Nachtouders

door Mirjaan

Je hebt er vast wel één gezien deze week. Zo’n volwassen persoon die er op het oog normaal uitziet, maar van dichtbij door de mand valt door de bleke huid en donkere kringen in het gezicht. Zo eentje waarvan je denkt, die voelt zich vast niet lekker. Waarvan je denkt, mijn hemel die heeft een slechte nacht gehad of moet wel de griep hebben…

Nou zo zie ik er dagelijks uit. Één tot twee keer per nacht wordt ik gewekt door de kleinste man in huis. Logisch, want hij is hongerig en wenst gevoed te worden. Dat ik er hierdoor uitzie als een geest interesseert hem natuurlijk niets. Ik zou een iets gezonder kleurtje geen overbodige luxe vinden. Als die zon nu eens wat vaker zou schijnen zou ik het wat beter kunnen verbergen.

De grootste dooddoener vind ik altijd dat mensen zeggen ‘Ja, je hebt er zelf voor gekozen’. Dat begrijp ik zelf ook nog wel maar dat betekent niet dat ik die nachten een feestje vind. Ik ben blij als Lynn rond 20.30 in bed ligt en slaapt. Dit duurt regelmatig wat langer waardoor mijn avond ook wat korter wordt. Als Lynn dan slaapt, dan gooit Milan roet in het eten. Hij wenst vaak in de avonden ieder uur gevoed te worden of weigert gewoon te gaan slapen. juni 2015 001

Vaak valt Milan rond 22.30 wel in slaap. Ik ben dan überhaupt blij dat ik nog even tijd heb voor mezelf. Even schrijven, lezen of tv kijken. Misschien moet ik wel meteen mijn bed in duiken, maar dan heb ik zo het gevoel niet geleefd te hebben en ik alleen bezig ben geweest met voeden en luiers verschonen. Ik ga zelf dan rond 00.00 mijn bed in, klets nog wat met of tegen mijn lief(hij valt van mijn geklets ook lekker in slaap) en ga ook slapen.

Milan begint dan rond een uur of 3.00 te huilen. Ik moet regelmatig hard nadenken als ik er wakker van word. Ik bedenk dan iets in de trant van: O ja, ik ben degene met de borsten en dus de voeding. Je kan zeggen, de man mag ook een flesje afgekolfde melk geven. Maar gezien het feit ik dan zou moeten kolven omdat ik anders een hevig verharde voorgevel heb schiet ik en dus mijn lief daar niets mee op.

Ik slof dus op de tast naar Milan’s kamer. Hij ligt toch al zeker sinds een week of vier in zijn mooie grote wieg. Ik pluk hem uit zijn wieg en plof in de stoel die in zijn kamer staat. Het voeden zelf duurt een kwartiertje waarbij ik ernstig mijn best doe om niet in slaap te vallen. Milan drinkt goed en makkelijk dus dat is prettig. Ik moet eerlijk bekennen dat het absoluut iets heeft, ’s nachts uit het raam kijken met een hevig drinkende baby aan de borst. Als hij bijna in slaap gevallen is leg ik hem weer terug, hopend dat hij meteen in slaap valt. Dit lukt vaak wel. Ik schuifel weer terug naar bed en hoop dat Milan mij nog een uur of 3 gunt.

Meestal wordt de kleine man tussen 6.00 en 7.00 wakker. Nu schijnt dit een normale tijd te zijn voor kinderen, maar in mijn ogen is het gewoon nog nacht. Alles voor 7.00 (eigenlijk 8.00) is wat mij betreft nog te vroeg. Ik voed hem dan liggend in bed en wacht totdat mijn grote dame wakker wordt. En dan begint de dag. Ik hoop dat Milan snel door zal gaan slapen, Lynn deed hier een jaar of anderhalf over, dus de vooruitzichten zijn niet best. Maar misschien heeft hij het sneller in gaten. Tot die tijd beschouw ik mijzelf als een trotse maar soms wat vermoeide nachtouder.