Stop verhuftering

door Mirjaan

Ik lig wakker, wat met mijn chronische slaaptekort sinds de geboorte van de jongste best een prestatie is. Het gebeurt me zelden, dat ik de slaap niet kan vatten. Maar het blijft maar malen in mijn hoofd. ‘Hoe kan een land dusdanig verhufteren dat je mensen liever dood ziet dan ze opvang biedt?’

De tranen schieten in mijn ogen als ik de post van Eva Siebelink lees. In eerste instantie snap ik het niet. Is haar man met de noorderzon vertrokken? Maar zodra ik lees dat anderen haar liever rechtsomkeert zien maken valt het kwartje. Er staan ook foto’s bij, van een moeder die haar kind boven water houdt. Echt of niet? Het feit dat het een reëel beeld is raakt me. Het raakt me dusdanig dat de tranen over mijn wangen lopen. Ik moet er niet aan denken dat ik met Lynn, Milan en Her in hetzelfde schuitje zou zitten. Letterlijk en figuurlijk.

Het zet me aan het denken. Sinds wanneer hebben mensenlevens geen waarde meer? Sinds wanneer haalt men de schouders op als er vluchtelingen zijn omgekomen tijdens een boottocht of rit met een vrachtwagen? Sinds wanneer is de verhuftering in dit land zo groot dat mensen en kinderen in nood een last zijn? Ik begrijp het niet en weet niet of ik het wel wil begrijpen.

04a385570493dc0c5a06bdb381a4407e

Van huis uit krijgt een ieder normen en waarden mee. Ze zullen hier er daar verschillen maar je hebt een aantal basisprincipes. Je hebt respect voor een ander ongeacht geslacht, afkomst of religie. Behandel daarbij een ander zoals je zelf behandeld wenst te worden, Je houdt rekening met anderen en zal een ander in nood helpen. Kortom, je zorgt met elkaar en voor elkaar. Iets wat aan mij altijd duidelijk is meegeven.

Maar er lijkt geen ‘elkaar’ meer te zijn. Want in deze participatiesamenleving lijkt men enkel nog oog te hebben voor zichzelf. De eigen belangen verheven boven alles. Als jij het maar goed hebt. Het liefst heeft men ook nog overal een mening over, met name over zaken waarbij hen iets afgenomen zou worden. Zoals de vluchtelingenstroom die groter is dan ooit, maar die vooral heel lastig is omdat ze Nederland leeg komen plukken. Dat er waarschijnlijk dit jaar al 2300 mensen zijn overleden bij hun tocht ‘scheelt’ weer in de opvang.

Ik wordt daar hopeloos verdrietig en kwaad van tegelijk. Grenzen en prioriteiten lijken te vervagen. Men knokt zich een slag in de rondte om Zwarte Piet in leven te houden, maar mensen die echt vechten voor hun leven moeten maar omkeren naar hun thuisland waar ze vrezen voor hun levens. Waar is de realiteitszin? Ik ben het kwijt. Ik weet dat je appels niet met peren kunt vergelijken, maar mensen lijken voor de verkeerde doelen te knokken.

Hufters heb je altijd en overal. Maar ik laat het toch niet gebeuren dat in het land waar mijn kinderen opgroeien, mensenlevens minder belangrijk zijn dan het beschermen van je eigen hachje. Dat je alleen aan jezelf dient te denken en anderen onbelangrijk zijn. Ik ga mijn kinderen meegeven wat ik zelf ook mee kreeg. Wat je bezit deel je met wie je lief hebt en voor een mens in nood open je altijd de deur. Ik weiger mee te doen aan deze verhuftering! Want als ik ooit moet vluchten dan hoop ik toch met alles wat ik heb dat ik welkom ben in een land waar ik geen gevaar loop, dat er ergens iemand is die zegt ‘kom maar bij mij totdat jouw thuis weer veilig is’.