Boeken van de bieb

door Mirjaan

De bibliotheek bezoek ik regelmatig sinds Lynn boeken leuk vindt. Ik ben eigenlijk altijd al gek geweest van de bibliotheek, simpelweg omdat ik gek ben op boeken en vooral als er wanden en kasten vol van zijn. Dan ben je bij de bieb natuurlijk aan het goede adres. Ik had vroeger zelf ook een lidmaatschap. Maar toen ik op mijzelf ging wonen, bijna tien jaar geleden, verhuisde ik van woonplaats en nam ik geen nieuw abonnement. Dit was overigens nog in het tijdperk dat je informatie voor werkstukken en spreekbeurten alleen in boeken bij de bieb kon vinden. Internet was er, toen ik op basisschool zat, nog niet. Op de middelbare school begon dat pas echt.

Dat ik nooit een abonnement heb genomen toen ik naar Haarlem verhuisde had tal van redenen. Ik ging studeren dus had geen tijd om ‘ontspannen’ boeken te lezen. Of dit nu met studeren te maken had of juist met het studieontwijkende stapgedrag weet ik niet precies meer. Alle boeken die ik nodig had voor mijn studie hadden ze niet bij de bibliotheek dus daar hoefde ik het niet voor te doen. En natuurlijk kostenbesparende redenen om goed rond te kunnen komen van mijn studiefinanciering en mijn bijbaan. Ik zie net dat een lidmaatschap voor een jaar €37,- kost, dus ook weer niet de grootste kostenpost.

Maar voor Lynn is de bieb gratis totdat ze 18 wordt. En zolang ik er invloed op kan uitoefenen, zal ik dat zeker doen. Lezen is leuk en opvoedkundig buitengewoon verantwoord. Lynn vindt uiteraard Nijntje erg leuk. Maar ze is ook dol op de boekjes met dieren en voorwerpen waar stukjes vacht of rubber in zitten zodat ze het ook kan voelen. Als we vragen de poes of hond aan te wijzen kan ze dat prima. Ze wrijft dan ook altijd hevig over het stukje stof dat op de poes of hond zit. Lekker zacht. Maar de biebboeken moeten natuurlijk na drie weken ook weer terug. En dat is altijd even stressen.

Het onvindbare boek.

Want waar liggen ze allemaal ook alweer? We hebben een ‘soort van’ vaste plek voor de boekjes. In de kast waar de televisie op staat en de dvd’s in liggen, ligt ook een plankje met de biebboeken. Makkelijk te zien vanaf de bank en voor Lynn liggen ze voor het grijpen. Ook om in de gaten te houden dat ze de boekjes niet helemaal uit elkaar trekt of de kaft dubbelklapt en er met haar inmiddels aardige gewicht op gaat staan. Want naast boeken bekijken is erop staan en eraan trekken ook zeer aantrekkelijk. Als de boeken terug moeten naar de bieb vind ik ze makkelijk terug in de kast.

Het ging al een hele tijd goed, tot een week geleden. Ik heb een Bieb-app. Heel handig voor mijn drukke en warrige geest. Deze app waarschuwt mij drie dagen voordat de boeken terug moeten zijn. En vanaf dat moment elke dag opnieuw. Naast waarschuwen kan ik in deze app ook de openingstijden bekijken van de bieb. Die vergeet ik namelijk ook altijd. Zo stond ik gister nog voor een dichte bieb. Je moet zo’n app natuurlijk wel gebruiken als je hem hebt. Je kan ook twee keer de boeken die je hebt geleend verlengen in deze app. Ideaal dus.

Ik kreeg afgelopen week de melding dat er boeken terug moesten, dus ik raapte ze braaf bij elkaar. Ik bleek echter één boek te missen. Het nijntje plaatjesboek. Ik heb werkelijk het hele huis overhoop gehaald maar kon het niet vinden. Nu was ik een tikkeltje gestrest dat ik hem niet kon vinden, wat dan weer niet helpt bij het rustig zoeken naar het boek. Het moment dat ik het moest zoeken was ik natuurlijk vergeten welke kleur het had. Ik kon me alleen nog heugen dat het vrij groot was en ik het ‘om het niet kwijt te raken’ apart had gelegd. Maar waar, ik heb geen idee.

Ik dus naar de bieb om op te biechten dat ik het kwijt was. Vraagt die mevrouw heel rustig of ik denk dat ik het nog kan vinden. Ik neem biebboeken nooit mee buiten huis om te voorkomen dat ze kwijt raken. Het heeft het huis nooit verlaten dus terugvinden moet lukken. Heeft de mevrouw van de bibliotheek het boek gewoon nog een keer verlengd. Ik dacht een preek te krijgen, is ze extreem vriendelijk en dacht ze mee. Een meevaller. Nu dus de komende 18 dagen op zoek naar ‘het nijntje plaatjesboek’. Mission Impossible is er niets bij, maar ik ga ervoor. Het blijft er toch bij horen dat die biebboeken altijd kwijtraken of verdwijnen en hopelijk dus weer gevonden worden.