Lappenmand

door Mirjaan

Altijd vervelend, ziek zijn. Nu ben ik regelmatig verkouden, maar dat valt niet onder de noemer ziek zijn. Ziek zijn is koorts hebben, spugen of je dusdanig beroerd voelen dat je in je bed wilt blijven liggen. Twee weken na Milan’s geboorte had ik een keelontsteking. Nog nooit eerder gehad en geen idee hoe ik eraan kwam. Mijn hemel wat deed dat pijn, hoe kwam ik hier zo snel mogelijk vanaf? Ik vond keelontsteking altijd zo’n overdreven fenomeen. Nu ik het heb ervaren zal ik plechtig beloven dit nooit meer te vinden.

Ik weet echt niet wat pijnlijker is, een bevalling of een keelontsteking. Laat ik om te beginnen zeggen dat ik wat betreft pijn geen zeurkous ben. Ik kan best wat hebben. Die bevalling was pijnlijk en heftig, maar die keelontsteking… Tranen-over-de-wangen-lopen-pijn. Niet kunnen slikken, dus niet drinken en eten, maar wel een hongerige baby voeden. Het enige voordeel was dat ik in 4 dagen tijd 3,5 kilo kwijt was. Ook kon ik amper praten van de pijn.

Laat praten nu net één van mijn hobby’s zijn. Ik merkte toen pas hoe vaak en veel ik normaal gesproken praat. Om Lynn iets te vragen of zeggen. Om mijn katten in het gareel te houden. Om Milan te troosten of om gewoon lekker met mijn lief te praten. Na een kuur nam de pijn af, maar ruim een week was ik volledig uit het veld geslagen. Irritant vooral omdat ik zo afhankelijk was van mijn lief en omdat ik me niet goed voelde.sick

Nu was Lynn aan de beurt. Geen keelontsteking maar koorts. De arme stakker zei het steeds koud te hebben. Na haar middagslaapje, wat ik vreselijk koester, was ze verhit en had ze rode wangen. Temperaturen is echter een moeizaam ding bij Lynn. Ik voelde met mijn lippen haar voorhoofd, wat erg warm aanvoelde. Na een beker limo en een zakje K3 koekjes wilde ik toch die temperatuur even checken. Ze begon echter al te piepen toen ik erover begon. ‘Nee, ik wil niet dat je mijn temperatuur meet mama’.

Ik kon haar niet overtuigen met ‘maar de oorthermometer doet helemaal geen pijn’ en ‘het is zo gebeurd’. De minder sympathieke doch functionele of-of-methode moest eraan te pas komen. Lynn heeft een hekel aan de thermometer in de bil. Ik zei dat ik hoe dan ook haar temperatuur ging opnemen, dus de keuze was aan haar. Of de oorthermometer, of de thermometer in de bil. Lynn zei zonder twijfel ‘oorthermometer’. Na een simpele en pijnloze meting bleek ze koorts te hebben. Ze mocht uiteraard ook bij mijn beide oren de temperatuur opmeten en vond dat reuze interessant.

Na de koorts-constatering besloten we op de bank te ploffen. Dekbed uit haar ledikant, op de bank en Annie aan. Want als je ziekig bent, dan heb je bepaalde privileges. Zo mag je bepalen wat er op tv gekeken wordt. Je mag de gehele bank in beslag nemen met je dekbed. Ook mag je bepalen wat mama moet doen, in dit geval tegen haar aan geplakt Annie kijken. Eten ging niet van een leien dakje maar ook dat mag als je je niet lekker voelt. Als je niet lekker bent heb je automatisch ook recht op één extra Nijntjeaflevering na het eten.

Ik kan er vreselijk slecht tegen als mijn kleine meid ziek is. Ik kan moeilijk ‘nee’ zeggen en knuffel en kus haar nog veel vaker. Lynn wordt echter als ze ziek is zelf ook klef. Ze wil op schoot, tegen je aan zitten en knuffelen. Iets waar ik doorgaans dol op ben, maar Lynn wat minder. Nu ze niet lekker was, zocht ze het echter op. Lynn knapte gelukkig heel snel weer op en was een ruime dag later alweer koortsvrij. Heel fijn, al heb ik stiekem wel genoten van mijn knuffelkont.