Nekkenbrekers en andere speelgoedproblematiek

door Mirjaan

In ieder gezin met kinderen liggen ze op de loer, de nekkenbrekers. Het speelgoed dat, ondanks het dagelijkse opruimwerk, rondgeslingerd door het huis verspreid ligt. Dat ons huis met de komst van Lynn in een speelgoedwalhalla veranderde was even slikken. Net als het feit dat opruimen een kansloze missie lijkt te zijn. Ruim je één stuk speelgoed op, komen er twee tevoorschijn. Ik heb daarnaast een gave om speelgoed op te willen ruimen waar Lynn dan net mee wilde gaan spelen. Of zij heeft de gave te willen spelen met het speelgoed dat ik dreig op te gaan ruimen.

Dat speelgoed dat is een blijvend en groeiend probleem in ons huis. Want dat het rondslingert is een probleem, maar dat er steeds meer speelgoed bij komt is een nog groter probleem gezien ons huis niet meegroeit met de toename van de hoeveelheid speelgoed. Mijn lief heeft laatst een goede poging gedaan de hoeveelheid in huis in te perken. Met de komst van Milan verhuisde Lynn enkele weken geleden naar haar nieuwe roze, met de nadruk op roze, kamer. Met deze verschuiving ging mijn lief met de bezem door het speelgoed. Een aantal boxen gevuld met knuffels en ander speelgoed waar Lynn nauwelijks mee speelt werden afgevoerd. Weliswaar naar de box beneden, maar het is een begin.

Het voordeel van de nieuwe kamer is de grootte ervan. We hadden een hoop spullen in de woonkamer staan. Boxen speelgoed, het keukentje, een tafeltje met stoeltjes, een tekenbord en ga zo maar door. Nu staat alleen het tekenbord er nog en is de rest verkast naar de nieuwe kamer van Lynn. Heerlijk, minder rotzooi in de woonkamer, althans dat dacht ik. Want ze sleept met hetzelfde gemak de gehele keuken vanuit haar kamer terug naar de woonkamer. Net als de loopfiets, pop en het poppenbed.

clean-house-wasted-coaster

Wel is het handig als je kamers in kunt lopen zonder je nek te breken 🙂


De eerste week was de kamer van Lynn overzichtelijk en opgeruimd. Een stellingkast met speelgoed erin opgeborgen. Nette mandjes met verschillende soorten speelgoed. Speldjes bij de speldjes, babykleertjes bij de babykleertjes. Haar keukentje naast de kast en een houten tafeltje met stoeltjes om aan te zitten. Een roze box met alle spulletjes voor de keuken en andere prullaria, de loopfiets en de buggy. Netjes en keurig, niets meer aan doen. Waar ik echter geen rekening mee had gehouden was de hoeveelheid speelgoed die Lynn zou krijgen met de geboorte van haar broertje.

Want de eerste weken kreeg Lynn van vrijwel iedereen die op kraamvisite kwam, ook een cadeau. Van ons kreeg ze trouwens na de eerste week ook een cadeau. Ze hielp zo goed met het verzorgen van Milan dat ze een dokterssetje cadeau kreeg. Thermometer, stethoscoop, potjes met zalf en pillen, alles zit erin. Mevrouw onderzoekt een ieder die binnenkomt waarbij vooral opa en oma de pineut zijn. Ze moeten op de bank gaan liggen voor een uitgebreid consult. Ze begint standaard met de vraag: ‘Wat is er aan de hand?’. Geweldig hoe die fantasie dan werkt. Ze meet de temperatuur en geeft vaak een spuit waarmee alles opgelost is.

Lynn's kleine rommelwereld!

Lynn’s kleine rommelwereld!

Lynn komt niets te kort als het gaat om speelgoed. Ze heeft zoveel dat ze soms het overzicht kwijt lijkt te zijn en met alles tegelijk speelt. Het resultaat zie je hierboven. Alles door elkaar, op elkaar, kortom één puinhoop. Maar opruimen van zo’n onoverzichtelijke hoop speelgoed is lastige voor mijn 2,5 jarige. Ze kan los rondslingerend speelgoed goed opruimen, maar sorteren en opbergen is lastig. Ze mikt dan alles in de dichtstbijzijnde bak en gaat verder met spelen. Tot mijn ergernis want die bakken worden voller en ze vindt er niets meer in terug.

Zo eens in de zoveel tijd, want dagelijks is geen beginnen aan, ga ik grondig door al het speelgoed heen. Puin ruimen en wegmikken van dingen die ze toch niet nodig heeft. Oneindig veel doekjes, papiertjes, bonnetjes van de AH of kaartjes van kleding. Lynn weigert zaken weg te gooien. Ik doe dit dus ook als ze er niet is. Dan kan ik met een gerust hart dingen weggooien zonder een discussie te krijgen over waarom dit kaartje/bonnetje/papiertje toch echt bewaard dient te worden. Ik ben bang dat ik dit de komende 18 jaar nog mag doen en kan mij nu de ergernis van mijn ouders voorstellen. Die altijd riepen: ‘je kan amper lopen in je kamer’ waarbij ik dan mijn schouders ophaalde. Nu zullen Lynn en Milan hun schouders gaan ophalen en ik af en toe dreigen alles wat op de grond ligt direct weg te gooien. Verheug me nu al op het stampvoetende opruimen wat ze dan zullen gaan doen 🙂