijst ze doelgericht. Of naar de kast, die dan uiteraard opengemaakt dient te worden. Of naar bijvoorbeeld de fruitschaal. Vol enthousiasme zegt ze dan ‘die-die-die’ en is het de bedoeling dat je hetgeen pakt wat ze bedoelt. Het is makkelijk raden als ze ‘appie’ of ‘peeej’ zegt. Daar kan ik appel of peer van maken en die mag ze eigenlijk altijd wel. Maar soms, is het niet te volgen, en dan is het een stuk lastiger voor Lynn, maar ook voor mij.

Lees de rest van dit artikel »

Het DUPLO-kind

Het DUPLO-kind. Tot afgelopen maandag had ik hier nog nooit van gehoord. Nee, het is geen kind gemaakt van DUPLO. Ook is het geen poppetje van de DUPLO-serie. Mijn eigen kind is een DUPLO-kind. We waren namelijk bij het consultatiebureau. Het was alweer drie maanden geleden, dus tijd voor een APK. Lynn is anderhalf en moet nu van alles kunnen. De wijkverpleegkundige vertelde allerlei testjes te willen doen om te zien hoe het met de motoriek van Lynn gesteld was. Zolang ze niet teveel van die van mij heeft meegekregen zit dat wel goed denk ik.

Lynn keek, zoals ze altijd doet, eerst de kat uit de boom. Of Lynn nog ziek was geweest, was een vraag. Ik meldde dat ze nu enorm verkouden is. Ze krijgt aan alle kanten (hoek)tanden door. Ze sliep de afgelopen dagen niet heel goed. Ze heeft in de afgelopen drie maanden nog eens een paar dagen koorts gehad, maar gelukkig geen ernstige griep. De wijkverpleegkundige knikt vriendelijk en zegt dat we dan vandaag wel zullen zien wat er wel en niet lukt.

Hoe is het gesteld met de woorden die Lynn zegt, was vraag twee. Kon ze buiten mama, papa en dierengeluiden al drie woorden zeggen? Nou dat lukt haar wel. Ze zegt ‘ja’, ‘op’ en ‘kaas’. Niet gek voor een anderhalf-jarige zou je zeggen. Hebben we de afgelopen weken geoefend op ‘woef’ en ‘waf’, tellen dierengeluiden niet mee. ‘Voof’ en ‘Oofan’ tellen ook niet mee gezien niet iedereen meteen zal snappen dat het om een vogel en olifant gaat.  Maar ze kwebbelt een slag in de rondte, dus dat komt wel goed. Tip was wel de speen in bed te houden zodat ze haar woorden goed kan uitspreken, zonder speen in haar mond. Als ze hem alleen nodig heeft bij het slapen. Prima plan dacht ik zo.

Lees de rest van dit artikel »

De speelgroep

Lynn gaat niet naar de crèche, simpelweg omdat mijn lief en ik ons werk op elkaar kunnen afstemmen. Als dit dan onverhoopt een keertje niet lukt dan heb ik een hysterisch enthousiaste vader die met alle liefde op zijn kleindochter past. Mijn ouders passen samen ook regelmatig op zondagmorgen op als ik uit mijn werk moet komen en mijn lief naar voetbal gaat. Voorheen had ik ook mijn schoonzus die altijd klaar stond om op onze kleine draak te passen. Maar dit lukt nu niet meer aangezien haar uitgerekende datum inmiddels al voorbij is en ze zelf bijna mama is. Voor de avonden hebben we oppas S.

Lynn is dus niet dagelijks met andere kinderen.Ik heb wel vriendinnen die ook kleine kinderen hebben, allemaal uit hetzelfde bouwjaar als Lynn. Maar het lukt niet altijd om af te spreken in mijn vrij drukke programma. Als dit dan wel lukt is Lynn meestal wel een goede speelpartner. Ze kan, in tegenstelling tot haar moeder, vrij goed delen. Dit maakt samen spelen natuurlijk een stuk makkelijker. Daar waar een gemiddeld kind bij alles ‘mij’ roept, geeft Lynn haar gehele inboedel weg. En dan hoeven ze er niet eens vriendelijk voor te kijken.

Mijn vader zou laatst op een maandagmorgen oppassen omdat ik een vergadering had. Mijn vader is op zich wel een doener. Hij gaat met Lynn aan de wandel naar de kinderboerderij of het speeltuintje in het park. Ik had gezien dat letterlijk bij ons om de hoek er een speelochtend was voor kinderen tot 2,5 jaar. Dus ik opperde bij mijn vader dat hij daar ook heen zou kunnen gaan. Mijn vader is een makkelijke prater, ik heb het niet van een vreemde natuurlijk, dus zo’n speelgroep met zo’n juf en allemaal moeders kon hij vast wel aan.

Lees de rest van dit artikel »

Ik-weiger-te-lopen-fase

Madame wandelt, de gehele dag wel te verstaan. In huis rent ze zich een slag in de rondte, letterlijk. Want je kan onze woonkamer aan twee kanten binnenlopen. Regelmatig ren ik haar achterna of zit Lynn juist achter mij aan. Eindeloze energie heeft ze als het gaat om lopen. Binnen is dat redelijk veilig. Ze remt wel eens wat laat af waardoor ze een tafel, bank, stoel of verwarming raakt. Maar dan roepen wij heel hard ‘boem’ en schiet ze negen van de tien keer in de lach.

Buiten lopen en rennen is weer een heel ander verhaal. Liep mevrouw eerst nog vrolijk buiten rond te stampen, weigerde ze van de week haar voeten op de grond te zetten. In eerste instantie zag het er natuurlijk dolkomisch uit, als een klein aapje haar benen om mij heen geklemd toen ik haar dreigde neer te zetten.  Dan maar tillen dacht ik. Pas bij de brug, om vanaf daar de eendjes en zwanen brood te geven, stond ze op de grond. Maar op de terugweg weigerde ze wederom zelf te lopen.

Het is toch wat, dacht ik. Nu kan ze lopen, en best stevig ook, doet ze het niet. Ook toen ik boodschappen deed wilde ze niet lopen. Normaal gesproken neem ik de wagen mee als noodmiddel. Als Lynn dan echt niet meer kan, dan gaat ze lekker in de wagen. Tillen is leuk, maar het lijkt net alsof ze lood in haar billen heeft als je haar langer dan twee minuten in je handen hebt. De laatste keer hield ik er zelf net geen verzakte rug aan over toen Lynn te moe was om te lopen.  Lees de rest van dit artikel »

De tandjes

Huilen, huilen en nog eens huilen. Slaapt Lynn normaal gesproken 2 uur in de middag, ben ik nu al blij als ze het één uur volhoudt. Tandjes, een bekend fenomeen maar jemig wat lastig voor zo’n kleine hummel. Knalrode wangen als ze wakker wordt, het ziet er zo zielig uit. Het begon met flink gekwijl. Houdt ze normaal keurig haar tong binnen, hangt dat ding nu de hele dag uit haar mond. Ik weet niet precies hoe dat zit met de kwijlproductie, maar dat een klein meisje van 1,5 zoveel kwijl kon produceren, dat wist ik niet.

Ik heb het dan niet over druppels kwijl natuurlijk. Het zijn hele slierten die soms net voordat ze de grond raken, loslaten vanaf haar tong. Ik zou Lynn 2-3 keer per dag iets anders aan kunnen trekken. Niet omdat ik zoveel leuke kleren heb die ik zo graag wil showen. Nee vanwege de nattigheid. Kletsnatte shirts, jurkjes en vestjes. Ze heeft de hele dag een lekker nat bekkie. Ik maak het door de dag heen regelmatig droog. Maar na een minuut of vijf is het net alsof ik nooit in de buurt ben geweest met een doekje. Het is wat zo’n gebit!

Overdag lijkt ze er weinig last van te hebben. Ze eet meer dan goed. Of het nu zachte dingen zijn als bananen, broodjes of yoghurt. Of juist harde dingen als knapperige koekjes, korsten en crackers. Lynn eet ze zonder twijfel en zonder pijn. Maar blijkbaar werkt het vooral in haar slaap door. Want dat is iets wat ze momenteel niet heel goed doet, slapen. En dat terwijl mijn lief en ik daar enorm veel behoefte aan hebben, aan slaap. Lees de rest van dit artikel »

Niet zwanger!

Er is zo’n ongeschreven regel en die gaat als volgt. Als je niet, ik herhaal NIET, zeker weet of iemand zwanger is vraag je het niet. Je wacht rustig af of iemand hier later zelf mee op de proppen komt of niet. Als dit het geval blijkt te zijn, dan heb je toch maar mooi mazzel dat je het niet gevraagd hebt. Deze regel leerde ik al vrij jong van mijn moeder die ooit zo’n ervaring had als vrager aan iemand die niet zwanger was en wilde voorkomen dat ik dit een ander aan zou doen. Maar ik spreek uit ervaring als ik zeg dat men tegenwoordig deze regel niet meer zo goed kent. Sterker nog, hij lijkt niet meer te bestaan.

Het begon een maand terug bij de voetbalclub van mijn lief. Ik stond daar nietsvermoedend met Lynn een bal te gooien. Ik gooide en Lynn liep erachteraan om hem te pakken. Vraagt er vanuit het niets iemand die ik amper ken of ik soms in verwachting ben van mijn tweede. Uhm nee, stamelde ik zwaar overdonderd door deze vraag. O, het leek net zo zei deze mevrouw die er zelf uitzag alsof op het punt stond te moeten bevallen van een drieling. Ik hechtte er niet te veel waarde, al blijft zo vraag enorm gênant vind ik. De vrouw in kwestie is een beetje apart dus hiermee praatte ik het voor mezelf goed.

Ruim twee weken geleden was het echter weer raak. Ik kwam toevallig de tante van mijn vriendin tegen in de supermarkt. Omdat ik met Lynn liep te ploeteren en het bloedheet had maakte ik mijn jas los. Voor haar blijkbaar het teken om te vragen of ze goed zag dat ik zwanger was van mijn tweede. Wederom was ‘uhm nee’ mijn antwoord. Hierop begon de uitleg waarom ze dacht dat dit wel zo was. Ik had een wijd shirt aan, ze kon het niet zo goed zien enzovoorts. Vraag het dan dus niet was de regel toch? Wat is daarmee gebeurd, met die regel? Lees de rest van dit artikel »

Time flies…

when you’re having fun. Of gewoon omdat ik het stervensdruk heb. In het afgelopen jaar is het mij niet één keer gebeurd dat ik anderhalve week niets schreef op mijn blog. Niet dat ik niets te melden had hoor, in tegendeel juist. Maar het was zo hectisch en druk dat ik er simpelweg niet aan toe kwam. En voordat je er erg in hebt zijn er bijna twee weken voorbij. Wat ik dan allemaal heb gedaan in die afgelopen anderhalve week, daar moest ik zelf even hard over nadenken.

Ik had vooral op de dagen dat ik normaal gesproken tijd heb om te bloggen van alles te doen. Ik had een cursus op mijn werk over ondervoeding en overgewicht. Interessant. Vooral ook omdat beide in mijn werk voorkomen. Van obesitas tot ondergewicht. En natuurlijk de gemiddelde mens, waar ik gelukkig weer toe behoor. Ik heb ook veel gesport wat dus zijn vruchten afwerpt in gewicht en conditie. En mijn voeding gaat weer gedeeltelijk volgens de voedselzandloper. Dus ik eet weer lekker salades en havermout.

Ik ben de afgelopen twee weken ook druk geweest op mijn werk. Mijn slaapdiensten waren hectisch, mijn nachten kort. Thuis kon ik niet alle gemiste uren bijslapen waardoor ik sneller moe was. Want mij kleine dame groeit gestaag door en is alles behalve een stilzitter. Dus overdag lekker druk met boodschappen doen, rondjes wandelen en Lynn entertainen. Een baan op zich. Hier geniet ik overigens met volle teugen van. Er is niets leukers dan Lynn vragen ‘bal’ of ‘poes’ te zeggen om overtuigend ‘die’ of ‘dees’ te horen. Net zoals ze alles wat je zegt keurig kan aanwijzen. Neus, buik, oor, haar, tong. We houden elkaar dus lekker bezig de hele dag. Lees de rest van dit artikel »

%d bloggers liken dit: