Gelukkig weet je wat het wordt!

door Mirjaan

Het geslacht van de baby is doorgaans een hot item als je zwanger bent. Men vroeg toen ik nog in een pril stadium zat of we ‘het’ wilden weten. En toen ik eenmaal de 20 weken gepasseerd was werd vooral gevraagd of we wisten wat het zou worden. Hoe vaak de vraag ‘En wat wordt het?’ voorbij is gekomen durf ik niet te zeggen, maar wel echt heeeel vaak. Dat geslacht is echt een ‘dingetje’ geworden. En zowel bij Lynn als bij Milan wisten we het niet. Een gesprekje gaat dan ongeveer zo:

Ik:          Hoi

GP         (gesprekspartner): Hé, zwanger hoorde/zie ik?

Ik:          Ja zwanger.

GP:        En, weten jullie wat het wordt?/Willen jullie weten wat het wordt?

Ik:          Nee, dat wisten we bij Lynn ook niet, blijft het mooi een verrassing.

GP:        O………. (bijna ongemakkelijke stilte) nou dat hoor je ook niet vaak he?

Ik:          Nee?

GP:       Nee want iedereen weet toch wat het wordt. Is ook handig met kopen van kleding en inrichten van de kamer enz.

Ik:         O, nou Lynn had een gele kamer en voor deze baby hebben we een grijze kamer.

GP:       Ja…..(weer zo’n stilte) dat kan natuurlijk ook. Maar ben je dan niet nieuwsgierig? Ik zou het niet kunnen hoor. En Lynn dan? Dat is voor haar toch goed om te weten?

Ik:          Natuurlijk ben ik nieuwsgierig, maar ik vind het vooral interessant dat de baby gezond is. Tegenwoordig is alles altijd bekend en te achterhalen. Wat in mijn groeit is dus een verrassing, het heeft zelfs wel iets magisch.

GP:       (Kijkt met totale verbijstering, alsof ik zojuist beweerde dat ik een goede zangeres ben of zei dat er wel degelijk ruimtewezens bestaan). Ja, heel bijzonder ja.

Ik:           Met de baby zelf is overigens alles goed hoor. Nou leuk je gezien te hebben.

GP:        Ja, dat is natuurlijk het belangrijkste hè. Nou we horen het wel als de baby er is.

Ik heb bovenstaand gesprek wekelijks gevoerd tijdens mijn zwangerschap van Milan. Mensen totaal gefocust op het geslacht. Een logischer item lijkt mij de gezondheid van de baby, want dat alles goed gaat is zeker niet vanzelfsprekend. Maar dat geslacht, dat is belangrijk om te weten. Misschien ligt het aan mijn dwarsigheid, maar ik vond het juist leuk om het niet te weten. De verrassing was des te groter bij zowel Lynn als Milan. En het maakte mij oprecht helemaal niets uit. Je hebt mensen met een voorkeur, ik had dat helemaal niet. Mijn lief ook niet.front

Ik begrijp de mensen die het wel willen weten best hoor. Het is leuk om te weten wat er in je buik groeit, je kunt helemaal los met shoppen en de kinderkamer, en je eventuele al aanwezige kinderen kunnen eraan wennen. Lynn riep steevast, ‘nee niet broertje niet, wel zusje’, wat ons hier en daar nog enige zorgen baarde. Want wat als het dus wel een broertje zou zijn, en geen zusje? Maar toen Milan er eenmaal was, was zij net zo verliefd als wij en is ze een trotse grote zus.

Je hebt tegenwoordig ook allemaal leuke foefjes en attributen om kenbaar te maken wat het geslacht is. Gender reveal cakes, flessen waar een bepaalde kleur confetti uitkomt, een ballon-act of gewoon een briefje in een envelop van de echoscopist die je met familie kunt openen. Allemaal hartstikke leuk. Het niet weten had echter ook leuke en praktische kanten. Zo kon ik mij met namen verspreken (wat overigens niet gebeurd is) want we wisten uiteindelijk toch niet wat het zou worden.

Ik ben er nu vanaf, van de zwangerschapsmededelingen en al wat erbij hoort. Niet meer weten wat het wordt, geen Facebookposts met babymededelingen meer. Met een beetje mazzel wordt de meest spannende post ooit een trouwpost, maar dan moet mijn lief daar wel nog enige actie in ondernemen. Maar tot mijn verbazing werd ik er van de week weer mee geconfronteerd. Ik ben uiteraard niet zwanger maar er waren twee dames, los van elkaar, die dit wel dachten.

Ik kocht namelijk voor Milan een leuk donkerblauw broekje in een kinderkledingwinkel in Haarlem. Zegt de dame bij het afrekenen, ik had voor Lynn ook vestje, ‘Wat leuk nu een jongen, wanneer komt hij?’. Ik zei dat hij zo’n 4 weken geleden was geboren waarop zij van kleur verschoot en we het daarbij lieten. Diezelfde dag zei echter de mevrouw achter de Hema-kassa ‘Gelukkig weet je wat het wordt’, toen ik kleine donkerblauwe t-shirts kocht. Ik wilde er iets van zeggen, maar bedacht me dat ik me er alleen kwaad om zou maken en zij het met de beste bedoelingen zei. Maar sjonge jonge denk toch eens na als je dat soort dingen zegt.

Ik mag over een kleine anderhalve week weer sporten dus dan zal het overblijfsel buik weer langzaamaan verdwijnen en niemand het meer zeggen of vragen. Degene die dat wel doet… die speelt met zijn voortanden 😉