Mirjana's Writings

dagelijkse hectiek door de ogen van een vrouw, moeder & social worker.

Ik ben BOOS!

Mooi verwoord. Schreeuwen, zeuren en klagen. Je komt er geen stap verder mee!

0tessa0

In onze wijk komt een opvang voor vluchtelingen. Deze week was er een informatiebijeenkomst voor de buurt. En nu ben ik boos. Omdat er een opvang komt in mijn buurt, mijn achtertuin? NEE! Ik denk namelijk dat ook mijn buurt, mijn stad een steentje bij kan en moet dragen bij de problemen die op dit moment in de wereld spelen.

Nee, ik ben boos op mijn medewijkbewoners. De schreeuwers die menen de wijk te moeten representeren op bijeenkomsten en in de krant. Mensen die zeuren over achteruitgang van de wijk, maar waarvan een aantal bijvoorbeeld wel zelf veel te hard rijdt in onze straat en zwerfafval in onze plantsoentjes dumpt. Mensen die zeggen dat hun ouders in het verzorgingstehuis geen zorg krijgen. Die het logisch vinden dat vluchtelingen dat dan al helemaal niet krijgen. Mij ontgaat die logica. Waarom hebben ouderen in een verzorgingstehuis meer recht op een menswaardig bestaan…

View original post 485 woorden meer

Stop verhuftering

Ik lig wakker, wat met mijn chronische slaaptekort sinds de geboorte van de jongste best een prestatie is. Het gebeurt me zelden, dat ik de slaap niet kan vatten. Maar het blijft maar malen in mijn hoofd. ‘Hoe kan een land dusdanig verhufteren dat je mensen liever dood ziet dan ze opvang biedt?’

De tranen schieten in mijn ogen als ik de post van Eva Siebelink lees. In eerste instantie snap ik het niet. Is haar man met de noorderzon vertrokken? Maar zodra ik lees dat anderen haar liever rechtsomkeert zien maken valt het kwartje. Er staan ook foto’s bij, van een moeder die haar kind boven water houdt. Echt of niet? Het feit dat het een reëel beeld is raakt me. Het raakt me dusdanig dat de tranen over mijn wangen lopen. Ik moet er niet aan denken dat ik met Lynn, Milan en Her in hetzelfde schuitje zou zitten. Letterlijk en figuurlijk.

Het zet me aan het denken. Sinds wanneer hebben mensenlevens geen waarde meer? Sinds wanneer haalt men de schouders op als er vluchtelingen zijn omgekomen tijdens een boottocht of rit met een vrachtwagen? Sinds wanneer is de verhuftering in dit land zo groot dat mensen en kinderen in nood een last zijn? Ik begrijp het niet en weet niet of ik het wel wil begrijpen. Lees de rest van dit artikel »

De plaskaart (DIY)

Je hebt vele varianten van kaarten waarmee ik bekend ben. De gele en rode kaart, de bus of treinkaart, de strippenkaart, de OV-chipkaart, de tegoedkaart, de bonuskaart, de menukaart, de bingokaart en klantenkaart. Waar ik nog niet bekend was, was de plaskaart. Logisch, want de laatste keer dat ik er zelf mee te maken heb gehad is een jaar of 27 geleden. En of hij toen ook die naam had kan ik mij echt niet meer herinneren.

De plaskaart is al dan niet zelfgemaakt en heeft een X aantal vakjes. Ik maakte er zelf eentje voor Lynn. Iedere keer als Lynn een plas op het toilet of potje doet, mag ze een sticker plakken in één van de vakjes. Een volle plaskaart is bij ons een klein kadootje waard. Lynn zag overigens niet het nut van de oplopende cijfers dus na 1,2 en 3 plakte ze op 10. Maar dat telt natuurlijk niet. Alle vakjes moesten vol geplakt zijn.

Ik begon hoopvol met 10 vakjes. Het duurde een flinke periode voordat ze hem vol had. Ook omdat wij er niet de nadruk op legden. Maar afgelopen week begon ze hem te snappen. Ze vertelde trots met de juf een dikke vette plas gedaan te hebben op de wc bij de peuterspeelzaal. Van 0 naar 3 plassen op één dag op de wc, toen ging het hard met de kaart. Eindresultaat was een volle kaart en dus een kadootje.

Lees de rest van dit artikel »

Lappenmand

Altijd vervelend, ziek zijn. Nu ben ik regelmatig verkouden, maar dat valt niet onder de noemer ziek zijn. Ziek zijn is koorts hebben, spugen of je dusdanig beroerd voelen dat je in je bed wilt blijven liggen. Twee weken na Milan’s geboorte had ik een keelontsteking. Nog nooit eerder gehad en geen idee hoe ik eraan kwam. Mijn hemel wat deed dat pijn, hoe kwam ik hier zo snel mogelijk vanaf? Ik vond keelontsteking altijd zo’n overdreven fenomeen. Nu ik het heb ervaren zal ik plechtig beloven dit nooit meer te vinden.

Ik weet echt niet wat pijnlijker is, een bevalling of een keelontsteking. Laat ik om te beginnen zeggen dat ik wat betreft pijn geen zeurkous ben. Ik kan best wat hebben. Die bevalling was pijnlijk en heftig, maar die keelontsteking… Tranen-over-de-wangen-lopen-pijn. Niet kunnen slikken, dus niet drinken en eten, maar wel een hongerige baby voeden. Het enige voordeel was dat ik in 4 dagen tijd 3,5 kilo kwijt was. Ook kon ik amper praten van de pijn.

Laat praten nu net één van mijn hobby’s zijn. Ik merkte toen pas hoe vaak en veel ik normaal gesproken praat. Om Lynn iets te vragen of zeggen. Om mijn katten in het gareel te houden. Om Milan te troosten of om gewoon lekker met mijn lief te praten. Na een kuur nam de pijn af, maar ruim een week was ik volledig uit het veld geslagen. Irritant vooral omdat ik zo afhankelijk was van mijn lief en omdat ik me niet goed voelde.sick Lees de rest van dit artikel »

Nachtouders

Je hebt er vast wel één gezien deze week. Zo’n volwassen persoon die er op het oog normaal uitziet, maar van dichtbij door de mand valt door de bleke huid en donkere kringen in het gezicht. Zo eentje waarvan je denkt, die voelt zich vast niet lekker. Waarvan je denkt, mijn hemel die heeft een slechte nacht gehad of moet wel de griep hebben…

Nou zo zie ik er dagelijks uit. Één tot twee keer per nacht wordt ik gewekt door de kleinste man in huis. Logisch, want hij is hongerig en wenst gevoed te worden. Dat ik er hierdoor uitzie als een geest interesseert hem natuurlijk niets. Ik zou een iets gezonder kleurtje geen overbodige luxe vinden. Als die zon nu eens wat vaker zou schijnen zou ik het wat beter kunnen verbergen.

De grootste dooddoener vind ik altijd dat mensen zeggen ‘Ja, je hebt er zelf voor gekozen’. Dat begrijp ik zelf ook nog wel maar dat betekent niet dat ik die nachten een feestje vind. Ik ben blij als Lynn rond 20.30 in bed ligt en slaapt. Dit duurt regelmatig wat langer waardoor mijn avond ook wat korter wordt. Als Lynn dan slaapt, dan gooit Milan roet in het eten. Hij wenst vaak in de avonden ieder uur gevoed te worden of weigert gewoon te gaan slapen. juni 2015 001 Lees de rest van dit artikel »

Postorderbedrijf

Verzamelwoede, iedereen heeft wel iets wat hij of zij graag bewaart of moeilijk weg kan gooien. Dit is een normaal gegeven. Als je, doordat je dingen niet weg kunt gooien je huis niet in kan of verzamelt tot aan plafonds dan wordt het zorgelijk. Maar een box, eentje waar je toch bijna nooit komt, is ideaal om je verzamelwoede in stand te kunnen houden.

Ik gooi zelf niet makkelijk zaken weg. Ja poepluiers en ander afval mik ik met liefde in de vuilnisbak, maar met schoenen, kleding en tassen gaat mij een stuk minder goed af. Vriendlief daarentegen dreigt eens in de zoveel tijd mijn kleding door te lopen als ik het zelf niet doe. Een vrij angstaanjagende gedachte gezien het feit ik normaal gesproken nachtdiensten draai en hij dus tijd zat heeft om dit ook daadwerkelijk te doen.

Eens per, laten we zeggen half jaar, loop ik dus mijn kast door. Alles wat ik niet draag of niet meer pas gaat in een grote zak. Het probleem was vooral dat ik die zak dan niet weg gooide, of naar een textielcontainer bracht, maar in de box neerzette. Resultaat, een box met heel veel vuilniszakken gevuld met kleding en schoenen.

De werkwijze van mijn brein!

De werkwijze van mijn brein!

Lees de rest van dit artikel »

Spuug en nog meer vuiligheid 

Spuug, je hebt het in allerlei soorten maar ik heb momenteel vooral van doen met de melkvariant. Want Milan drinkt uiteraard melk, en dus spuugt hij dit ook weer uit als het hem uit komt. Vooral dat laatste gebeurt dagelijks. 

Alsof er een wet der spuug bestaat, spuugt hij ook altijd als ik net geen doekje over mijn schouder heb hangen. Nu is mijn favoriete kledingkleur zwart, wat met twee kleine kinderen dan weer niet echt praktisch is. Wel voor het afkledende effect natuurlijk, maar niet voor alles wat met brood, koekjes en melk te maken heeft. Witte spuugplekken en plakkerige koek- en broodresten zijn dus dagelijkse kost. Want net als iedere tweeënhalfjarige houdt Lynn het meest van alles dat plakt. 

Pindakaas, jam, chocoladepasta en honing zijn de meest gegeten broodbeleggen in huis. Kortom, succesverzekerd als het gaat om vieze plekken. Lynn geeft het liefst knuffels en kusjes als ze net een danoontje gegeten heeft. Alles onder die zoete witte smurrie na zo’n liefdesuiting. En morsen met drinken doet ze het liefst met yogidrink. 

De Swaddles, mijn favoriete hydrofieldoeken met leuke prints.

Ik probeer het altijd te voorkomen uiteraard, die vieze plekken. Zo houd ik Milan na het voeden altijd rechtop en wacht geduldig op een boer. Die gaat eigenlijk altijd goed, maar soms komt er wat mee aan melk. Ik vraag me überhaupt af of hij niets breekt tijdens het laten van zo’n boer want jemig wat een kracht en geluid zit daarin. Na een langere voeding pak ik er altijd een doek bij. Dan lijkt het risico het grootst, de buik is het volst. 

Dit is echter niet altijd zo. Zo dronk hij laatst maar kort en spuugde, alsof hij erop mikte, recht mijn decolleté in. Nu al gevoel voor humor de jongeman. Het spuug is tot daaraantoe, dat hebt je zo weggeveegd. Die lucht daarentegen is minder aangenaam. Gister raakte hij mijn haren, lekker van die samengepakte plukken haar de rest van de dag, want douchen had ik natuurlijk al gedaan. 

Spuugdoekjes en hydrofiele luiers wassen is mijn nieuwste hobby en dagtaak. Voor Lynn gebruiken we het liefst de vochtige doekjes of snoetenpoetsers, die zijn praktischer met plakkerige plekken. Ze wil tegenwoordig ook alles ‘zelluf’ doen, wat met een natte doek beter gaat. Niet echt milieuvriendelijk maar wel heel doeltreffend. Voor Milan gebruiken we wel de wasbare varianten die minstens één was per dag opleveren.

Een typisch geval van ‘het hoort erbij he!’ al die vlekken en vuiligheid. Met een beetje mazzel zijn we er met een paar jaar vanaf. Met een beetje pech duurt het nog een jaar of 18, als ze mijn genen mee hebben gekregen. Iets tussen mijn fijne motoriek en coördinatie is niet helemaal lekker afgestemd dus als mijn kids die gave ook hebben dan gaat de wasmachine nog vele jaren op volle toeren draaien :). 

Borstvoeding

Mooie woorden over de normaalste zaak van de wereld.

Finkelstein & sons

Is niet iets magisch. Iets bijzonders. Iets privé.
Niet een geënsceneerd droombeeld waar aan jij niet kan voldoen.
Niet bedoeld om anderen naar te laten kijken noch om hun ogen af te wenden.
Het is zo ordinair als de boterham met kaas waarvan je een hap neemt
terwijl je met me praat en je tijdlijn op twitter doorscrollt.
Het is zo twaalf in een dozijn als de kruimels die op je schoot vallen
of de kring die je achterlaat op mijn keukentafel
als je te gulzig van een slok van je koffie hebt genomen.
Het is zo liefdevol als hem wiegend in slaap zingen
of haar te bedelven met je kussen.
Het troost zoals geen kusje-erop of een aai over de bol kan doen.
Noem het troostvoer als je wilt.
Ik noem het de normaalste zaak van de wereld.
xoxo – Irene

Geinspireerd door de heisa over de foto van Doutzen Kroes, de

View original post 29 woorden meer

Nekkenbrekers en andere speelgoedproblematiek

In ieder gezin met kinderen liggen ze op de loer, de nekkenbrekers. Het speelgoed dat, ondanks het dagelijkse opruimwerk, rondgeslingerd door het huis verspreid ligt. Dat ons huis met de komst van Lynn in een speelgoedwalhalla veranderde was even slikken. Net als het feit dat opruimen een kansloze missie lijkt te zijn. Ruim je één stuk speelgoed op, komen er twee tevoorschijn. Ik heb daarnaast een gave om speelgoed op te willen ruimen waar Lynn dan net mee wilde gaan spelen. Of zij heeft de gave te willen spelen met het speelgoed dat ik dreig op te gaan ruimen.

Dat speelgoed dat is een blijvend en groeiend probleem in ons huis. Want dat het rondslingert is een probleem, maar dat er steeds meer speelgoed bij komt is een nog groter probleem gezien ons huis niet meegroeit met de toename van de hoeveelheid speelgoed. Mijn lief heeft laatst een goede poging gedaan de hoeveelheid in huis in te perken. Met de komst van Milan verhuisde Lynn enkele weken geleden naar haar nieuwe roze, met de nadruk op roze, kamer. Met deze verschuiving ging mijn lief met de bezem door het speelgoed. Een aantal boxen gevuld met knuffels en ander speelgoed waar Lynn nauwelijks mee speelt werden afgevoerd. Weliswaar naar de box beneden, maar het is een begin.

Het voordeel van de nieuwe kamer is de grootte ervan. We hadden een hoop spullen in de woonkamer staan. Boxen speelgoed, het keukentje, een tafeltje met stoeltjes, een tekenbord en ga zo maar door. Nu staat alleen het tekenbord er nog en is de rest verkast naar de nieuwe kamer van Lynn. Heerlijk, minder rotzooi in de woonkamer, althans dat dacht ik. Want ze sleept met hetzelfde gemak de gehele keuken vanuit haar kamer terug naar de woonkamer. Net als de loopfiets, pop en het poppenbed.

clean-house-wasted-coaster

Wel is het handig als je kamers in kunt lopen zonder je nek te breken 🙂

Lees de rest van dit artikel »

Toewijzen babynamen

Op nieuwspaal was van de week te lezen dat de overheid babynamen gaat toewijzen aan duizenden baby’s om te voorkomen dat Oudhollandse namen verdwijnen. De ouders zullen per brief op de hoogte gebracht worden. Dit is natuurlijk hilarisch. Ik zie het al helemaal voor me dat die brief bij ons in de bus zou liggen. Beste ouders, bij deze heeft de overheid besloten uw zoon de naam Lammert te geven. Hij is op dit moment één van de drie Lammert’s die ons land nog telt. Wij wensen u en Lammert een fijn leven toe. Met vriendelijke groet, de Rijksoverheid.

Ik heb vreselijk gelachen om deze post, en nog harder om de mensen die erop reageerden alsof het een serieus bericht was. Die dan zeggen toch zeker zelf wel te bepalen welke naam hun ongeboren kind zal krijgen. Ha, volgens mij heb je dan als schrijver van dit stuk je doel bereikt. Dat er daadwerkelijk mensen zijn die denken dat ze straks een brief op de mat hebben liggen met een Oudhollandse naam. Erg goed bedacht.

Nu is het toewijzen van babynamen natuurlijk kul, maar er zijn zat mensen die hun kind vernoemen. Dit doen ze omdat ze het leuk vinden of omdat dit verwacht wordt door de familie en dan vooral ouders. Vernoemen is, als het van je verwacht wordt, nog best een item. Want hoe zorg je dat je kind een leuke naam krijgt en je ook jouw (schoon)ouders te vriend houdt? Kies je voor traditioneel vernoemen of geef je een andere roepnaam? En wat als je eigenlijk helemaal niet wilt vernoemen?

baby-verbaasd Lees de rest van dit artikel »

%d bloggers liken dit: