Spuug en nog meer vuiligheid 

door Mirjaan

Spuug, je hebt het in allerlei soorten maar ik heb momenteel vooral van doen met de melkvariant. Want Milan drinkt uiteraard melk, en dus spuugt hij dit ook weer uit als het hem uit komt. Vooral dat laatste gebeurt dagelijks. 

Alsof er een wet der spuug bestaat, spuugt hij ook altijd als ik net geen doekje over mijn schouder heb hangen. Nu is mijn favoriete kledingkleur zwart, wat met twee kleine kinderen dan weer niet echt praktisch is. Wel voor het afkledende effect natuurlijk, maar niet voor alles wat met brood, koekjes en melk te maken heeft. Witte spuugplekken en plakkerige koek- en broodresten zijn dus dagelijkse kost. Want net als iedere tweeënhalfjarige houdt Lynn het meest van alles dat plakt. 

Pindakaas, jam, chocoladepasta en honing zijn de meest gegeten broodbeleggen in huis. Kortom, succesverzekerd als het gaat om vieze plekken. Lynn geeft het liefst knuffels en kusjes als ze net een danoontje gegeten heeft. Alles onder die zoete witte smurrie na zo’n liefdesuiting. En morsen met drinken doet ze het liefst met yogidrink. 

De Swaddles, mijn favoriete hydrofieldoeken met leuke prints.

Ik probeer het altijd te voorkomen uiteraard, die vieze plekken. Zo houd ik Milan na het voeden altijd rechtop en wacht geduldig op een boer. Die gaat eigenlijk altijd goed, maar soms komt er wat mee aan melk. Ik vraag me überhaupt af of hij niets breekt tijdens het laten van zo’n boer want jemig wat een kracht en geluid zit daarin. Na een langere voeding pak ik er altijd een doek bij. Dan lijkt het risico het grootst, de buik is het volst. 

Dit is echter niet altijd zo. Zo dronk hij laatst maar kort en spuugde, alsof hij erop mikte, recht mijn decolleté in. Nu al gevoel voor humor de jongeman. Het spuug is tot daaraantoe, dat hebt je zo weggeveegd. Die lucht daarentegen is minder aangenaam. Gister raakte hij mijn haren, lekker van die samengepakte plukken haar de rest van de dag, want douchen had ik natuurlijk al gedaan. 

Spuugdoekjes en hydrofiele luiers wassen is mijn nieuwste hobby en dagtaak. Voor Lynn gebruiken we het liefst de vochtige doekjes of snoetenpoetsers, die zijn praktischer met plakkerige plekken. Ze wil tegenwoordig ook alles ‘zelluf’ doen, wat met een natte doek beter gaat. Niet echt milieuvriendelijk maar wel heel doeltreffend. Voor Milan gebruiken we wel de wasbare varianten die minstens één was per dag opleveren.

Een typisch geval van ‘het hoort erbij he!’ al die vlekken en vuiligheid. Met een beetje mazzel zijn we er met een paar jaar vanaf. Met een beetje pech duurt het nog een jaar of 18, als ze mijn genen mee hebben gekregen. Iets tussen mijn fijne motoriek en coördinatie is niet helemaal lekker afgestemd dus als mijn kids die gave ook hebben dan gaat de wasmachine nog vele jaren op volle toeren draaien :).